ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Φέλτον - Καλιφόρνια Οι υπέρ-χιλιετείς σεκόγιες και η ηλικία του νερού

2012-02-11T00:00:00.003+02:00

Το Φέλτον, στην Σάντα Κρουζ της Καλιφόρνια, λίγο νοτιότερα του Σαν Φρανσίσκο, απέχει μερικά μόνο μίλια από τις ακτές του ωκεανού. Είναι γνωστό για δύο κυρίως λόγους. Από παλιά σαν το κοντινό σημείο από το οποίο μπορεί κανείς να περιπλανηθεί και να θαυμάσει το δάσος με τις σεκόγιες, τα μεγαλύτερα και ψηλότερα δένδρα του κόσμου, που μερικά από αυτά έχουν ηλικία πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια! Παλιά, κέντρο μεταφοράς της ξυλείας που οι κοινότητες των υλοτόμων έστελναν με βαγόνια προς τις ακτές του Ειρηνικού, είναι ιδανικός τόπος για γουήκ-εντ η μεγαλύτερες διακοπές μέσα στην φύση. Πρόσφατα, γιατί οι τέσσερις χιλιάδες περίπου, λευκοί στην πλειοψηφία τους κάτοικοι του, επανέκτησαν την διαχείριση του νερού και τις πηγές του, από μια πολυεθνική ύστερα από έναν μακρόχρονο αγώνα.

Όλα ξεκίνησαν το 2001, όταν η American Water μέσω του καλιφορνέζικου τμήματος της αγόρασε το δίκτυο της περιοχής στα πλαίσια ενός κύματος εξαγορών και μεγάλων ιδιωτικοποιήσεων που εγκαινίασε ο Ρέιγκαν και συνέχισαν και οι Δημοκρατικοί με τον Κλίντον. Στο ξέφρενο κύμα εξαγορών την American Water, καταβρόχθισε ο γερμανικός κολοσσός RWE, και έτσι το καλιφορνέζικο τμήμα, η Cal-Am και το δίκτυο ύδρευσης στο Φέλτον πέρασε στον έλεγχο της πολυεθνικής. Δεν πέρασαν λίγοι μήνες και η Cal-Am, ανακοίνωσε μια αύξηση στις τιμές μέχρι και 74% , γεγονός που εξόργισε τους φιλήσυχους κατοίκους στο Φέλτον. Οργή που μετατράπηκε σε μια συλλογική απόφαση για το διώξιμο της πολυεθνικής μέσω της αγοράς της επιχείρησης ύδρευσης. Η μάχη ήταν δύσκολη, νομικά περίπλοκη και μακρόχρονη, μιας και η πολυεθνική αρνήθηκε τις προτάσεις εξαγοράς ή ζητούσε εξωφρενική τιμή. Η επιμονή όμως σε συνδυασμό με την υποστήριξη που τους παρείχαν δυνάμεις σε ομοσπονδιακό επίπεδο που από την αρχή δεν καλοείδαν την εισβολή των γερμανών στον κρίσιμο τομέα της ύδρευσης, έφερε αποτέλεσμα. Η Cal-Am, τον Μάη του 2008, λίγο πριν οδηγηθεί σε δημόσια ακρόαση σε ορκωτό δικαστήριο, υπαναχώρησε και δέχθηκε να πουλήσει τα δικαιώματα της έναντι ένδεκα εκατομμυρίων δολαρίων περίπου. Η κοινότητα του Φέλτον τα εξαγόρασε μέσω ενός ομολογιακού δανείου σε συνεργασία με την εταιρεία ύδρευσης της κοιλάδας του Σαν Λορέντζο, η οποία ανέλαβε τον Αύγουστο του 2008 την διαχείριση του δικτύου και των πηγών. Η αποπληρωμή της εξαγοράς είναι αρκετά βαριά και γίνεται με ετήσια πληρωμή που ανέρχεται σε εξακόσια δολάρια για κάθε ιδιοκτήτη ακινήτου για διάστημα τριάντα χρόνων!

Με την νέα διαχείριση οι λογαριασμοί μειώθηκαν μέχρι και στο μισό σε ορισμένες περιπτώσεις, τα προβλήματα στο δίκτυο άρχισαν να αντιμετωπίζονται και η εξάχρονη μάχη που έδωσε το Φέλτον αναδείχθηκε σε υπόδειγμα και έμπνευση για ανάλογες περιπτώσεις σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Αυτά στην πρώτη περίοδο γιατί από το 2009 και μετά ξανάρχισαν τα προβλήματα όταν η επιχείρηση ζήτησε να αυξήσει τις τιμές για τα επόμενα χρόνια με σκοπό την χρηματοδότηση επενδυτικών προγραμμάτων. Οι αυξήσεις υπολογίστηκαν σωρευτικά στο 35% τουλάχιστον μέχρι το 2011, γεγονός που δημιούργησε προβληματισμό και αντιδράσεις στους καταναλωτές. Το υδρευτικό διαμέρισμα της κοιλάδας του Σαν Λορέντζο που ιδρύθηκε το 1941, διαθέτει περίπου επτάμισι χιλιάδες υδρόμετρα, καλύπτει επτά κοινότητες μαζί με το Φέλτον και διαθέτει εκατόν πενήντα μίλια σωλήνες δικτύου. Παρά τα προβλήματα και τις διαψεύσεις κανείς σχεδόν στο Φέλτον δεν μετανιώνει για τον αγώνα που έγινε για να εκδιωχθεί η πολυεθνική από την διαχείριση του νερού. Και όλοι συνεχίζουν να είναι περήφανοι για το νερό που διαχειρίζονται σε τοπικό επίπεδο όπως επίσης και για το δάσος με τις αιωνόβιες σεκόγιες, οι κορυφές των οποίων χάνονται συχνά μέσα στην ομίχλη που φέρνει το ρεύμα του ωκεανού.

Δυστυχώς όμως κανένας από τους δραστήριους κατοίκους όταν ξεκίνησε ο αγώνας δεν έκανε μια απλή συσχέτιση του νερού με τα θεόρατα δένδρα. Δηλαδή πως και τα δύο αποτελούν κληρονομιά της φύσης, ιδιοκτησία όλων των ανθρώπων και συνώνυμα της ζωής που εκτείνεται από το βάθος του χρόνου στο απροσδιόριστο μέλλον. Και αν μια σεκόγια μπορεί να αντέχει στον χρόνο μέχρι και για δύο η τρεις χιλιετίες το νερό δεν έχει ηλικία, η, καλύτερα, έχει την ηλικία της ζωής στον γαλάζιο πλανήτη. Γι αυτό και δεν θα έπρεπε να δώσουν ούτε ένα σεντς στην πολυεθνική για να διεκδικήσουν την ζωή τους. Και αν για τους φιλήσυχους και συντηρητικούς λευκούς κατοίκους στο Φέλτον αυτό μπορεί να φάνταζε σαν πολύ ριζοσπαστικό, η εμπειρία τους θα έπρεπε να διδάξει από την ανάποδη όλους όσους σχεδιάζουν καινούριους αγώνες για το δικαίωμα στο νερό σε όλο τον κόσμο ενάντια στις εταιρείες και το κύμα των ιδιωτικοποιήσεων.

* ΔΙΑΒΑΣΤΕ περισσότερα για την τοπική διαχείριση της ύδρευσης στην κοιλάδα του Σαν Λορέντζο στη διεύθυνση www.slvwd.com και ένα άρθρο για τον αγώνα των κατοίκων στο http://www.yesmagazine.org/issues/water-solutions/how-felton-ca-achieved-water-independence. ΔΕΙΤΕ πληροφορίες για το βραβευμένο ντοκιμαντέρ FLOW στην επίσημη ιστοσελίδα http://www.flowthefilm.com.

Σάο Πάολο- Βραζιλία Η «γη του ψιλόβροχου» θρηνεί θύματα

2012-01-28T00:01:00.001+02:00

Είστε συνήθεις τουρίστες, επιχειρηματίες ή λάτρεις του αθλητισμού; Τα τοπικά ταξιδιωτικά σας πρακτορεία σάς είπανε ποτέ πως η Βραζιλία έχει τα πάντα; Σας σύστησε ποτέ κανείς να δείτε τα αξιοθέατα αυτής της χώρας; Και τι να πρωτοεπιλέξετε… τις οικοτουριστικές εκδρομές στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, που του λείπουνε κάτι αυτόχθονες φυλές, ή το ετήσιο καρναβάλι της σεξουαλικής κατανάλωσης, με τις παρελάσεις και τα όλα του; Τι θα λέγατε για μια επίσκεψη στη μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας, το Σάο Πάολο, που λέγεται και «γη του ψιλόβροχου» και θα ’ναι μία από τις διοργανώτριες πόλεις του Μουντιάλ της FIFA το 2014; Ή θα προτιμούσατε μια περιήγηση στο Ρίο ντε Ζανέιρο, τη διοργανώτρια πόλη των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2016; Τι άλλο να ζητήσει κανείς… Σας προειδοποίησαν ωστόσο ότι σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις υπάρχουνε «παραγκουπόλεις», οι φαβέλες που «μαστίζονται από τη φτώχεια και το βίαιο έγκλημα»; Τίνος τη βία και το έγκλημα όμως;

Στις 22 Δεκέμβρη 2011, στο Σάο Πάολο, μία ολόκληρη φαβέλα κάηκε υπό «μυστηριώδεις» συνθήκες. Τουλάχιστον δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν απ’ την τεράστια πυρκαγιά στη γειτονιά της Φαβέλας ντου Μοΐνιου [Favela do Moinho], η οποία βρίσκεται στην περιοχή Μπάρρα Φούντα [Barra Funda]. Οι άνθρωποι που υπέστησαν την τραγωδία ξέρουν ότι στην πραγματικότητα αυτό που συνέβη ήταν άλλος ένας βίαιος εκτοπισμός τους. Η κοινότητα της Φαβέλας ντου Μοΐνου εγκαθιδρύθηκε από 576 οικογένειες το 2006. Υπολογίζεται ότι περισσότερες από χίλιες οικογένειες εντάχθηκαν σ’ αυτή την κοινότητα, ύστερα από εκκενώσεις, εκδιώξεις, εμπρησμούς που εκτελέστηκαν σαν «ατυχήματα» ή για λόγους υγιεινής σε διάφορες περιοχές του Σάο Πάολο. Οι κάτοικοί της δραστηριοποιούνταν σ’ ένα αυτοοργανωμένο έργο ανακύκλωσης (κυρίως μέσω ρακοσυλλογής και συγκέντρωσης άχρηστων μετάλλων), αλλά είχαν επίσης χτίσει δεσμούς με πολιτιστικά εγχειρήματα, με στόχο την επέκταση των ευκαιριών για τη νεολαία τους.

Στις 27 Δεκέμβρη 2011 η Φαβέλα ντου Μοΐνου κυκλοφόρησε ανοιχτή επιστολή για να πει μια ιστορία που γνωρίζουν από πρώτο χέρι και οι συγκεκριμένοι κάτοικοι, και τόσοι άλλοι άνθρωποι που ζουν στα προάστια. Επί χρόνια οι φτωχοί της Μοΐνου αντιστέκονται ενάντια σε εξώσεις και εκφοβισμούς. Φυσικά, οι εμπρησμοί δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο τη ζωή αυτών των οικογενειών, ενώ η φωτιά και οι επακόλουθες ζημιές χρησιμεύουν στο καθεστώς ως δικαιολογία για να τους εκτοπίσει και να αποτρέψει την ανακατάληψη της περιοχής, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις – για παράδειγμα, στην περίπτωση του Ζαγκουαρέ [Jaguaré], όπου περίπου 1.000 άνθρωποι έμειναν άστεγοι μετά την εμπρηστική επίθεση στη φαβέλα Ντιόγκου Πιρς [Diogo Pires] τον Νοέμβριο του 2011, ή στο Μορουμπί [Morumbi], όπου περίπου 1.300 άτομα έμειναν στο δρόμο ύστερα από εμπρησμό κατά της Φαβέλας ντου Ρεάλ Πάρκε [Favela do Real Parque] τον Σεπτέμβριο του 2010.

Στην περίπτωση αυτήν, οι λεπτομέρειες είναι ακόμα ανεπιβεβαίωτες, αλλά σε αρκετά παρόμοια γεγονότα οι εμπρησμοί διαπράχθηκαν κατά την ίδια ακριβώς περίοδο όπου οι μεγάλες εταιρείες είχαν συνάψει εργολαβική σύμβαση για να εκτελέσουν κατασκευαστικά έργα στις ίδιες περιοχές – έργα που απαιτούν την εκδίωξη των κατοίκων. Επιπλέον, αρκετοί από αυτούς τους εμπρησμούς είναι κατάφωρα εγκληματικοί, λόγω της μεγάλης καθυστέρησης στην άφιξη των πυροσβεστών, και δε διενεργείται καμία απολύτως έρευνα για τα πραγματικά αίτια πυρκαγιάς. Έτσι, ο εμπρησμός είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος για να καταστραφούν φτωχές κοινότητες, οι οποίες είναι αληθινά «αναχώματα στο δρόμο» του κτηματομεσιτικού κεφαλαίου και των λακέδων του που επανδρώνουν την κρατική γραφειοκρατία.

Στην περίπτωση της Μοΐνου, για άλλη μια φορά, η νομαρχία παρουσίασε μια εναλλακτική πρόταση, δηλαδή το επίδομα ενοικίου των 300 ρεάις, ωστόσο οι κάτοικοι κατέστησαν σαφές στην προαναφερόμενη επιστολή τους ότι δε θα καταπιούν αυτή την πρόταση σαν να ήταν μια «λύση» στις στεγαστικές τους διεκδικήσεις.

Εν μέσω ανασφάλειας, εξευτελισμού και μιας σειράς από εκκενώσεων, απειλών, ψεμάτων, άγριων επιθέσεων που εξαπολύουν κοινωνικοί λειτουργοί, αξιωματούχοι της πολιτικής άμυνας, όλα τα είδη των μπάτσων και άλλα όργανα του κρατικού μηχανισμού εναντίον του φτωχού πληθυσμού, η εναλλακτική του «μπόλσα-αλουγέλ» (επιδόματος ενοικίου) παρουσιάζεται στους ανθρώπους με αντάλλαγμα τα σπίτια τους, στο πλαίσιο του προγράμματος «κοινωνικής στέγασης» και της ευρύτερης «στεγαστικής πολιτικής» στο Σάο Πάολο. «Άμα σας κάνει… άμα δε σας κάνει, κόψτε το λαιμό σας», λένε τ’ αρπακτικά του κράτους στον κοσμάκη.

• Αναδημοσίευση από εκτενέστερο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ http://parallhlografos.wordpress.com, μετάφραση από την ηλεκτρονική διεύθυνση http://en.contrainfo.espiv.net/2012/01/03/brazil-the-land-of-the-drizzle-mourns-victims-the-tragedy-of-the-favela-do-moinho-in-sao-paulo/. Αυτήν την φορά η στήλη , εξαιτίας έλλειψης χρόνου, για να είναι συνεπής στο ραντεβού της δανείζεται ένα κείμενο που της άρεσε.

Ντονέτσκ – Ουκρανία Ο τυχαίος … θάνατος του Γενάντι Ιβάνοβιτς Κονοπλιόφ

2012-01-14T00:01:00.002+02:00

Η Ροντισκόι, μια δορυφορική πόλη περίπου δώδεκα χιλιάδων κατοίκων, είναι συνδεδεμένη με την εποποιία εξόρυξης του κάρβουνου και την παραγωγή του χάλυβα στην μεγάλη ανθρακοφόρα λεκάνη του Ντόνετς. Αναπτύχθηκε από το 1950 και μετά, συγκεντρώνοντας οικογένειες εργατών στην μεταλλουργία και στα ορυχεία. Η πόλη απέχει πέντε χιλιόμετρα από το τοπικό διοικητικό κέντρο, την Κρασνοαρμίσκ και περίπου πενήντα πέντε χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της περιφέρειας, το Ντονέτσκ, ένα από τα μεγάλα αστικά βιομηχανικά κέντρα της ανατολικής Ουκρανίας. Σε αυτήν την πόλη δούλεψε σχεδόν για όλη την ζωή του ο ανθρακωρύχος Γενάντι Ιβάνοβιτς Κονοπλιόφ, σε αυτήν αναδείχθηκε σε δραστήριο πολίτη και σε αυτήν η οικογένεια και οι φίλοι του τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία στα τέλη του Νοέμβρη.

Ο Γενάντι Ιβάνοβιτς, γεννημένος το 1942, πεπειραμένος ανθρακωρύχος ήταν από αυτούς που επιστρατεύτηκαν μετά την πυρηνική έκρηξη στο Τσερνόμπιλ για να λάβουν μέρος στον καθαρισμό της περιοχής και ειδικά στην τιτάνια τεχνική προσπάθεια που έγινε για να διοχετευτούν τα μολυσμένα νερά από τους αντιδραστήρες και να αποφευχθεί η μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα. Εξαιτίας αυτής της δουλειάς, αρρώστησε και έμεινε ανάπηρος. Όπως και πολλοί άλλοι καθαριστές πήρε μια τιμητική σύνταξη σαν ανταπόδοση της ηρωικής προσφοράς και της αυτοθυσίας που για αρκετούς σήμαινε μέχρι και τον πρόωρο θάνατο. Στην Ροντισκόι, ο Γενάντι ήταν γνωστός σαν ο επικεφαλής του συλλόγου βετεράνων του Πατριωτικού Πολέμου και των απογόνων τους, μιας και ο ίδιος προέρχονταν από οικογένεια που πολέμησε τους Γερμανούς επιδρομείς όταν αυτή έβαλαν για στόχο τα ανθρακωρυχεία του Ντόνετς. Όπως και όλοι σχεδόν οι «καθαριστές» του Τσερνόμπιλ, ο Γενάντι ένιωσε να τον πλημμυρίζει οργή όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε την δραστική μείωση των συντάξεων για μια σειρά ειδικές κατηγορίες μεταξύ αυτών και της δικιάς του. Από 7000 περίπου γκρίβνα κατά μέσο όρο η κυβέρνηση αποφάσισε να τους δίνει 1500 με 2000, δηλαδή μείωση κατά 70% και σε ευρώ από 700 σε 200 στην καλύτερη περίπτωση! Όπως και παντού στην Ευρώπη, πλέον, στο όνομα της μείωσης των δημόσιων ελλειμμάτων και της ανάγκης συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ, το οποίο ύστερα από την διακοπή του προγράμματος δανειοδότησης έσφιξε την θηλιά στο λαιμό της κυβέρνησης.

Η απόφαση ξεσήκωσε τους ανθρακωρύχους-καθαριστές. Μαζί τους ξεσηκώθηκαν και οι βετεράνοι της Αφγανικής εκστρατείας και άλλες ομάδες συνταξιούχων. Ο Γενάντι άρπαξε το αυτοκίνητο του και έφτασε γρήγορα-γρήγορα στο Ντονέτσκ, σε κεντρικό πάρκο του οποίου, άλλοι τολμηροί συνάδερφοί του είχαν ξεκινήσει απεργία πείνας από τις 14 του Νοέμβρη. Παρά τα προβλήματα υγείας και το βαρύ κρύο ο Γενάντι μπήκε στην ομάδα των απεργών που στριμώχνονταν σε μερικές σκηνές τυλιγμένοι σε κουβέρτες. Στο ίδιο διάστημα μια άλλη ομάδα απεργών πάλευε με το κρύο και την πείνα, στο πάρκο Μαρίνσκι στο Κίεβο ενώ στην Οδησσό, στο Λουγκάνσκ και αλλού συνεχίζονταν οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Ο Γενάντι στις 26 του Νοέμβρη, αισθάνθηκε αδιαθεσία και οι γιατροί που έσπευσαν τον συνέστησαν να πάει στο νοσοκομείο. Αυτός αρνήθηκε μιας και ήθελε να βρίσκεται μαζί με τους συναδέρφους στον αγώνα. Έτσι μαζί αντιμετώπισαν την βραδινή επιδρομή της αστυνομίας, που με δικαστική εντολή, επιτέθηκε στους απεργούς και τους αλληλέγγυους την Κυριακή το βράδυ, στις 27 του Νοέμβρη. Οι αστυνομικοί κατέστρεψαν τις σκηνές και άρπαξαν την μοναδική γεννήτρια και τις αυτοσχέδιες σόμπες των απεργών, ξυλοκοπώντας όσους αντιστάθηκαν. Σε εκείνες τις στιγμές της έντασης ο Γενάντι έχασε τις αισθήσεις του και όταν ήλθε το ασθενοφόρο για να τον πάρει ήταν ήδη μισοπεθαμένος. Στο νοσοκομείο οι γιατροί διαπίστωσαν τον θάνατο του από καρδιακή προσβολή και η κυβέρνηση έσπευσε να αποποιηθεί τις ευθύνες της, αποδίδοντας τον θάνατο σε παθολογικά αίτια, άσχετα με την αστυνομική επίθεση. Η είδηση του θανάτου του βετεράνου ανθρακωρύχου και «καθαριστή» πυροδότησε ένα κύμα οργισμένων αντιδράσεων στο Κίεβο και αλλού ενώ στο Ντονέτσκ, διαδηλωτές επιτέθηκαν στα γραφεία του κρατικού ταμείου συντάξεων σπάζοντας πόρτες και παράθυρα. Η κηδεία του Γενάντι στην Ροντισκόι, έγινε σε κλίμα θλίψης , ενώ η γυναίκα του ζήτησε ο θάνατος του να μην γίνει αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης ανάμεσα στην φιλοδυτική αντιπολίτευση και την κυβέρνηση του προέδρου Γιανουκόβιτς. Άλλωστε και οι μεν και οι δε, ανεξάρτητα από επιμέρους διαφορές εκπροσωπούν τμήματα της ολιγαρχίας που άρπαξε τον εθνικό πλούτο και τους κόπους γενιών εργατών που δούλεψαν με αυτοθυσία όπως ο Γενάντι Ιβάνοβιτς

• ΔΕΙΤΕ ένα από τα πολλά βίντεο που υπάρχουν στο διαδίκτυο από την αστυνομική επίθεση www.youtube.com/watch?v=w_aCWe6ObOM

Οραχοβίτσα- Κροατία Χριστούγεννα …απόγνωσης

2011-12-29T22:09:00.000+02:00

Μια διαφορετική σκηνή από τις συνηθισμένες χριστουγεννιάτικες τέντες και κατασκευές στήθηκε φέτος στο κέντρο της Οραχοβίτσας, στην ανατολική Σλαβονία, αλλάζοντας εντελώς το γιορτινό κλίμα στην πόλη, που ήταν συνηθισμένη τέτοιες ημέρες να υποδέχεται πολλούς ξένους τουρίστες. Η μεγάλη σκηνή φιλοξενεί εδώ και αρκετές ημέρες τις συγκεντρώσεις εκατοντάδων εργατών του μεγάλου εργοστασίου κεραμικών Kio Keramike, που από τον περασμένο Σεπτέμβρη, κήρυξε πτώχευση και πέταξε στον δρόμο περίπου τετρακόσιους πενήντα εργαζόμενους, δίχως να τους καταβάλει ούτε τις νόμιμες αποζημιώσεις. Στο διάστημα της πτωχευτικής διαδικασίας η επιχείρηση, που ήταν από τις πιο γνωστές στην χώρα με σύγχρονο εξοπλισμό και εγκαταστάσεις, μεταβιβάστηκε σε μια άλλη εταιρία του κλάδου, η οποία σκοπεύει να ξανά-λειτουργήσει τις γραμμές παραγωγής με τους μισούς εργαζόμενους.

Οι τετρακόσιοι πενήντα απεγνωσμένοι εργαζόμενοι της Kio, εδώ και πάνω από δύο μήνες δίνουν μια άνιση μάχη, ζητώντας τις αποζημιώσεις τους και την διατήρηση των θέσεων εργασίας, ενάντια στα αφεντικά που εξαφανίστηκαν αλλά και στην κυβέρνηση που παρακολουθεί αμέτοχη την κατάσταση. Ίδια στάση κρατάει και η ηγεσία των κροατικών συνδικάτων, η SSSH, που έχει καταγγελθεί πολλές φορές τον τελευταίο καιρό για την συμβιβαστική και υπονομευτική πολιτική που ακολουθεί. Οι εργαζόμενοι στην κεραμουργεία, χρησιμοποίησαν έως τώρα πολλές μορφές αγώνα για να πιέσουν τις κρατικές και δικαστικές αρχές δίχως όμως αποτέλεσμα. Οργάνωσαν διαδηλώσεις στην Οραχοβίτσα, ταξίδεψαν στο Ζάγκρεμπ για να διαμαρτυρηθούν έξω από τα υπουργεία και τις πιστώτριες τράπεζες, ορισμένοι έκαναν απεργία πείνας ενώ προχώρησαν και σε προσωρινούς αποκλεισμούς του μεγάλου αυτοκινητόδρομου D2 που συνδέει την περιοχή με την πρωτεύουσα.

Για την Οραχοβίτσα, μια μικρή πόλη, περίπου πέντε χιλιάδων κατοίκων το εργοστάσιο ήταν μια καθημερινή ανάσα ζωής και μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές μονάδες του κλάδου που είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένος στην περιοχή μαζί με την γεωργία την κτηνοτροφία και τον εσωτερικό τουρισμό που συμπληρώνουν το εισόδημα των κατοίκων. Αφήνοντας πίσω τις μνήμες του εμφυλίου πολέμου και επουλώνοντας γρήγορα τις πληγές και τις καταστροφές που προξένησε, μιας και η περιοχή υπήρξε επίκεντρο αρκετών συγκρούσεων, η πόλη είδε για μια δεκαετία μια σταθερή ανάπτυξη, παράλληλη με την γενική πορεία της κροατικής οικονομίας. Μια μαζική είσοδος ξένων επενδυτικών κεφαλαίων στην βιομηχανία, στον τουρισμό στις δαλματικές ακτές και στα ακίνητα ανέβασε γρήγορα τις τιμές, τα εισοδήματα και τις προσδοκίες των Κροατών. Αυτά μέχρι το ξέσπασμα της μεγάλης οικονομικής κρίσης που οδήγησε στο γρήγορο ξεφούσκωμα και στην μαζική έξοδο κεφαλαίων από την χώρα. Τότε αποκαλύφθηκε πως η ανάπτυξη στηρίχτηκε σε πήλινα πόδια και έκρυβε μέσα της μεγάλες ανισότητες και αρπαχτές από την νέα οικονομική ολιγαρχία. Από το 2008, η Κροατία άρχισε να κατεβαίνει γρήγορα τα σκαλοπάτια της κόλασης και το 2011 ήταν μια χρονιά οικονομικής κατάρρευσης. Δημιουργήθηκε μεγάλη έλλειψη ρευστότητας, το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών παρουσίασε τεράστια ελλείμματα και η μια μετά την άλλη οι επιχειρήσεις άρχισαν να βάζουν λουκέτο. Η ανεργία εκτινάχτηκε φτάνοντας, με βάση τα επίσημα στοιχεία, το 18% ( στους νέους ξεπέρασε το 25%), το εξωτερικό χρέος ξεπέρασε το ΑΕΠ και ένα κύμα λαϊκής οργής κατέκλυσε την χώρα. Οι εφημερίδες και οι ιστοσελίδες δεν προλαβαίνουν να καταγράφουν ειδήσεις για μαζικές απολύσεις, πτωχεύσεις και εργατικές κινητοποιήσεις σχεδόν σε όλες τις περιοχές και τα μεγάλα αστικά κέντρα και η γενική απαισιοδοξία δεν ανατράπηκε ούτε από την είδηση πως η απερχόμενη κυβέρνηση υπέγραψε την συνθήκη προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία προβλέπει την πλήρη ένταξη τον Ιούλιο του 2013.

Οι εκλογές που έγιναν στις αρχές του Δεκέμβρη, έδειξαν τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στην κροατική κοινωνία, αν και ακόμα αυτές συνεχίζουν να κινούνται υπόγεια και εντός των καθεστωτικών πολιτικών εκδοχών. Η δεξιά Κροατική Δημοκρατική Ένωση που ήταν κυρίαρχη σχεδόν σε όλο το διάστημα από την ανακήρυξη της απόσχισης από την Γιουγκοσλάβικη ομοσπονδία, καταβαραθρώθηκε και την θέση της πήρε ο κεντροαριστερός συνασπισμός με το πρωτότυπο όνομα «Κουκουρίκου», με επικεφαλής τους Σοσιαλδημοκράτες. Όπως ήταν αναμενόμενο και αυτοί διάλεξαν να ακολουθήσουν τις εντολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να ενισχύσουν τις πολιτικές της λιτότητας με αποτέλεσμα να αρχίσει και γι αυτούς η αντίστροφη μέτρηση στα ποσοστά της δημοφιλίας. Όπως και παντού σχεδόν στην Ευρώπη και στην Κροατία η κρίση συνταράζει συθέμελα κοινωνικές ισορροπίες και δεδομένα δεκαετιών.

• ΔΕΙΤΕ μια σειρά φωτογραφιών από την κινητοποίηση των απολυμένων εργατών http://www.youtube.com/watch?v=QjAszRb-VWs και ένα βίντεο με συνεντεύξεις τους http://www.youtube.com/watch?v=8Y5msbzAoKY&feature=related

• ΔΙΑΒΑΣΤΕ ειδήσεις και αναλύσεις για το εργατικό κίνημα στην Κροατία στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.crvena-akcija.org

Αλκάνταρα – Λισσαβόνα Νύχτες θλίψης, ημέρες οργής

2011-12-10T00:01:00.003+02:00

Ένα μήνυμα που στάλθηκε στον πρόεδρο του δημοτικού περιφερειακού διαμερίσματος της Αλκάνταρα και κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο και στα τοπικά μπλογκ της περιοχής έκανε γνωστό έναν νέο άστεγο άνθρωπο παρά το γεγονός πως αυτός βρίσκονταν για καιρό, κάθε βράδυ σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της συνοικίας. Ο τριάντα πεντάχρονος Κάρλος Μέντες, συνήθιζε να κοιμάται μέσα στο νάιλον προστατευτικό κάλυμμα του, μπροστά στην κεντρική είσοδο του δημοτικού συμβουλίου, από τον περασμένο Σεπτέμβριο και κανείς μέχρι τα τέλη του Νοέμβρη δεν έδωσε την παραμικρή σημασία, παρά το γεγονός πως είναι δύσκολο να μένει για πολύ αόρατος ένας άστεγος σε ένα τέτοιο σημείο. Το μήνυμα που στάλθηκε από τον πολίτη Βιτόρ Σαρμέντο, τοπικό στέλεχος του Αριστερού Μπλοκ, και συνοδεύονταν με φωτογραφίες ζητούσε την ευαισθητοποίηση της επιτροπής έτσι ώστε ο Κάρλος να τύχει μιας βοήθειας για να μην περάσει τον χειμώνα στους δρόμους.

Ο Κάρλος Μέντες προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών, για καιρό άνεργος δεν μπορούσε να πληρώνει το ενοίκιο του σπιτιού στο οποίο ζούσε μόνος. Έτσι αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει και να προστεθεί στην κοινότητα των αστέγων της πορτογαλικής πρωτεύουσας που συνεχώς μεγαλώνει το τελευταίο καιρό. Συχνός επισκέπτης του πιο γνωστού δημόσιου λουτρού, που λειτουργεί στην Αλκάνταρα, διαπίστωσε πως αρκετοί συνομήλικοι του βρίσκονταν στην ίδια θέση και όχι μόνο μετανάστες και μειονότητες όπως πίστευε πριν βγει στους δρόμους.

Στις βόρειες όχθες του Τάγου, στα νοτιοδυτικά της Λισσαβόνας η Αλκάνταρα μπορεί να μην έχει την φήμη της Αλφάμα, που αποτελεί ζωντανό μνημείο της παλιάς πόλης, αλλά είναι μια λαϊκή γειτονιά που το βράδυ ζωντανεύει από τα πολλά μπαρ και τα κάσας ντε φάδο, που συγκεντρώνουν τους τουρίστες που θέλουν να διασκεδάσουν ακούγοντας την παραδοσιακή μουσική της Πορτογαλίας. Η Αλκάνταρα, αποτελεί παραφθορά της αραβικής al-Quantara, που σημαίνει γέφυρα, υπήρξε παραδοσιακό βιομηχανικό κέντρο τον δέκατο ένατο αιώνα και στις πρώτες δεκαετίες του Εικοστού, με πολλά βυρσοδεψεία, μεταλλουργίες και εργοστάσια επεξεργασίας λαδιού αλλά και έντονη εμπορική κίνηση στις αποβάθρες του λιμανιού. Γι αυτό και αποτέλεσε κοιτίδα ιστορικών εργατικών απεργιών και εξεγέρσεων πριν μαραζώσει στα χρόνια της σαλαζαρικής δικτατορίας. Σήμερα ζει με την παλιά αίγλη, τα πολλά εγκαταλειμμένα διατηρητέα κτίρια και με μια καθημερινή θλίψη εξαιτίας της κρίσης και της διαδομένης φτώχειας στις γειτονιές της. Μια θλίψη που τα βράδια μπερδεύεται με τα μελαγχολικά φάδος στις όχθες του Τάγου.

Με επίσημο ποσοστό ανεργίας που έχει ξεπεράσει το 12%, η Πορτογαλία τον περασμένο Αύγουστο ήταν η τέταρτη χειρότερη περίπτωση στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ με μεγάλα ποσοστά στις νεαρές ηλικίες και με τους ψηλότερους ρυθμούς που έχουν καταγραφεί τα τελευταία τριάντα χρόνια! Παγιδευμένη στις πολιτικές του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης η χώρα, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πως αντιμετωπίζει μια ραγδαία κοινωνική οπισθοδρόμηση. Η φτώχεια που ήταν ήδη διαδεδομένη από τα παλιά, επεκτείνεται σε όλο και περισσότερα νοικοκυριά σε σημείο που να κάνει τις καθολικές ΜΚΟ να κτυπούν το καμπανάκι του κινδύνου, φοβούμενες κοινωνικές αναταραχές. Την ίδια στιγμή η αιμορραγία της μετανάστευσης μεγαλώνει με τα στοιχεία του 2010 να δείχνουν πως 410 Πορτογάλοι την ημέρα, πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς. Από την άλλη μεριά, όπως είναι αναμενόμενο οι ανισότητες συνεχίζουν να αυξάνονται, απόδειξη πως από την κρίση και τις επίσημες πολιτικές διαχείρισης της δεν βγαίνουν όλοι χαμένοι. Το πλουσιότερο 10% των Πορτογάλων συγκεντρώνει εννιά φορές περισσότερα εισοδήματα από όσα αναλογούν για το φτωχότερο 10% !

Στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ πολλοί ήταν αυτοί που έγραφαν , μήνες τώρα, για την αξιοθαύμαστη υπομονή των θλιμμένων Πορτογάλων που δέχονται να υπακούουν χωρίς πολλές διαμαρτυρίες στα σκληρά προγράμματα λιτότητας. Αυτά όμως μέχρι την Πέμπτη 24 του Νοέμβρη, όταν στην γενική απεργία η χώρα παρέλυσε και όλοι οι παρατηρητές διαπίστωσαν την οργή να κατακλύζει τους δρόμους της χώρας. Αρκετοί από αυτούς τότε θυμηθήκανε πως η Πορτογαλία έχει και ένα ιστορικό επαναστάσεων και εξεγέρσεων που διακόπτει συχνά τις μεγάλες περιόδους υπομονής και μελαγχολίας.

* ΔΕΙΤΕ μια συλλογή από δεκατρία χάλκινα γλυπτά του Δανού Jens Galschiøt, που εκτέθηκαν πέρυσι τον Δεκέμβριο στην πλατεία Restauradores της Λισσαβόνας με θέμα τους άστεγους στην διεύθυνση http://www.flickr.com/photos/rafatramslisbon/sets/72157625694116830/detail/ από όπου δανειστήκαμε και την σημερινή φωτογραφία.

Επίσης το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ «Δρόμοι της Θλίψης» του Rui Simoes, παραγωγής 2008, με θέμα τους άστεγους της πορτογαλικής πρωτεύουσας http://www.youtube.com/watch?v=Cp-mrueCFhU, με επιφύλαξη όμως για το κομμάτι παρουσίασης του εθελοντισμού σαν την λύση στο πρόβλημα.

Τον «Αθέατο Κόσμο» επιμελείται ο Δημήτρης Παυλίδης

Κιμ Ζιν Σουκ 309 μερόνυχτα αντίστασης στο γερανό 85

2011-11-25T23:36:00.002+02:00

Η Κιμ Ζιν Σουκ ήταν εικοσιένα ετών το 1981 όταν προσλήφθηκε για να δουλέψει οξυγονοκολλήτρια στην ναυπηγική εταιρία Hanjin Heave Industries στο Μπουσάν (παλιά Πουσάν). Ήταν η πρώτη γυναίκα που έπιανε δουλειά σε αυτό το δύσκολο πόστο, στο μεγάλο νοτιοκορεάτικο ναυπηγείο που βρίσκεται κοντά τετρακόσια είκοσι χιλιόμετρα νότια της Σεούλ, στην δεύτερη σε πληθυσμό πόλη και στο πιο πολυσύχναστο λιμάνι της χώρας. Για την έντονη συνδικαλιστική δράση της η Κιμ απολύθηκε το 1987, αλλά είχε προλάβει ήδη να αναδειχθεί σε ηγετικό στέλεχος του τοπικού παραρτήματος της KCTU στην πόλη, δηλαδή της μαχητικής Συνομοσπονδίας Εργατικών Συνδικάτων. Δράση που συνεχίστηκε όλα αυτά τα χρόνια και γι αυτό όσοι γνώριζαν καλά την Κιμ, δεν ένιωσαν καμία έκπληξη όταν στις 6 του περασμένου Γενάρη, η πενηνταενός χρόνων συνδικαλίστρια, ανέβηκε στο πιλοτήριο του γερανού 85, στο ναυπηγείο. Ανακοίνωσε πως ξεκινά μια διαμαρτυρία που δεν θα σταματήσει αν δεν ξαναπροσληφθούν οι τετρακόσιοι περίπου εργάτες που η εταιρία απέλυσε, προφασιζόμενη την μείωση των παραγγελιών. Η διοίκηση με αυτήν την κίνηση είχε παραβιάσει την συμφωνία που υπόγραψε με το σωματείο σε μια περίοδο που συνέχιζε να μοιράζει κέρδη στους μετόχους και να αναλαμβάνει το κτίσιμο τουλάχιστον οκτώ πλοίων για την αυστραλιανή Ρίο Τίντο.

Ο γερανός 85 για τους εργάτες στο ναυπηγείο είχε από παλιά «βαριά» ιστορία και αποτελούσε ήδη σύμβολο αντίστασης. Από εκεί το 200, ρίχτηκε στο κενό ένας συνδικαλιστής σε μια παλιότερη εργατική αναταραχή και γι αυτό επιλέχτηκε συμβολικά να ανέβει σε αυτόν η Κιμ. Ο σκληρός αγώνας της κράτησε 309 ημέρες, μέχρι την Πέμπτη 10 του Νοέμβρη όταν η Κιμ κατέβηκε από το ύψος των τριανταπέντε μέτρων μέσα σε πανηγυρικό κλίμα, αφού η εταιρία αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να επαναπροσλάβει σταδιακά τους τελευταίους 94 εργάτες που είχαν απομείνει και συνέχισαν να μην δέχονται τις συμβιβαστικές προτάσεις για εθελούσια αποχώρηση. Σε αυτές τις 309 ημέρες που η Κιμ βρίσκονταν ψηλά, αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες που δεν κατάφεραν να την λυγίσουν. Απειλές για βίαιο κατέβασμα και προσφυγές στα δικαστήρια. Σκληρές καιρικές συνθήκες, βροχές, ανέμους και κρύο. Δυσκολία στην επικοινωνία μιας και η διοίκηση έκοψε την παροχή ρεύματος και τηλεφώνου με αποτέλεσμα να επικοινωνεί με εμπόδια μέσω ενός ηλιακού κινητού. Στην μικρή αίθουσα ελέγχου του γερανού η Κιμ δεν μπορούσε να κάνει μπάνιο, για τουαλέτα είχε ένα κάδο που κάθε τόσο τον κατέβαζε στο έδαφος με σχοινί ενώ έτρωγε λιτά συνήθως χυλό ρυζιού και πατάτες που έπαιρνε μαζί με το νερό από τους εργάτες που την συμπαραστέκονταν και την φύλαγαν όλο αυτόν τον καιρό.

Γιατί γύρω από τον γερανό και αλλά και το ναυπηγείο εκτυλίχθηκαν επανειλημμένα σκηνές συγκινητικής αλληλεγγύης αλλά και σκληρής σύγκρουσης και καταστολής. Δεκάδες εργάτες πέρασαν πολύ καιρό αλυσοδεμένοι, χιλιάδες ήρθαν από όλη την χώρα με τα «λεωφορεία της ελπίδας» για να διαδηλώσουν αντιμετωπίζοντας την αστυνομική βία και το λοκ-αουτ και τους μπράβους της εργοδοσίας. Όλο το διάστημα που η Κιμ βρίσκονταν επάνω, το ναυπηγείο έγινε κέντρο αναφοράς για όλο το νότιο-κορεατικό εργατικό κίνημα ενώ υπήρξε και μια μεγάλη διεθνής κινητοποίηση από συνδικάτα και κοινωνικά κινήματα.

Η παγκόσμια κρίση έχει κτυπήσει και την νότιο-κορεατική οικονομία και η κατάσταση στην χώρα χειροτερεύει ραγδαία για τα εκατομμύρια των εργατών. Υπολογίζονται σε έξι εκατομμύρια οι εργαζόμενοι που δουλεύουν με ελαστικές και άτυπες μορφές εργασίας με πολύ χαμηλούς μισθούς την ίδια στιγμή που ακόμη και στα χρόνια της ανάπτυξης οι ανισότητες αυξάνονταν θεαματικά. Στο διάστημα 2000-2008 ο συντελεστής ανισότητας Gini έσπασε όλα τα μεταπολεμικά ρεκόρ ενώ η παραδοσιακά χαμηλή ανεργία έχει αρχίσει να παίρνει την ανηφόρα. Γι αυτό και η κυβέρνηση μαζί με τα μεγάλα αφεντικά των Τσάεμπολς όχι άδικα θορυβήθηκαν από το παράδειγμα αντίστασης που μετέφερε η Κιμ σε αυτές τις 309 ημέρες του σκληρού αγώνα της.

* ΔΕΙΤΕ ένα από τα βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο με εικόνες από την πολυήμερη μάχη της Κιμ στην διεύθυνση

http://www.youtube.com/watch?v=7w3TTUjecos&feature=player_embedded#!, και μια σειρά φωτογραφιών http://koreanstory.wordpress.com/2011/11/11/prison-in-the-sky-jin-suk-kims-final-30-minutes-on-crane-85/

ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ την ιστοσελίδα της KCTU http://kctu.org/ και της αριστερής εφημερίδας στα αγγλικά http://english.hani.co.kr για περισσότερες πληροφορίες για τον αγώνα της Κιμ.

Σεντζέν- Κίνα Η αγωνία και η έκσταση …του Ma Xiangqian*

2011-10-15T02:42:00.000+03:00

«Η δουλειά σου θα καταλαμβάνει ένα μεγάλο τμήμα της ζωής σου και ο μόνος τρόπος να αισθάνεσαι ικανοποιημένος είναι να κάνεις μια δουλειά που θα τη θεωρείς σπουδαία. Εάν δεν την έχεις βρει ακόμη, συνέχισε να ψάχνεις. Μην συμβιβάζεσαι. Όπως με όλα τα ζητήματα της καρδιάς, όταν τη βρεις θα το καταλάβεις. Και όμως κάθε σπουδαία σχέση, θα γίνεται ολοένα καλύτερη όσο περνούν τα χρόνια. Γι αυτό, συνέχισε να ψάχνεις μέχρι να τη βρεις. Μην συμβιβάζεσαι». Αν και κατά πάσα πιθανότητα αυτήν την προτροπή του Στηβ Τζομπς, στην περιβόητη ομιλία του στο πανεπιστήμιο Στράτφορντ το 2005 να μην την διάβασε η να μην την άκουσε ο νεαρός Ma Xiangqian, σίγουρα όμως μέσα στο μυαλό του θα μεγάλωναν οι προσδοκίες όταν αποφάσισε να πάρει τον πολυσύχναστο δρόμο για την Ανατολή. Παρασυρμένος από το μεγάλο κύμα της εσωτερικής μετανάστευσης, άφησε πίσω του το χωριό του στην κεντρική επαρχία Χενάν και έφτασε στην περιοχή του Δέλτα στην Σεντζέν αναζητώντας μια θέση στις απέραντες ζώνες με τα εργοστάσια. Τον Νοέμβρη του 2009, δεν ξέρουμε αν κάτι σκίρτησε στην καρδιά του, αλλά μάλλον θα ήταν ικανοποιημένος που βρήκε σίγουρη δουλειά σε έναν βιομηχανικό γίγαντα, στην ταιβανέζικων συμφερόντων εταιρία κατασκευής ηλεκτρονικών, την Φοξκόμ.

Ο νεαρός ζούσε σε εργατικούς κοιτώνες στην Γκουανλάν, μια συνοικία δορυφόρο της Σεντζέν, δίπλα στην ειδική οικονομική ζώνη στην περιφέρεια Μπάοαν. Από την πρώτη ημέρα διαπίστωσε πως μπήκε σε ένα σύγχρονο κάτεργο, στο οποίο το ωράριο έφτανε και ξεπερνούσε ορισμένες φορές το δωδεκάωρο, οι κανονισμοί πολύ σκληροί και η πίεση για εντατικούς ρυθμούς δουλειάς απάνθρωπη. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι γίνονταν μέσα στο μυαλό και την καρδιά του νεαρού Ma τις ώρες της σκληρής δουλειάς, όταν γύριζε κατάκοπος στον κοιτώνα ή όταν έπαιρνε τον λιγοστό μισθό κάθε τέλος του μήνα, συνειδητοποιώντας πως παγιδεύτηκε σε ένα τεράστιο στρατόπεδο σκληρής δουλειάς και εκμετάλλευσης. Αυτό που είναι γνωστό, είναι πως βρέθηκε πεσμένος και άψυχος δίπλα στις σκάλες του κοιτώνα τα ξημερώματα της 23 του Γενάρη με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι και στο σώμα. Οι αστυνομικές αρχές απέκλεισαν την εγκληματική ενέργεια και έτσι ο νεαρός Ma καταχωρήθηκε στον μακρύ κατάλογο των εργαζόμενων στην Φοξκόμ που αυτοκτόνησαν τον τελευταία χρόνια. Μια από τις αδελφές του κατήγγειλε πως ο νεαρός τις εκμυστηρεύτηκε πως είχε συχνές προστριβές με τον διευθυντή παραγωγής της ομάδας του ενώ η οικογένεια του αποκάλυψε πως τιμωρήθηκε να δουλέψει επιπλέον και στον καθαρισμό της τουαλέτας του κοιτώνα επειδή διαμαρτυρήθηκε για τις πολλές υπερωρίες. Ο κοιτώνας επίσης δεν διέθετε ζεστό νερό και οι συνθήκες διαβίωσης ήταν άθλιες μέσα στα δωμάτια των δέκα κρεβατιών, που στοιβάζονται οι εργάτες. Ακόμη το εκκαθαριστικό της μισθοδοσίας του Δεκέμβρη αποκάλυψε πως ο Ma, δούλεψε 112 ώρες υπερωρίες , δηλαδή τρεις φορές πάνω από το νόμιμο όριο, τις περισσότερες στην νυκτερινή βάρδια.

Η Φοξκόμ, με περισσότερους από τετρακόσιες χιλιάδες εργάτες στο συγκρότημα στην Σεντζέν και με άλλους τόσους σε άλλα εργοστάσια είναι ο μεγαλύτερος υπεργολάβος των αμερικάνικων εταιριών Apple, Dell και Hewlett-Packard στην Κίνα. Ειδικά τον τελευταίο καιρό η εταιρία είχε πολλές δουλειές μιας και έπρεπε να ανταποκριθεί στις μεγάλες παραγγελίες του i-Pad της Apple. Με βασικό μηνιάτικο που δεν ξεπερνά τα 150 δολάρια, η εταιρία είναι μια μικρή αυτοκρατορία. Με δικό της προσωπικό ασφαλείας, συγκροτήματα εργατικών κοιτώνων, μεταφορικά μέσα ενώ σκοπεύει προσεχώς στα πλαίσια του προγράμματος «Δέκα χιλιάδες άλογα που καλπάζουν» να στήσει ένα μεγάλο εσωτερικό δίκτυο καταστημάτων λιανικής σε όλη την χώρα με την μέθοδο του φρανσάιζινγκ. Η Φόξκομ συγκέντρωσε με τραγικό τρόπο την διεθνή προσοχή όταν μέσα σε διάστημα λιγότερο από πέντε χρόνια καταγράφτηκαν δεκαεπτά αυτοκτονίες εργατών, οι περισσότερες το πρώτο εξάμηνο του 2010. Σαν απάντηση η εργοδοσία αποφάσισε να επιβάλλει στους εργάτες να υπογράψουν δήλωση πως δεν θα αυτοκτονήσουν και να βάλει δίχτυα ανάμεσα στα κτίρια των κοιτώνων μιας και οι περισσότεροι αυτόχειρες είχαν πηδήξει από ψηλά! Τον καιρό που είχε ξεσπάσει διεθνής σάλος για αυτά, το αφεντικό της Apple, που αγιογραφήθηκε τόσο προκλητικά μετά τον πρόσφατο θάνατο του, είχε σπεύσει να υπερασπίσει την Φοξκόμ δηλώνοντας πως αυτή έχει ωραία εστιατόρια και πισίνες για τους εργάτες της και οι συνθήκες δουλειάς δεν ήταν άσχημες. Για τον κύριο Τζομπς δηλαδή, ο νεαρός Ma ήταν αδικαιολόγητος. Είχε βρει μια σπουδαία δουλειά αλλά δεν το είχε καταλάβει η καρδιά του….

ΔΙΑΒΑΣΤΕ μια έκθεση για την κατάσταση στα εργοστάσια ηλεκτρονικών στην Κίνα στην διεύθυνση http://chinalaborwatch.org/pdf/20110712.pdf . Δεν ξεχνάμε φυσικά πως οι δυτικές ΜΚΟ όταν αποκαλύπτουν αλήθειες δεν το κάνουν συνήθως παρακινούμενες από ηθικούς λόγους αλλά στα πλαίσια του ακήρυκτου εμπορικού πολέμου με την Κίνα ή ανάμεσα στις δυτικές πολυεθνικές.

* Ένα θεατρικό έργο για τον Στιβ Τζομπς, για την αγάπη του για την τεχνολογία και για το ανθρώπινο κόστος της δημιουργίας θα κάνει πρεμιέρα στις 17 του Οκτώβρη στο Public Theater της Νέας Υόρκης. Το έργο που είναι ένας μονόλογος έχει τίτλο «Η αγωνία και η έκσταση του Στιβ Τζομπς»

Τον «Αθέατο Κόσμο» γράφει ο Δημήτρης Παυλίδης

Σαντιάγο-Χιλή Ο μικρός Μανολίτο και ο μεγάλος αγώνας των νέων

2011-10-01T00:05:00.003+03:00

Τι θα μπορούσε να οδηγήσει έναν δεκαεξάχρονο μαθητή από μια φτωχογειτονιά του Σαντιάγο ένα χειμωνιάτικο βράδυ του Αυγούστου, στην δεύτερη ημέρα της γενικής απεργίας, να βρεθεί κοντά στα οδοφράγματα και στις συγκρούσεις με την αστυνομία δίπλα στην περιφερειακή λεωφόρο Αμέρικο Βεσπούτσι της χιλιάνικης πρωτεύουσας; Άλλοι είπαν η φυσιολογική νεανική περιέργεια και άλλοι, μαζί και η αστυνομία, η οργισμένη διάθεση για συμμετοχή στις συγκρούσεις και στο πετροβολητό. Ο μικρός Γκουτιέρεζ Μανουέλ Ρεινόσο που στην γειτονιά Jaime Eyzaquirre στην Μακούλ και στο κολέγιο του Αγίου Λαυρεντίου τον φώναζαν Μανολίτο μπορούσε να παρακινηθεί και από τα δύο αν και αρκετά στοιχεία δείχνουν πως η νεανική παρέα παρακολουθούσε από μακριά τα γεγονότα.

Στερνοπαίδι μιας πολυμελούς, φτωχής και διαλυμένης οικογένειας ο Μανολίτο, παρά τα προβλήματα, ήταν επιμελής μαθητής, τακτικός στην εκκλησία της Πεντηκοστής και κολλημένος με το ποδόσφαιρο. Όλοι στην γειτονιά μιλούσαν για τον χαμογελαστό και καλόκαρδο νεαρό μόλις έπεσε σαν κεραυνός η είδηση πως ο μικρός ξεψύχησε τα χαράματα της 26ης Αυγούστου στο νοσοκομείο της Νουνόα. Ο Μανολίτο είχε κτυπηθεί από σφαίρα πυροβόλου όπλου και οι γιατροί στο νοσοκομείο λίγα πράγματα πρόλαβαν να κάνουν όταν μεταφέρθηκε αναίσθητος και πλημμυρισμένος στο αίμα. Ακόμη και η πιο λιτή αναπαράσταση της σκηνής στον δρόμο Amanda Labarca, πάνω σε μια εναέρια διάβαση πεζών, εκείνα τα ανήσυχα μεσάνυχτα, δεν μπορεί να κρύψει την συγκλονιστική εικόνα, όταν η σφαίρα κλώτσησε άγρια τον Μανολίτο και προξένησε μια βαθιά πληγή κάτω από το φούτερ του. Η παρέα των τριών νεαρών είχε κάτι το ασυνήθιστο που ξεχώριζε από μακριά. Το αναπηρικό καροτσάκι του μεγάλου αδερφού του Μανολίτο, του είκοσι-τριάχρονου Γκερσόν, που έσπρωχνε μια ο Μανολίτο και μια ο δέκα-εννιάχρονος Γκιουζέπε Ραμίρεζ. Ο ανάπηρος Γκερσόν ήταν ο πρώτος που αγκάλιασε το ματωμένο σώμα του Μανολίτο και αυτός που από την πρώτη στιγμή συγκλονισμένος βρήκε το κουράγιο να καταγγείλει πως η σφαίρα ήρθε από ένα αστυνομικό αυτοκίνητο που έτρεχε σαν τρελό στην λεωφόρο.

Όπως ήταν αναμενόμενο η αστυνομία προσπάθησε να αποποιηθεί τις ευθύνες και μόνο ύστερα από την πανεθνική κατακραυγή η ηγεσία της και η κυβέρνηση αναγκάστηκαν να συλλάβουν τους υπεύθυνους. Ανακοινώθηκε επίσημα πως ο καραμπινιέρος λοχίας Μιγκέλ Μιλακούρα ήταν αυτός που πάτησε την σκανδάλη του Ούζι των εννέα χιλιοστών και ακολούθησε η παραίτηση του αρχηγού της αστυνομίας στο Σαντιάγο μαζί με άλλους τέσσερις υψηλόβαθμους με στόχο να κατευναστεί η οργή για την δολοφονία. Για εκατομμύρια όμως Χιλιανούς και ειδικά την νεολαία που βρίσκεται στους δρόμους οι κύριοι υπεύθυνοι είναι γνωστοί. Είναι ο λαομίσητος πρόεδρος Πινιέρα και οι υπουργοί του που με την πολιτική τους έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με την λαϊκή πλειοψηφία.

Πέντε μήνες συμπληρώθηκαν από την έναρξη του μεγάλου αγώνα των νέων στην Χιλή που με καταλήψεις σχολείων και πανεπιστήμιων και συνεχείς διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις απαιτούν την ανατροπή του εκπαιδευτικού απαρτχάιντ. Δηλαδή ενός βαθιά ταξικού και άδικου εκπαιδευτικού συστήματος με ιδιωτικά σχολεία και πανεπιστήμια, δίδακτρα, κουπόνια και σκληρά εμπόδια για τα παιδιά των λαϊκών και εργατικών οικογενειών. Ένα σύστημα που οργανώθηκε στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας με τις συμβουλές του ΔΝΤ και των οικονομολόγων της περιβόητης σχολής του Σικάγου, διατηρήθηκε μετά από όλες τις κυβερνήσεις και έφτασε να θεωρείται ένα από τα πιο άδικα συστήματα παγκόσμια. Στον ηρωικό αγώνα των φοιτητών προσέτρεξαν και πήραν μέρος οι μαθητές και οι δάσκαλοι και αργότερα έσπευσαν να στηρίξουν και μεγάλο μέρος των εργατικών συνδικάτων κηρύσσοντας απεργίες και οργανώνοντας συγκεντρώσεις αλληλεγγύης. Στην πρωτεύουσα και σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις από τον βορρά ως τον νότο καταγράφτηκαν εντυπωσιακές σε μαζικότητα μαχητικές διαμαρτυρίες, ανάλογες εκείνων που έγιναν τον πρώτο καιρό μετά την πτώση του Πινοτσέτ. Η κυβέρνηση Πινιέρα στριμωγμένη, προσπάθησε μάταια με διάφορους ελιγμούς (νέα κονδύλια-κοροϊδία, αποπομπή υπουργού Παιδείας) αλλά κυρίως με σκληρή καταστολή να κάμψει το αγωνιστικό φρόνημα των νέων. Πέτυχε ακριβώς το αντίθετο. Να τους εξοργίσει περισσότερο, να τους συσπειρώσει και να αποφασίσουν να συνεχίσουν μέχρι να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα τους. Όλο αυτό τον καιρό στο σημείο που πυροβολήθηκε ο Μανολίτο οι νέοι που έφτιαξαν μια τσιμεντένια «ανιμίτα» με μπλε πλακάκια συγκεντρώνονται για να τιμήσουν την θυσία του ενώ το όνομα και η φωτογραφία του βρίσκονται σε αμέτρητους τοίχους και δρόμους στο Σαντιάγο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ένα άρθρο με αναφορές σε παρόμοιες γνωστές δολοφονίες παιδιών http://intothewildunion.blogspot.com/2011/08/manuel-gutierrez-reinoso-cuando-los_31.html?zx=d1ff28370dbdb31f

ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ένα χιλιάνικο μπλογκ με υλικό από τους φοιτητικούς αγώνες http://todosconchile.blogspot.com/

Τον «Αθέατο Κόσμο» γράφει ο Δημήτρης Παυλίδης

Μπουλκίζα- Αλβανία Η λεηλασία του «κομμουνιστικού» χρωμίτη

2011-09-17T00:00:00.000+03:00

Για τους παλιούς τακτικούς ακροατές της ελληνικής εκπομπής του ραδιοφωνικού σταθμού Τιράνων στην δεκαετία του Εβδομήντα οι ειδήσεις για τις επιτυχίες στην εξόρυξη χρωμίτη και στην επεξεργασία του στα μεταλλουργικά συγκροτήματα ήταν τόσο συχνές όσο και τα δελτία καιρού. Παρά τις συνηθισμένες υπερβολές η αλήθεια είναι πως ο χρωμίτης υπήρξε για πολλά χρόνια μια από τις βασικές πηγές σκληρού συναλλάγματος για την απομονωμένη Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας με σημαντική συμβολή στο φτωχικό Ακαθάριστο Προϊόν Η χώρα, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του Ογδόντα, ήταν τρίτη στην παγκόσμια κατάταξη παραγωγής και εξαγωγών και πρώτη στην Ευρώπη για το ορυκτό με την διαδεδομένη χρήση στις χαλυβουργίες και είχε προχωρήσει στην επεξεργασία για την παραγωγή σιδηροχρωμίου σε εργοστάσιο στο Μπουρέλι. Ανέπτυξε τεχνικές εξόρυξης και ένα εξειδικευμένο έμπειρο προσωπικό στα μεταλλεία. Εκτιμήσεις αναφέρουν πως εικοσιτέσσερις εκατομμύρια τόνοι μεταλλεύματος βγήκαν από τα ορυχεία κυρίως στα ανατολικά. Ο αλβανικός χρωμίτης θεωρείται άριστης ποιότητας και τα υπολογισμένα αποθέματα ανέρχονται σε αρκετά εκατομμύρια τόνους, έτσι ώστε να φέρνουν την χώρα τέταρτη στην Ευρώπη σε δυνατότητες εξόρυξης. Την σημασία των αλβανικών κοιτασμάτων είχε εντοπίσει προπολεμικά η Γερμανία και ένας από τους βασικούς στόχους της παρουσίας της Βερμαχτ στην χώρα ήταν η εκμετάλλευση αυτού του ορυκτού.

Το ορυχείο στην Μπουλκίζα είναι η καρδιά αυτής της πολύχρονης προσπάθειας των Αλβανών, το πρώτο και σημαντικότερο σημείο εξόρυξης, ο πρόσκοπος και ο πρωταθλητής του αλβανικού χρωμίτη. Σαράντα χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα το ορυχείο ξεκίνησε την παραγωγή το 1948 και μέχρι το 2006, οι εργάτες είχαν βγάλει στην επιφάνεια πάνω από δεκατρία εκατομμύρια τόνους μετάλλευμα, κάτι παραπάνω από την μισή εθνική παραγωγή. Στην γύρω περιοχή εκτός από την πρώτη εξόρυξη υπάρχουν ακόμη πέντε ενεργά ορυχεία και στην πόλη των δώδεκα χιλιάδων κατοίκων η πλειοψηφία των ανδρών είναι παλιοί και νέοι εργάτες και έμπειροι τεχνικοί στο ορυχείο. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του κόμματος Εργασίας όπως και οι υπόλοιποι νευραλγικοί τομείς της οικονομίας, το ορυχείο πουλήθηκε φτηνά το 2001 στην ιταλική εταιρία Darfo, η οποία παρά τις δεσμεύσεις για επενδύσεις για εκσυγχρονισμό και μέτρα ασφαλείας έκανε ακριβώς το αντίθετο. Ξεπούλησε τα αποθέματα μεταλλεύματος και το παράτησε το 2006 για να την διαδεχθεί το 2007 η αυστριακή πολυεθνική ACR με τα ίδια μεγαλεπήβολα πλάνα και υποσχέσεις. Τα νέα αφεντικά όμως έκαναν ακριβώς ότι και οι Ιταλοί. Άρχισαν να πουλάνε τα «κομμουνιστικά» αποθέματα του χρωμίτη και παρέπεμψαν στις καλένδες τα επενδυτικά σχέδια. Σε όλο αυτό το διάστημα των αγοραπωλησιών και της λεηλασίας είκοσι μεταλλωρύχοι σκοτώθηκαν και δεκάδες άλλοι σακατεύτηκαν σε διάφορα ατυχήματα που έγιναν στο ορυχείο. Η περιπέτεια του ιδιωτικοποιημένου μεγαλύτερου ορυχείου χρωμίτη στην χώρα ήταν μια από τις πολλές ανάλογες που συνέβησαν στα χρόνια της μεγάλης αρπαγής της περιουσίας των Αλβανών από τις πολυεθνικές και τους εγχώριους μαφιόζους συνεργάτες τους, μεταλλαγμένα στελέχη του παλιού καθεστώτος η νέα αρπακτικά που αποτελούν πλέον την σύγχρονη οικονομική ολιγαρχία.

Στις αρχές του φετινού Ιούλη η συσσωρευμένη οργή των επτακοσίων μεταλλωρύχων ξεχείλισε. Ξεκίνησαν απεργία διαρκείας και δεκαέξι από τους πιο τολμηρούς στα τέλη του μήνα κατέβηκαν στις στοές σε βάθος 1400 μέτρων πραγματοποιώντας απεργία πείνας. Όλη η Μπουλκίζα και η γύρω περιοχή ξεσηκώθηκε για να υποστηρίξει τον αγώνα. Οι απεργοί ζήτησαν αυξήσεις 40% στους φτωχικούς μισθούς τους, μέτρα ασφάλειας και άνοιγμα καινούριων στοών σε αλλά επίπεδα κοιτασμάτων έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η δουλειά τους και να σωθεί από την απαξίωση και τις καταρρεύσεις το ορυχείο. Η διοίκηση της εταιρίας ύστερα από πίεση δέχτηκε να δώσει αυξήσεις 20%, έδωσε αόριστες υποσχέσεις για επενδύσεις και έταξε ένα δωρεάν γεύμα στο μπαϊράμι! Οι μεταλλωρύχοι αρνήθηκαν να συμβιβαστούν, συγκρούστηκαν με την αστυνομία και τους απεργοσπάστες και μόνο όταν απειλήθηκε αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης ανέβηκαν από τις στοές και σταμάτησαν την απεργία πείνας ύστερα από εικοσιτέσσερις ημέρες. Η μεγάλη εργατική κινητοποίηση όμως συνεχίζεται, οι μεταλλωρύχοι αρνούνται να επιστρέψουν στις στοές και αρκετοί στην χώρα μιλάνε για την πρώτη μεγάλη εργατική απεργία από τότε που η Αλβανία μπήκε στον «καπιταλιστικό παράδεισο».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ μια κυβερνητική παρουσίαση για τον αλβανικό χρωμίτη του 2010, στο http://www.mete.gov.al/upload/chrome.pdf

ΔΕΙΤΕ ένα βίντεο από την απεργία πείνας http://www.youtube.com/watch?v=DBywp2kdGs8&feature=related

Τον «Αθέατο Κόσμο» γράφει ο Δημήτρης Παυλίδης

Πέλικαν Μπέι-Καλιφόρνια Κραυγές από τους τάφους

2011-09-02T00:01:00.002+03:00

Ο Ούγκο Πινέλ είναι ένας ζωντανός θρύλος στον κόσμο των σκληρών αμερικάνικων φυλακών. Είναι ο μοναδικός που παραμένει φυλακισμένος από την περίφημη ομάδα των έξι του Σαν Κουέντιν, που κατηγορήθηκαν για προσπάθεια μαζικής απόδρασης, η οποία κατέληξε σε σφαγή και σε μια μαζική εξέγερση. Ο Ούγκο, που ήρθε στις ΗΠΑ σε ηλικία 12 χρόνων από την Νικαράγουα, καταδικάστηκε στα δεκαεννιά του, το 1965, για την απαγωγή και τον βιασμό μιας λευκής γυναίκας στο Σαν Φρανσίσκο και από τότε παραμένει φυλακισμένος. Παρά το γεγονός πως από την αρχή επιμένει στην αθωότητα του καταγγέλλοντας πως δικάστηκε με τον χαρακτηριστικό τρόπο που δικάζουν οι λευκοί δικαστές στις ΗΠΑ τους μαύρους και τους ισπανόφωνους. Ο Πινέλ, που είναι γνωστός στον κόσμο των φυλακισμένων με το παρατσούκλι «Γιόγκι» ξεπληρώνει για δεκαετίες την επιμονή του να αντιστέκεται στο αμερικάνικο σωφρονιστικό σύστημα και την σχέση του με τους Μαύρους Πάνθηρες, την Μαύρη αντάρτικη Οικογένεια και ειδικά με τον φυλακισμένο μαρξιστή συγγραφέα Τζορτζ Τζάκσον που δολοφονήθηκε στην εξέγερση του Αυγούστου του 1971 στο Σαν Κουέντιν. Ο Γιόγκι έχει περάσει μέχρι τώρα σχεδόν σαράντα πέντε χρόνια δεσμώτης και από αυτά, τα τριαντατέσσερα (34) σε πλήρη απομόνωση και στην πραγματικότητα έχει μετατραπεί από ποινικός σε πολιτικό κρατούμενο. Όλες οι αιτήσεις αποφυλάκισης έχουν απορριφθεί και τώρα περιμένει την επόμενη εξέταση που προβλέπεται να γίνει το 2024!

Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται, στο ειδικό τμήμα SHU, των φυλακών Pelican Bay, στην Καλιφόρνια, δηλαδή στην πιο βαριά απομόνωση κλεισμένος για 23 ώρες το 24ωρο σε ένα μικρό κελί οκτώ, το πολύ, τετραγωνικών μέτρων, δίχως θορύβους, παράθυρο και οποιαδήποτε επαφή ή επισκεπτήριο. Ένας κανονικός τάφος. Για μια μόνο ώρα του επιτρέπουν να προαυλίζεται σε ένα στενό εξωτερικό χώρο και μόνο τότε έρχεται σε κοντινή επαφή με άλλους ανθρώπους ακόμη και αν αυτοί είναι οι δεσμοφύλακες του. Το φαγητό του που συνήθως είναι άθλιο και λίγο, το παίρνει από την θυρίδα της πόρτας, τον «κουλοχέρη φασολιών» στην αργκό των φυλακών. Παρ' όλα αυτά και σε πείσμα αυτών που τον έχουν θάψει ζωντανό ο Γιόγκι όχι μόνο δεν έχει χάσει την ενεργητικότητα του αλλά κατάφερε μαζί με άλλους βαρυποινίτες να γίνουν το έναυσμα για μια μεγαλειώδη κινητοποίηση χιλιάδων κρατουμένων στην Δυτική Ακτή, το φετινό καλοκαίρι. Ο Γιόγκι μαζί με μια ομάδα κρατουμένων που βρίσκονται στην ίδια απομόνωση στο τμήμα SHU, ξεκίνησαν απεργία πείνας στις 1 του Ιούλη η οποία μέσα σε λίγες ημέρες επεκτάθηκε σε τουλάχιστον δεκατρείς σκληρές φυλακές στην Καλιφόρνια. Υπολογίζονται σε περισσότερους από έξι χιλιάδες οι κρατούμενοι που συμμετείχαν στην απεργία πείνας, με αιτήματα την βελτίωση των συνθηκών κράτησης, του φαγητού και κυρίως την κατάργηση της απομόνωσης που οδηγεί τους περισσότερους στην τρέλα και στις απόπειρες αυτοκτονίας.

Η απεργία πείνας που έγινε γνωστή σε όλη την χώρα χάρη στην κινητοποίηση πολλών επιτροπών αλληλεγγύης κράτησε τρεις εβδομάδες ως τις 20 του Ιούλη. Λίγες πληροφορίες από τον σκληρό αγώνα κατάφεραν να «δραπετεύσουν» από την απομόνωση και αυτές δείχνουν πως η απεργία αντιμετώπισε την λυσσασμένη αντίθεση των αρχών και των δεσμοφυλάκων. Τρομοκρατία, απειλές, μεταγωγές, προσπάθειες υποχρεωτικής σίτισης και κάθε είδους πρακτικές για να σπάσει η απεργία. Μέχρι και ένα πρωτοφανές πλουσιοπάροχο γεύμα μοίρασαν με αφορμή την επέτειο της 4ης Ιουλίου για να δοκιμάσουν τις αντοχές των απεργών. Αντίθετα από τις προσδοκίες των ανθρωποφυλάκων η αντίσταση μεγάλωνε και όταν οι απεργοί συγκροτημένα αποφάσισαν να διακόψουν προσωρινά την απεργία, δίνοντας διορία για να εξεταστούν όλα τα αιτήματα τους, είχαν ήδη πετύχει μια μεγάλη νίκη. Έσπασαν το φράγμα της σιωπής, κέρδισαν ορισμένες παραχωρήσεις κυρίως στο ζήτημα της σίτισης και της επικοινωνίας με τον έξω κόσμο και έδειξαν πως μπορούν να οργανώνουν ένα μεγάλο αγώνα σε πολύ δύσκολες συνθήκες.

Φέτος συμπληρώνονται σαράντα χρόνια από τη ιστορική εξέγερση στην φυλακή Ατικα στην Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβρη του 1971, που βάφτηκε στο αίμα. Η μεγάλη απεργία πείνας ήρθε να υπογραμμίσει πως στην χώρα με τους περισσότερους φυλακισμένους στον κόσμο η μάχη για τον σεβασμό των πιο αυτονόητων και στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνεχίζεται επίμονα.

• ΔΙΑΒΑΣΤΕ περισσότερα για την εξέλιξη της απεργίας πείνας στο http://prisonerhungerstrikesolidarity.wordpress.com/

• ΔΕΙΤΕ ένα βίντεο παρουσίασης του αγώνα http://www.youtube.com/watch?v=Ifepv8s3nRE&feature=related

• ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ την προσωπικές ιστοσελίδες του Γιόγκι http://www.hugopinell.org και του Κέβιν Ρασίντ Τζόνσον, http://rashidmod.com/. Ο τελευταίος έκανε το σκίτσο που αποτέλεσε το ανεπίσημο έμβλημα της απεργίας.

Τον «Αθέατο Κόσμο» επιμελείται ο Δημήτρης Παυλίδης

Σετσουάν- Κίνα Οι στρατιές των καλών ανθρώπων και το επερχόμενο χάος

2011-07-09T02:02:00.000+03:00

Στην καρδιά της κινέζικης ενδοχώρας, στα νοτιοδυτικά, το Σετσου;άν υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές κοιτίδες του κινέζικου πολιτισμού, μια μεγάλη γεωγραφική λεκάνη στην οποία στριφογυρίζουν τουλάχιστον τέσσερα μεγάλα ποτάμια με δυτικό όριο τους πρόποδες των Ιμαλαΐων και το θιβετιανό οροπέδιο. Αν δεν αποχωρίζονταν διοικητικά η περιοχή της Τσονγκίνγκ, το Σετσουάν θα ήταν η πολυπληθέστερη, με μεγάλη πυκνότητα, κινέζικη επαρχία, μια από τις μεγαλύτερες πηγές του φτηνού εργατικού δυναμικού που χρησιμοποιεί η κινέζικη ολιγαρχία και οι πολυεθνικές στα εργοστάσια της ανατολής και των παράλιων οικονομικών ζωνών. Φτωχοί αγρότες στην πλειονότητα τους, στρατιές εκατομμυρίων καλών ανθρώπων από το Σετσουάν ακολούθησαν τους δρόμους της εσωτερικής μετανάστευσης στα τελευταία τριάντα χρόνια και έγιναν το πολύτιμο καύσιμο στην κινέζικη οικονομική εκτίναξη. Οι πιο πολλοί κατέκλυσαν τα βιομηχανικά κέντρα στην περιοχή του Δέλτα και της Καντόνας, ζώντας και δουλεύοντας σε συνθήκες απίστευτης εκμετάλλευσης και σκληρότητας σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Όχι μόνο πραγματικά αλλά και τυπικά μιας και το σύστημα Χούκου τους θεωρεί και επίσημα μετανάστες με περιορισμούς στην πρόσβαση στην εκπαίδευση και την περίθαλψη και άλλες παροχές. Υπολογίζονται σε εκατόν πενήντα εκατομμύρια τουλάχιστον οι άνθρωποι από όλη την κινέζικη ύπαιθρο, που βρίσκονται σε αυτήν την θέση.

Ακριβώς αυτή η πραγματικότητα ήρθε με βιαιότητα στο προσκήνιο τον τελευταίο καιρό στην περιοχή της Καντόνας. Στο Νταντούμ, την πρωτεύουσα των βιοτεχνιών που κατασκευάζουν τζιν παντελόνια, τέσσερις στους πέντε, από τους πενήντα χιλιάδες κατοίκους, είναι εσωτερικοί μετανάστες. Στην πόλη που βρίσκεται κοντά στην Zengcheng, στα νοτιοδυτικά παράλια χιλιάδες μετανάστες από το Σετσουάν εξεγέρθηκαν για τρία μερόνυχτα. Αφορμή η κακοποίηση μιας εικοσάχρονης εγκύου, πλανόδιας πωλήτριας, την Παρασκευή στις 10 του Ιούνη. Η Wang Lianmei, με καταγωγή από το Σετσουάν, κτυπήθηκε από το προσωπικό ασφαλείας μπροστά σε ένα σούπερ-μάρκετ. Στην συμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκε ο άνδρας της και το γεγονός έπεσε σαν σπίθα σε ξερά χόρτα στις γειτονιές των μεταναστών. Οι εξαγριωμένοι μετανάστες έκαψαν τράπεζες και κυβερνητικά κτίρια, συγκρούστηκαν με την αστυνομία και μετέφεραν τις οργισμένες διαδηλώσεις τους στην γειτονική πόλη Xintang και στο πλούσιο προάστιο της Phoenix City. Τα γεγονότα που σταμάτησαν ύστερα από την άγρια αστυνομική καταστολή ήταν η κορύφωση ενός κύματος τοπικών εξεγέρσεων, οι οποίες τους τελευταίους μήνες συγκλόνισαν αρκετές περιοχές στα ανατολικά παράλια με πρωταγωνιστές μετανάστες από το Σετσουάν. Ανεξάρτητα από τις αφορμές, οι αιτίες κρύβονται στην σκληρή εκμετάλλευση, στις διακρίσεις, στις αυξήσεις των τιμών του χοιρινού και άλλων βασικών ειδών διατροφής και στα εξευτελιστικά μεροκάματα. Δίπλα από αυτά η ολοένα και πιο ευρύτερη συνειδητοποίηση των μεγάλων ανισοτήτων που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια της οικονομικής άνθισης, η οποία βασίστηκε κυρίως στον κλεμμένο ανθρώπινο μόχθο εκατομμυρίων κινέζων εργατών.

Σε ένα άρθρο του ο εκδότης της βδομαδιάτικης «Yazhou Zhoukan», Yau Lop-Poon, με αφορμή αυτά τα γεγονότα θυμίζει με νόημα ένα παλιό κινέζικο απόφθεγμα. Πως το χάος στην Κίνα αρχίζει από το Σετσουάν. Γιατί στην ιστορία της χώρας η συγκεκριμένη επαρχία ήταν κοιτίδα συχνών κοινωνικών και πολιτικών αναταραχών και πάντα δύστροπη στο κεντρικό έλεγχο. Ο Yau, στην προκειμένη περίπτωση μιλά μεταφορικά για τις αυξημένες πιθανότητες μιας μελλοντικής κοινωνικής αναταραχής, πρωταγωνιστές της οποίας, εκτός από άλλους, θα είναι τα εκατομμύρια εργατών από το Σετσουάν που έχουν διασκορπιστεί σε όλη την Κίνα. Αναφερόμενος στην προπαγανδιστική ταινία για την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος, που προβλήθηκε σε χιλιάδες κινηματογραφικές αίθουσες στην χώρα με αφορμή τα φετινά ενενηντάχρονα, ο αρθρογράφος επισημαίνει πως η κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη συνεχίζει να είναι ζητούμενο για την πλειοψηφία των Κινέζων και πως εκτός από τους πλούσιους οι κοινωνικές κατακτήσεις αποτελούν εικονική πραγματικότητα για τα εκατομμύρια των εργαζόμενων. Σε μια σκηνή της ταινίας ένας νεαρός επαναστάτης ρίχνει το σύνθημα «Ζήτω οι εργάτες» μαζί με το νέο της ίδρυσης του κόμματος. Σήμερα η ηχώ αυτού του συνθήματος –συνεχίζει ο αρθρογράφος- ακούγεται στις φλόγες των δρόμων της Καντόνας και στην αναταραχή που πλησιάζει από το μέλλον.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ολόκληρο το άρθρο του Yau http://cmp.hku.hk/2011/06/17/13348/ και αν βρείτε στα βιβλιοπωλεία το εργο του Μπρεχτ «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη.

ΔΕΙΤΕ εικόνες από τις ταραχές http://uk.reuters.com/video/2011/06/13/protesters-police-clash-in-china?videoId=215224513&videoChannel=1 και http://uk.reuters.com/article/video/idUKTRE75D0ZM20110614?videoId=215908433 και μια σειρά φωτογραφιών http://photoblog.msnbc.msn.com/_news/2011/06/15/6862732-photos-emerge-of-riots-in-southern-chinese-city-of-xintang

ΑΝΑΤΡΕΞΤΕ στο αρχείο του «Αθέατου Κόσμου» για το ίδιο θέμα http://atheatoskosmosps.blogspot.com/2010/01/guangdong.html

* Τον «Αθέατο Κόσμο» επιμελείται ο Δημήτρης Παυλίδης

Jeju – Νότια Κορέα Ο καταραμένος παράδεισος

2011-06-25T01:08:00.000+03:00

Το Jeju, ένα κομψοτέχνημα της φύσης και υποψήφιο σε μια παγκόσμια λίστα για να χαρακτηριστεί σαν ένα από τα επτά φυσικά θαύματα του πλανήτη, είναι δημιούργημα του σιωπηλού για πολλά χρόνια ηφαιστείου Χολασάν που ορθώνεται στο κέντρο του νησιού. Η ηφαιστειακή λάβα διαμόρφωσε εκτός από τις απόκρημνες ακτές και ένα σύμπλεγμα υφάλων τριγύρω, στο οποίο υπάρχει πλούσια θαλάσσια ζωή, πηγή τροφής για τους ανθρώπους στο νησί και ένα υπέροχο θέαμα για τους επισκέπτες, ειδικά στα δάση με τα πολύχρωμα κοράλλια. Στα ανοικτά τα ισχυρά ρεύματα της θάλασσας μεταφέρουν εκτός από πλούσια αλιεύματα και κοπάδια δελφινιών που συχνά πλησιάζουν στο νησί για κυνήγι και παιγνίδι. Αγαπημένος τόπος για τον μήνα του μέλιτος και για καλοκαιρινές διακοπές, το νησί που γνώρισε στις τελευταίες δεκαετίες οικονομική άνθιση εξαιτίας του τουρισμού, βρίσκεται στο θαλάσσιο στενό ανάμεσα στις νότιες ακτές της Κορεατικής χερσονήσου και της Ιαπωνίας, τριακόσια μίλια από τα κινέζικα παράλια και αυτό αποτελεί μια γεωστρατηγική κατάρα. Για αιώνες υπήρξε «μήλο της έριδος» για τις αυτοκρατορίες της περιοχής με τελευταία την σκληρή γιαπωνέζικη κατοχή πριν ενσωματωθεί στην Νότια Κορέα σαν αυτόνομη περιοχή. Η ενσωμάτωση αυτή συνοδεύτηκε από μια απίστευτα αιματηρή καταστολή της αντίστασης των κατοίκων του νησιού που στην μεγάλη τους πλειοψηφία ήταν οπαδοί του κομμουνιστικού εργατικού κόμματος. Η σφαγή που ορισμένες εκτιμήσεις την ανεβάζουν σε εξήντα χιλιάδες ανθρώπους ακολούθησε την γνωστή εξέγερση του Jeju, η οποία ξεκίνησε τον Απρίλη του 1948 και διήρκεσε μέχρι τον Μάη του 1949. Υπεύθυνοι για την Sasam ( σφαγή), που προκάλεσε τον θάνατο του 30% του πληθυσμού και την ισοπέδωση του 70% των χωριών, ήταν οι πραιτοριανοί του αμερικανόδουλου καθεστώτος Σήγκμαν Ρη και οι προστάτες του.

Το Gangjeong, που στα κορεατικά σημαίνει χωριό του νερού, είναι τόπος ψαράδων και γεωργών στις νότιες ακτές του Jeju, με πληθυσμό όχι πάνω από χίλιους πεντακόσιους κατοίκους. Σε αντίθεση με την μεγαλύτερη έκταση του νησιού στην οποία το πορώδες έδαφος δεν μπορεί να συγκρατήσει τα επιφανειακά νερά, στο Gangjeong, το γειτονικό ποτάμι και το ζεστό κλίμα βοηθάνε στην πλούσια παραγωγή φρούτων και λαχανικών. Τριγύρω από το χωριό ο επισκέπτης μπορεί κάλλιστα να χαθεί στις πυκνές φυτείες από εσπεριδοειδή και άλλα οπωροφόρα , καθώς και στις μεγάλες εκτάσεις από λαχανόκηπους. Το εισόδημα των κατοίκων συμπληρώνεται ικανοποιητικά, τις πιο πολλές φορές, από τις καλές ψαριές που φέρνουν τα καΐκια και όλα φαίνονταν να πηγαίνουν τα τελευταία χρόνια καλά μέχρις ότου το νότιο-κορεατικό ναυτικό αποφάσισε να φτιάξει μια τεράστια πολεμική βάση στις γειτονικές στο χωριό εκτάσεις. Άρχισε να βαθαίνει τεχνητά την θάλασσα καταστρέφοντας τις ακτές και τον βυθό και να σχεδιάζει να επεκτείνει τις αρχικές εγκαταστάσεις έτσι ώστε να ελλιμενίζονται μεγάλα πολεμικά πλοία, μερικά από τα οποία θα ανήκουν στον αμερικάνικο στόλο και θα συμμετέχουν στην λεγόμενη αντιπυραυλική ασπίδα. Από τότε το χωριό έγινε το σύμβολο της συνεχιζόμενης αντίστασης σε όλη την χώρα ενάντια στα πολεμικά σχέδια της Σεούλ και της Ουάσιγκτον. Οι κάτοικοι δίκαια θεωρούν πως, πέρα από την περιβαλλοντική καταστροφή, το νησί τους μπορεί να γίνει υποψήφιος στόχος σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης ειδικά όταν τα αμερικανό-κορεατικά επιτελικά σχέδια ομολογούν πως η βάση είναι μέρος μιας περιμέτρου επιτήρησης και απειλής για την Κίνα.

Έτσι στο Gangjeong και σε όλο το Jeju ξανά-ξύπνησαν οι σκληρές μνήμες του παρελθόντος αλλά και το παραδοσιακό πνεύμα της αντίστασης. Οι διαδηλώσεις γύρω από την βάση και οι συγκρούσεις με την αστυνομία είναι συχνές καταστάσεις. Πρόσφατα, στις 19 του φετινού Μάη, όταν οι κάτοικοι προσπάθησαν να εμποδίσουν την επανέναρξη των κατασκευαστικών εργασιών η αστυνομία προχώρησε στην σύλληψη οκτώ ηγετών του κινήματος ενώ μόλις στις 1 του Ιούνη οι αρχές αναγκάστηκαν να αποφυλακίσουν τον Yang Yoon Mo ύστερα από εξήντα ημέρες απεργία πείνας. O Yang Yoon Mo, καθηγητής πανεπιστήμιου και ένας από τους γνωστότερους κριτικούς κινηματογράφου στην χώρα, βγήκε από την φυλακή μισός εξαιτίας της απεργίας, αλλά παραμένει ένα πανεθνικό σύμβολο του κινήματος και παράδειγμα της αποφασιστικότητας του αγώνα που διεξάγεται.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ περισσότερα στο http://www.kpolicy.org/documents/interviews-opeds/110419andersmulleroneislandvillagesstruggle.html και στο http://www.tlaxcala-int.org/article.asp?reference=4969

ΔΕΙΤΕ ένα βίντεο για τον βυθό στο Jeju http://vodpod.com/watch/9700474-beautiful-gangjeong-sea-as-it-is-no-jeju-naval-base και μια συνέντευξη με τον καθηγητή http://space4peace.blogspot.com/2011/05/interview-with-hunger-striker-yang-yoon.html

ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ένα αντί-βασικό νοτιοκορεάτικο μπλογκ http://nobasestorieskorea.blogspot.com/

* Τον «Αθέατο Κόσμο» επιμελείται ο Δημήτρης Παυλίδης

Τζιμπουτί, Υεμένη Δάκρυα στον πέρασμα των εξήντα χιλιάδων χρόνων

2011-06-11T08:41:00.000+03:00

Η Haradh, μια μικρή σκονισμένη πόλη στα βορειοδυτικά της Υεμένης, είναι κοντά στα σύνορα με την Αραβία των Σαούντ και το μοναδικό πια επίσημο σημείο για να περάσει κανείς στο πλούσιο βασίλειο. Ειδικά από τότε που το Ριάντ αποφάσισε να σφραγίσει τα νότια σύνορά του, φτιάχνοντας ένα τείχος από εμπόδια και συρματοπλέγματα στην έρημο από το φόβο της δράσης των ισλαμιστών, όπως δικαιολογήθηκε. Αυτό σε κανονικούς καιρούς θα ήταν προνόμιο, αλλά σήμερα είναι μεγάλη ατυχία, μιας και η πόλη έχει γίνει μια απέραντη αποθήκη απελπισμένων ανθρώπων που βρίσκονται στη μέση του… πουθενά. Υεμενίτες πρόσφυγες από τον εμφύλιο αλλά και Σομαλοί, Αιθίοπες και άλλοι δυστυχισμένοι Αφρικανοί που εμποδίζονται να περάσουν στα βασίλεια και εμιράτα της φανταστικής ευδαιμονίας ή έχουν απελαθεί κακήν-κακώς από τους σκληρούς σαουδάραβες αστυνομικούς και στρατιώτες που περιπολούν στα σύνορα και κυνηγούν στην έρημο όσους καταφέρνουν να περάσουν παράνομα. Σε αυτήν την έρημο, αρκετοί έχουν χάσει τη ζωή τους κάτω από τον καυτό ήλιο, ενώ άλλοι δεν καταφέρνουν να παραπλανήσουν τα αποσπάσματα, τα οποία πάνω στα γρήγορα 4Χ4 τους προλαβαίνουν και τους συλλαμβάνουν. Μια από τις διαδεδομένες μέθοδες παραπλάνησης είναι το δέσιμο των παπουτσιών ανάποδα, αλλά και αυτό μερικές φορές δεν πετυχαίνει. Η Haradh, δηλαδή, είναι ένα από τα πολλά ανάλογα κομβικά σημεία στον παγκόσμιο χάρτη των μεταναστευτικών ροών, όπως λέγονται επιστημονικά και ουδέτερα τα κύματα των απελπισμένων που οδηγούνται σε αναγκαστική μετανάστευση και προσφυγιά εξαιτίας των πολέμων και της φτώχειας.

Στη Haradh παγιδεύτηκε και η εικοσιπεντάχρονη Μεντίνα Μοχάμεντ, από τις λιγοστές τολμηρές νεαρές γυναίκες από την Αιθιοπία που αποφάσισαν να ακολουθήσουν αυτόν το δρόμο με κατεύθυνση τις ευκαιρίες και τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή στα πλούσια κράτη του Περσικού Κόλπου. Περπάτησε σχεδόν δεκαπέντε ημέρες μέχρι να φτάσει στις ακτές του Τζιμπουτί και από εκεί, πληρώνοντας έξι χιλιάδες μπιρ Αιθιοπίας (περίπου 365 δολάρια) στους διακινητές, διέσχισε με ένα ξύλινο καΐκι το στενό Bab el Mandeb. Στις ακτές της Υεμένης αναγκάστηκε μαζί με τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες της να δώσουν τα ελάχιστα χρήματα που είχαν στους λαθρέμπορους οι οποίοι τους εγκατέλειψαν, αθετώντας ως συνήθως τη συμφωνία. Ετσι περιπλανήθηκε για εβδομάδες με σκοπό να φτάσει στη Σαναά και από εκεί να βρει ευκαιρία να ταξιδέψει προς το βορρά για το πέρασμα διαμέσου της Haradh. Στην πρώτη απόπειρά της να διασχίσει τα σύνορα με μια ομάδα μεταναστών αντιμετώπισαν τους πυροβολισμούς από ένα απόσπασμα σαουδαράβων αστυνομικών και έκτοτε βρίσκεται αποκλεισμένη και απελπισμένη στη Haradh. Μαζί της χιλιάδες Αφρικανοί, κυρίως Σομαλοί, που ζούνε σε άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης στα περίχωρα του Αντεν ή γυρνάνε με απόγνωση στους δρόμους του μεγάλου λιμανιού με σκοπό να κρυφτούν σε κάποιο εμπορικό πλοίο.

Η Μεντίνα δίχως να το ξέρει ακολούθησε έναν αρχέγονο δρόμο μετανάστευσης. Οι επιστήμονες υπολογίζουν πως, περίπου εξήντα χιλιάδες χρόνια πριν, οι πρόγονοι των σημερινών ανθρώπων πέρασαν από την Αφρική στην Ασία διαμέσου του στενού Bab el Mandeb. Εκείνα τα χρόνια η στάθμη των νερών ήταν χαμηλότερη και η διάβαση πιο εύκολη στο πέρασμα που στα αραβικά σημαίνει «Πύλη των Δακρύων». Για την ονομασία του υπάρχει διχογνωμία. Αλλοι το αποδίδουν στις δυσκολίες ναυσιπλοΐας εξαιτίας των ισχυρών ρευμάτων και των στενών καναλιών και άλλοι στις ανθρώπινες απώλειες που προξένησε ο προαιώνιος σεισμός που χώρισε τις δύο ηπείρους. Σε κάθε περίπτωση το πέρασμα, που έχει συνολικό άνοιγμα τριάντα χιλιόμετρα και χωρίζεται σε δύο κανάλια από το νησάκι Perim, αποτελεί στρατηγικό σημείο για τη διεθνή εμπορική κίνηση ειδικά από τότε που λειτούργησε η διώρυγα στο Σουέζ. Αυτό ακριβώς το πέρασμα διαλέγουν χιλιάδες κάθε χρόνο Αφρικανοί σε μια σύγχρονη έξοδο προς τη γη της επαγγελίας με κόστος αρκετές φορές πολύ βαρύ σε ζωές, κακουχίες και πόνο. Καταστάσεις που δίχως υπερβολή σε κάνουν να σκέφτεσαι πως εξήντα χιλιάδες χρόνια η τύχη εκείνων των ανθρώπων στον ίδιο δρόμο ίσως να είχε περισσότερες ευκαιρίες επιτυχίας.

• ΔΕΙΤΕ φωτογραφίες από τη ζωή των εγκλωβισμένων μεταναστών στην Υεμένη http://www.lightstalkers.org/images/show/873340 και http://www.allvoices.com/contributed-news/7781023-80-africans-migrants-drown-off-yemen-as-boast-capsize/images

ΔΙΑΒΑΣΤΕ το άρθρο του Jeffrey Rose για τον αραβικό διάδρομο της προϊστορικής μετανάστευσης http://bham.academia.edu/JeffreyRose/Papers/73631/The_Arabian_Corridor_Migration_Model_archaeological_evidence_for_hominin_dispersals_into_Oman_during_the_Middle_and_Upper_Pleistocene

Μπάχο Αγκουάν- Ονδούρα Η Αυγή …που αντιστέκεται στην βία

2011-05-28T00:00:00.001+03:00

Η εικόνα που κατέγραψε ο φωτογραφικός φακός το απόγευμα στις 10 του περασμένου Σεπτέμβρη στη δημοσιά που συνδέει τον οικισμό των καμπεσίνος στην φυτεία « Αυγή» με την Τοκόα στην βόρειο-ανατολική Ονδούρα ήταν συγκλονιστική. Κοντά στην γέφυρα του Ρίο Αγκουάν που είναι γνωστή με το όνομα «κέρατο του βοδιού», σε μια ευθεία ανάμεσα σε πυκνές φυλλωσιές από κοκκοφοίνικες ο πενήντα-πεντάχρονος Φρανσίσκο Μιράντα Ορτέγκα ήταν πεσμένος πάνω στο αναποδογυρισμένο ποδήλατο του. Πυροβολημένος κατάστηθα είχε μείνει για πολλή ώρα στον δρόμο μέχρι να έρθουν οι πρώτοι αστυνομικο. Η είδηση που έφτασε γρήγορα στους τρεισήμισι περίπου χιλιάδες κατοίκους της Αυγής, συνοδεύτηκε από οργή και θλίψη ενώ στην Τεγκουσιγκάλπα, την πρωτεύουσα της χώρας δεν παραξένεψε σχεδόν κανέναν. Ο Φρανσίσκο, ηγετικό στέλεχος του Ενωτικού Αγροτικού Κινήματος του Αγκουάν (MUKA) ήταν -εξαιτίας της δράσης του- ένας μελλοθάνατος και εν τέλει έγινε μέρος μιας μακροσκελούς λίστας δολοφονημένων καμπεσίνος που μεγαλώνει καθημερινά στην χώρα, το τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Σελάγια το 2009. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Muca, από τον Δεκέμβρη του 2009, ένδεκα ανάλογες δολοφονίες έχουν καταγραφεί στην περιοχή από τις παραστρατιωτικές συμμορίες των γαιοκτημόνων και εικοσιοκτώ σε ολόκληρη την Ονδούρα.

Η Μπάχο Αγκουάν, που πήρε το όνομα της από τον ομώνυμο ποταμό που την διασχίζει, στην περιφέρεια της Κολόν, από τις ακτές της Καραϊβικής έως στην ενδοχώρα σε βάθος δεκάδων χιλιομέτρων αποτελεί ιδανική περιοχή για την καλλιέργεια του κοκκοφοίνικα. Με χίλια χιλιοστά βροχή τον χρόνο, μέση θερμοκρασία 29 βαθμούς Κελσίου και συχνή ηλιοφάνεια, οι κοκκοφοίνικες ευδοκιμούν και προσφέρουν μεγάλη ποσότητα καρπού. Από τότε που άρχισε η μαζική παραγωγή βιοντήζελ από τους καρπούς οι φυτείες επεκτάθηκαν ραγδαία κατατρώγοντας τις παραδοσιακές καλλιέργειες και τα βοσκοτόπια. Πρωταγωνιστές στην εισαγωγή του μαλαισιανού κοκοφοίνικα που θεωρείται πολύ παραγωγικός οι μεγάλοι γαιοκτήμονες που κατέχουν εκατοντάδες χιλιάδες εκτάρια στην περιοχή και σε όλη την Ονδούρα. Εμβληματική μορφή αυτής της μεγάλης γαιοκτησίας που διαφεντεύει ιστορικά τις τύχες της χώρας και ανεβοκατεβάζει προέδρους και κυβερνήσεις, ο –αραβικής καταγωγής- Μιγκέλ Φακούς Μπαρτζούμ. Ιδιοκτήτης μιας αλυσίδας επιχειρήσεων τροφίμων, αγόρασε έναντι πινακίου φακής χιλιάδες εκτάρια πλούσιας γης στην Μπάχο Αγκουάν, άρπαξε αλλά τόσα και έσπειρε απέραντες φυτείες κοκοφοίνικα, τις περισσότερες φορές εκτοπίζοντας με την βία τους παλιούς καλλιεργητές. Στην σύγκρουση που κρατά χρόνια αλλά κορυφώθηκε από την εποχή του Σελάγια που υποσχέθηκε αγροτική μεταρρύθμιση και επιστροφή γης στους ακτήμονες ο Φακούς αντέδρασε, όπως υπαγορεύει ο κώδικας κάθε αμείλικτου γαιοκτήμονα που σέβεται την κοινωνική θέση του. Βρέθηκε σταθερά πίσω από όλες τις υπονομευτικές ενέργειες για την ανατροπή του Σελάγια και από το πραξικόπημα του προέδρου του Κογκρέσου, Μισελέτι και από την άλλη οργάνωσε έναν σκληρό στρατό μπράβων που ανέλαβαν να πνίξουν στο αίμα και τον φόβο τις δίκαιες διεκδικήσεις των αγροτών του κινήματος της Muca. Ένα κίνημα με βαθιές ιστορικές ρίζες μιας και η περιοχή αποτελεί κοιτίδα των εξεγέρσεων για την αγροτική μεταρρύθμιση στην Ονδούρα. Οι δολοφονικές επιθέσεις κάθε μορφής πύκνωσαν ειδικά από τότε που το κίνημα αποφάσισε να ακολουθήσει τακτικές επανάκτησης της γης και ο οικισμός στην φυτεία Αυγή έγινε το κέντρο μιας ελεύθερης περιοχής.

Με πάνω από το 60% των κατοίκων της χώρας κάτω από το όριο της φτώχειας, ακόμα και στα τελευταία χρόνια που η επίσημη ανάπτυξη τρέχει με 7% ετησίως η Ονδούρα είναι μια τυπική λατινοαμερικάνικη περίπτωση ακραίας κοινωνικής ανισότητας. Μια ελαχιστότατη μειοψηφία γαιοκτημόνων και βιομηχάνων κατέχουν τον πλούτο της χώρας σε αρμονική συνεργασία με τις βόρειο-αμερικάνικες πολυεθνικές. Αρχετυπική περίπτωση λατινοαμερικάνικης μπανανίας- όπως σημείωνε μόλις προχθές το αμερικάνικο Τάιμ- η Ονδούρα βρίσκεται κάτω από τις φτερούγες του βόρειο-αμερικάνου ισχυρού γείτονα από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Εργαστήριο του αντί-κομμουνιστικού και αντι-επαναστατικού αγώνα σε όλη την κεντρική Αμερική ειδικά στα χρόνια των Σαντινίστας στην Νικαράγουα και του εμφυλίου στο Σαλβαδόρ, συνεχίζει να αποτελεί προπύργιο των πολυεθνικών αλλά και μεγάλη φυλακή για την πλειοψηφία των ανθρώπων της. Οι οποίοι όμως δεν το βάζουν κάτω και συνεχίζουν να αντιστέκονται.

* ΔΙΑΒΑΣΤΕ αναλυτικότερα για την δολοφονία του Φρανσίσκο http://www.tercerainformacion.es/spip.php?article18397 και γνωρίστε το κίνημα Muca http://movimientomuca.blogspot.com. Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της εταιρίας τροφίμων Dinant, ναυαρχίδα του ομίλου του Φακούς http://www.dinant.com και μάθετε για την καλλιέργεια του κοκκοφοίνικα και τις επενδυτικές προοπτικές του, από μια ανάλυση της αμερικάνικης πρεσβείας στην Ονδούρα το 2008 http://spanish.honduras.usembassy.gov/root/pdfs/econ_afpalm_sp.pdf

ΔΕΙΤΕ μια συνέντευξη αγροτών μελών του κινήματος http://www.youtube.com/watch?v=MNye8Yuc7oI

Meleke Andries Tatane Η αυτοθυσία του καλού γίγαντα*

2011-05-14T02:38:00.000+03:00

Μπορεί να ήταν οργισμένη και μαζική η διαδήλωση χιλιάδων φτωχών μαύρων από την κωμόπολη-προάστιο Meqheleng με κατεύθυνση την έδρα της δημοτικής διοίκησης στο Ficksburg, το πρωί της Τετάρτης 13 του φετινού Απρίλη, αλλά κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε. Άλλωστε λίγο καιρό πριν, τον Μάρτη, είχε γίνει πάλι ειρηνική διαδήλωση με αιτήματα που αφορούσαν την παροχή νερού, που η έλλειψη του κάνει ακόμη πιο δύσκολη την ζωή των φτωχών νότιο-αφρικανών και όλοι περίμεναν μια ανάλογη κατάληξη.

Ο τριάντα-τριάχρονος Meleke Andries Tatane, ένας αγαθός γιγαντόσωμος καθηγητής μαθηματικών από τους οργανωτές της διαδήλωσης βρίσκονταν ως συνήθως στις πρώτες γραμμές του πλήθους των τεσσάρων χιλιάδων, ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν πολλοί ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά. Φτάνοντας στην πλατεία του Ficksburg, η αστυνομία είχε κάνει φραγμό και επιτέθηκε με κανόνια νερού. Προσπαθώντας να υπερασπιστεί έναν ηλικιωμένο άνδρα από την μανία των αστυνομικών ο Andries, μπήκε μπροστά και αφού έβγαλε το μπλουζάκι του πρόταξε τα στήθη του στις αντλίες του νερού. Αμέσως σχεδόν τον περικύκλωσαν μια ντουζίνα ροπαλοφόροι και άρχισαν να τον κτυπάνε ανελέητα ενώ ένας από αυτούς σχεδόν εξ επαφής τον πυροβόλησε κατάστηθα με σφαίρα από καουτσούκ. Στο ερασιτεχνικό βίντεο που κατέγραψε την σκηνή ο Andries συνέχισε να αντιστέκεται ματωμένος για αρκετά λεπτά μέχρι την στιγμή που κατέρρευσε. Όταν τον πήρε το ασθενοφόρο ήταν ήδη νεκρός με τα πρώτα σημάδια ακαμψίας στο ημίγυμνο σώμα του και στην νεκροψία διαπιστώθηκε πως ήταν κτυπημένος από δύο πλαστικές σφαίρες κοντά στην καρδιά.

Μέλος του Αφρικάνικου Κογκρέσου και αργότερα του Κογκρέσου του Λαού, ο Andries, κατέληξε να συμμετέχει ενεργά σε μια τοπική πρωτοβουλία πολιτών στην Meqheleng, έκανε τον δημοσιογράφο και τον εκδότη σε τοπικά έντυπα και σκέφτονταν να βάλει υποψηφιότητα στις δημοτικές εκλογές. Όλοι στην κοινότητα τον γνώριζαν για την δράση του και τις προσπάθειες του να μάθει μαθηματικά στους φτωχούς μαθητές του, με δωρεάν μαθήματα και επίμονες προσπάθειες μέσα στην τάξη. Ζούσε μαζί με την γυναίκα του και τους δύο μικρούς γιους του σε μια φτωχική κατοικία, όπως οι περισσότεροι στην περιοχή και προσπαθούσε στις ελεύθερες ώρες του να οργανώσει το κίνημα της αντίστασης στην φτώχεια και στις δύσκολες συνθήκες ζωής των απόκληρων μαύρων. Όπως μπορεί να φανταστεί εύκολα κανείς, η εν ψυχρώ δολοφονία σκόρπισε κύματα οργής στην κοινότητα και την πόλη. Τις επόμενες ώρες χιλιάδες ξεχύθηκαν στους δρόμους βάζοντας φωτιά σε κρατικά και δημοτικά κτίρια και χρειάστηκε η εκ νέου βάρβαρη αστυνομική βία για να ηρεμήσουν τα πνεύματα.

Με ποσοστά ανεργίας πολύ πάνω από το 50%, η περιοχή γύρω από το Ficksburg, είναι ένας από τους πολλούς εκτεταμένους θύλακες ανθρώπινης μιζέριας στην χώρα στην οποία το φυλετικό απαρτχάιντ, διαδέχθηκε ένας, ίδιας σκληρότητας, κοινωνικός αποκλεισμός για την μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία και την νεολαία. Ακριβώς πάνω στην συνοριακή γραμμή με το Λεσότο και πολύ κοντά στο μεγάλο φράγμα στο ορεινό βασίλειο που τροφοδοτεί την Νότια Αφρική, οι φτωχοί στο Ficksburg, βλέπουν στην κυριολεξία το νερό να περνάει από δίπλα τους δίχως να μπορούν να ξεδιψάσουν και να το χρησιμοποιήσουν στα σπίτια τους. Τμήμα ενός πολύμορφου και επίμονου κινήματος αντίστασης που εκτυλίσσεται σε όλη σχεδόν την χώρα, οι διαδηλωτές που ζητούσαν νερό και εισέπραξαν βία και αίμα, αντιμετωπίστηκαν από την αστυνομία όπως είναι πλέον πολύ συνηθισμένο. Με μια υπέρμετρη βαρβαρότητα μιας και το νέο-φιλελεύθερο καθεστώς του Αφρικάνικου Κογκρέσου θεωρεί την κοινωνική αντίσταση και ανυπακοή μέρος της εγκληματικότητας που μαστίζει την χώρα. Γι αυτό και η αστυνομία έχει πάρει σαφείς εντολές για σκληρή αντιμετώπιση κάθε κοινωνικής διαμαρτυρίας και έχει χρεωθεί, ειδικά τα τελευταία χρόνια, με δεκάδες δολοφονίες διαδηλωτών και ακτιβιστών. Το γεγονός πως στην περίπτωση του Andries, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να προχωρήσει σε συλλήψεις των αστυνομικών με σκοπό να τους παραπέμψει σε δίκη, δεν αλλάζει αυτήν την γενική πεποίθηση. Απλά δείχνει πως αυτήν την φορά η κυβέρνηση και η ηγεσία της αστυνομίας τα χρειάστηκαν για τα καλά εξαιτίας της πανεθνικής οργής που ξέσπασε.

* ΔΙΑΒΑΣΤΕ μια ανάλυση για την κατάσταση στην χώρα με αφορμή την δολοφονία του Tatane http://www.anarkismo.net/article/19359 και ένα άρθρο για την αστυνομική βία http://www.pambazuka.org/en/category/features/72780

ΔΕΙΤΕ ένα βίντεο με τις συγκλονιστικές εικόνες της δολοφονίας http://www.youtube.com/watch?v=i6wblbdKgKU και μια σειρά φωτογραφίες από την κηδεία του http://www.iol.co.za/news/south-africa/free-state/andries-tatane-funeral-in-pictures-1.1060901

Αχμέντ Φαρχάν Ο φτωχός ψαράς που έγινε σαχίντ της εξέγερσης

2011-04-30T00:00:00.003+03:00

Δεν είναι πλήρως διακριβωμένο αν ο Αχμέντ Φαρχάν βρέθηκε στο λάθος σημείο την λάθος στιγμή ή συμμετείχε σε αντικυβερνητική διαδήλωση λίγες ώρες μετά την εισβολή των στρατιωτών του Οίκου των Σαούντ, στο Μπαχρέιν. Φίλοι και συγγενείς επιμένουν μέχρι σήμερα πως εκείνες τις πρωινές ώρες, στις 15 του Μάρτη, πήγε με το αυτοκίνητο του σε βενζινάδικο για ανεφοδιασμό έχοντας αναρτημένη την σημαία της χώρας του. Κάπου εκεί τον βρήκε μια σφαίρα στο κεφάλι και ο Αχμέντ έγινε ένας από τους πιο γνωστούς σαχίντ στην εξεγερμένη χώρα και την φωτογραφία του συνεχίζουν να την κρατάνε στα χέρια τους οι οργισμένοι διαδηλωτές. Αυτόπτες μάρτυρες που έτρεξαν να το μεταφέρουν, μάταια, στο νοσοκομείο, ισχυρίζονται πως οι πυροβολισμοί ρίχτηκαν από μια ομάδα μασκοφόρων με πολιτικά ρούχα, που στην πραγματικότητα ήταν σαουδάραβες στρατιώτες.

Ο τριαντάχρονος Αχμέντ, ψαράς στο επάγγελμα, ήταν μια τυπική περίπτωση φτωχού νέου από την σιιτική πλειοψηφία που πάλευε καθημερινά για να επιβιώσει σε μια χώρα στην οποία οι ανισότητες είναι τρομακτικές. Ζούσε στα περίχωρα της Σίτρα, μια σιιτική πόλη, κοιτίδα τη εξέγερσης, σε ένα τενεκεδένιο παράπηγμα λίγων τετραγωνικών, μαζί με τους γονείς του και τα πέντε αδέρφια του. Μαζί τους αναγκαστικά ζούσε και η οικογένεια της παντρεμένης αδερφής του και ο Αχμέντ κατόρθωνε με δυσκολία να συγκεντρώσει ένα μηνιάτικο ογδόντα δηναρίων ( περίπου διακόσια δολάρια ΗΠΑ). Όπως και άλλοι νέοι από τις πατροπαράδοτες κοινότητες ψαράδων στο νησί αντιμετώπιζε εκτός των άλλων και τις επιπτώσεις από τις οικιστικές παρεμβάσεις στην περιοχή που έχουν καταστρέψει το αλιευτικό απόθεμα στα παράλια. Ήθελε να παντρευτεί και να ξεκινήσει μια νέα ζωή αλλά δίσταζε εξαιτίας της φτώχειας, ενώ όπως και οι περισσότεροι συνομήλικοι του οραματίζονταν μια ζωή με ελευθερία και δικαιοσύνη.

Η Σίτρα ένα μικρό νησάκι στα δυτικά του μεγάλου νησιού για αιώνες ήταν τόπος με ιστορικά ψαράδικα χωριά. Με αρκετές πηγές γλυκού νερού ήταν κατάφυτο από ελαιώνες, χουρμαδιές και κτήματα με κηπευτικά ενώ στις δυτικές ακτές τα μαγκρόβια δάση πρασίνιζαν τις ακτές. Από τότε που βρέθηκε το πετρέλαιο το νησάκι έγινε σημείο μεταφόρτωσης με δεξαμενές αποθήκευσης στον βορρά και αγωγούς φυσικού αερίου στο νότο. Το γλυκό νερό σχεδόν εξαφανίστηκε, τα δάση αποψιλώθηκαν, το περιβάλλον μολύνθηκε και οι αλιευτικές κοινότητες αντιμετωπίζουν πια μεγαλύτερη φτώχεια. Σιίτες οι αυτόχθονες κάτοικοι, από χρόνια βρέθηκαν αντιμέτωποι με την σουνιτική δυναστεία των Αλ Χαλίφα. Οι τελευταίοι, που προέρχονται από την ομώνυμη φυλή, κυβερνούν την χώρα από το 1820, πρώτα με την στήριξη των Άγγλων και αργότερα των Αμερικάνων, παρέχοντας τους, πλουσιοπάροχα σαν αντίτιμο, τον ορυκτό πλούτο και ένα στρατηγικό αγκυροβόλιο στον Περσικό Κόλπο. Όπως και σε άλλες περιπτώσεις στην αραβική χερσόνησο έτσι και στο νησί των Μαργαριταριών οι Άγγλοι αποικιοκράτες στηρίχτηκαν σε φυλές Βεδουίνων που από το εσωτερικό της χερσονήσου μετακινήθηκαν στα παράλια σε βάρος του γηγενούς πληθυσμού των ψαράδων, γεωργών και συλλεκτών μαργαριταριών.

Το Μπαχρέιν, ένα αρχιπέλαγος με περισσότερα από τριάντα νησιά, μερικά από αυτά τεχνητά, βρίσκεται πολύ ψηλά στις παγκόσμιες λίστες του πλούτου και της –με τα δυτικά πρότυπα- οικονομικής ανάπτυξης. Οι εικόνες με τους ουρανοξύστες, τα εμπορικά κέντρα, τα φαραωνικά κτίσματα και τα πολυτελή ξενοδοχεία σε συνδυασμό με ένα υπέρ-δραστήριο διεθνές τραπεζικό κέντρο και ένα τουριστικό προορισμό οκτώ εκατομμυρίων επισκεπτών ετησίως, κάθε άλλο παρά προμήνυαν μια μαζική λαϊκή εξέγερση που αγκάλιασε την σιιτική πλειοψηφία αλλά και πολλούς φτωχούς σουνίτες. Σε ένα συνολικό πληθυσμό 1,2 εκατομμυρίων ανθρώπων, όπου το ένα τρίτο είναι απόγονοι Ινδών εργατών από την εποχή της ανακάλυψης του πετρελαίου αλλά και από άλλες περιοχές του Περσικού και οι μισοί δεν είναι καν επίσημοι υπήκοοι της βασιλικής δυναστείας, ο πλούτος κρατιέται πεισματικά στα χέρια μιας ελάχιστης μειοψηφίας και οι μισοί κάτοικοι ζούνε στα όρια της φτώχειας, σε παραγκουπόλεις γύρω από τα αστραφτερά αστικά κέντρα σε άθλιες συνθήκες δίχως στοιχειώδεις υποδομές. Παλιότερες οικονομικές αναλύσεις για την ανισότητα αποκαλύπτουν πως πέντε χιλιάδες περίπου μέλη της οικονομικής ελίτ κατέχουν αμύθητες περιουσίες παραχαράσσοντας με αυτόν τον τρόπο τους γενικούς οικονομικούς δείκτες και το ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα που θεωρείται από τα μεγαλύτερα στον αραβικό κόσμο. Ακριβώς στην σκιά αυτών των συγκλονιστικών ανισοτήτων βρίσκεται η αιτία της επίμονης εξέγερσης στην μικροσκοπική χώρα και το θάρρος των απόκληρων νέων που θυσιάζονται για μια καλύτερη ζωή.

* ΔΙΑΒΑΣΤΕ ένα άρθρο για τις φτωχές κοινότητες στο Μπαχρέιν στην διεύθυνση http://www.digitaljournal.com/article/304361

ΔΕΙΤΕ, αν αντέχει το στομάχι σας, το βίντεο από την διακομιδή του Αχμέντ στο νοσοκομείο, http://www.youtube.com/watch?v=Sjor1e3y-w4 καθώς και ένα ντοκιμαντέρ για τους φτωχούς στο Μπαχρέιν http://www.youtube.com/watch?v=GkwxBofW4hY. Επίσης μια σειρά φωτογραφιών από την κηδεία-διαδήλωση του σαχίντ Αχμέντ,

http://dalje.com/en/foto.php?id=19&rbr=21058&idrf=866687

Μοχάμεντ Μπουαζίζι Ο άνθρωπος-δαυλός της αραβικής εξέγερσης.

2011-04-09T00:00:00.001+03:00

Την Παρασκευή στις 17 του Δεκέμβρη, γύρω στις ένδεκα το πρωί, οι δρόμοι στην μικρή τυνησιακή πόλη Sidi Bouzid, των σαράντα χιλιάδων κατοίκων είχαν την συνηθισμένη πολύβουη κίνηση ύστερα από την καθιερωμένη προσευχή στα τζαμιά και τίποτε δεν προμήνυε όσα θα ακολουθούσαν. Στην τακτική περιπολία της η δημοτική επιθεωρήτρια Faida Hamdi, φημισμένη για την αυστηρότητα της, μαζί με μια ομάδα αστυνομικών, πλησίασε τον πλανόδιο μανάβη Μοχάμεντ Μπουαζίζι, στο κέντρο της πόλης, που εκείνη την ώρα πουλούσε μανταρίνια, μήλα και αχλάδια μέσα από τα τελάρα του. Ο νεαρός που είχε και παλιότερα κυνηγηθεί από την δημοτική αστυνομία δεν το έβαλε στα πόδια. Χρεωμένος από το προηγούμενο βράδυ για να αγοράσει το εμπόρευμα, έμεινε στην θέση του ενώ δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να δώσει μπαξίσι για να τον αφήσουν ήσυχο. Όταν η σκληρή Hamdi διαπίστωσε πως δεν είχε άδεια πλανόδιου μικροπωλητή του ανακοίνωσε πως θα του βάλει πρόστιμο δέκα δηνάρια και θα κατάσχει το εμπόρευμα και την ζυγαριά του. Από εκείνη την στιγμή και μετά υπάρχει η συνηθισμένη σύγχυση για τα όσα διαδραματίστηκαν. Αρκετοί επιμένουν με πειστικότητα πως στην αντίδραση του Μοχάμεντ η επιθεωρήτρια απάντησε με ένα χαστούκι ενώ άλλοι ισχυρίζονται πως ο οργισμένος νέος διώχτηκε με σκαιότητα όταν πήγε στο αστυνομικό τμήμα για να πάρει πίσω το εμπόρευμα του. Την ίδια σκληρή στάση αντιμετώπισε και στο γραφείο του τοπικού κυβερνήτη που προσέφυγε. Η προσβολή ήταν διπλή και πολύ βαριά και όχι μόνο γιατί έτυχε το χαστούκι να το δώσει γυναίκα. Από εκεί και μετά –όπως είναι φυσικό σε τέτοια γεγονότα που από μικρά γίνονται γρήγορα πολύ μεγάλα- οι φήμες και η πραγματικότητα μπλέκονται αξεδιάλυτα. Ο 26χρονος Μοχάμεντ σέρνοντας το ξύλινο καρότσι του ξαναβρέθηκε μπροστά στο κυβερνείο και λίγο μετά οι περαστικοί τον είδαν να τυλίγεται στις φλόγες. Όλα συνέβησαν μέσα σε μιάμιση ώρα και οι υπάλληλοι με το ασθενοφόρο που έφτασαν είδαν ένα αποκρουστικό θέαμα ενός ανθρώπου με βαριά εγκαύματα σε όλο το σώμα του.

Γεννημένος σε ένα χωριό, δώδεκα μίλια μακριά από την Sidi Bouzid, τον Μάρτη του 1984, ο Tarek al-Tayyib Muhammad Bouazizi, γνωστός στην αγορά με το παρατσούκλι Basboosa, ήταν άτυχος από μικρός. Ορφάνεψε σε ηλικία τριών χρόνων, όταν ο οικοδόμος πατέρας του που δούλευε στην Λιβύη πέθανε από καρδιακή προσβολή. Στα δέκα του αναγκάστηκε να βγει στην βιοπάλη μιας και ο θείος του, που παντρεύτηκε, εν τω μεταξύ, την μητέρα του αρρώστησε σοβαρά. Ο μικρός βοηθούσε στην συντήρηση της πολυμελούς οικογένειας και τα έξι αδέρφια του περίμεναν από αυτόν κάθε ημέρα να φέρει χρήματα για να ζήσουν. Νεανικός και δυνατός οργανισμός ο Μοχάμεντ πάλεψε με τα εγκαύματα για δεκαοκτώ ημέρες αρχικά στο νοσοκομείο στην Σφαξ και μετά στο ειδικευμένο κέντρο τραυμάτων στην Μπεν Αρους μπαταρισμένος ολόσωμα με επιδέσμους. Ο πανικόβλητος Τυνήσιος ( πρώην) πρόεδρος Μπεν Αλί που έτρεξε να τον επισκεφτεί τις ημέρες που η χώρα φλέγονταν από την λαϊκή εξέγερση, υποσχέθηκε πως θα τον στείλει στην Γαλλία για περίθαλψη. Ο Μοχάμεντ όμως δεν άντεξε. Το απόγευμα της Τρίτης στις 4 του Γενάρη, στις 5:30 τοπική ώρα όπως έγραψαν οι γιατροί ο Basboosa, άφησε την τελευταία ανάσα του στον θάλαμο θεραπείας. Δεν έμαθε ποτέ πως το νεαρό σώμα του έγινε δαυλός που έβαλε φωτιά όχι μόνο στην κοινωνία της Τυνησίας αλλά σε όλο τον αραβικό κόσμο.

Διακόσια χιλιόμετρα νότια της Τύνιδας, στην ενδοχώρα, η Sidi Bouzid, των σαράντα χιλιάδων ψυχών, ζούσε για χρόνια στην φτώχεια και στην αφάνεια με κύρια πηγή εισοδήματος τα αγροτικά προϊόντα που καλλιεργούνται σε ένα ξηρό και άγονο έδαφος. Ένας στους τέσσερις νέους είναι άνεργος και πολλοί αναγκάζονται να μεταναστεύσουν. Αυτή η πόλη έγινε η κοιτίδα της μεγάλης εξέγερσης με τουλάχιστον είκοσι νεκρούς, συνεισφορά στον αγώνα. Στο νεκροταφείο σε μια ξεχωριστή σειρά ένας τάφος που γράφει «Μάρτυρας Μοχάμεντ Μπουαζίζι. Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1984 και πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 2011» αποτελεί πλέον ένα σημείο πανεθνικού προσκυνήματος, όπως επίσης και το πρόχειρο μνημείο στο κέντρο της πόλης. Η κεντρική λεωφόρος της Sidi Bouzid, ήδη από τις πρώτες ημέρες της εξέγερσης είχε μετονομαστεί από τους εξεγερμένους σε λεωφόρο Μπουαζίζι, και το όνομα του Basboosa, έχει γίνει θρύλος στους δρόμους των αραβικών πόλεων.

* ΔΙΑΒΑΣΤΕ ένα αφιέρωμα από στο Σπήγκελ http://www.spiegel.de/international/world/0,1518,751278,00.html

ΔΕΙΤΕ στιγμιότυπα από την κηδεία του Μπουαζίζι

http://nos.nl/video/209867-begrafenis-mohammed-bouazizi.html

Mitsuaki Nagao Η διδακτική ιστορία του πρώτου ήρωα της Φουκουσίμα

2011-03-19T02:10:00.000+02:00

Ο Mitsuaki Nagao πέθανε σε ηλικία ογδόντα δύο χρόνων στις 13 Δεκεμβρίου του 2007, ύστερα από μια ραγδαία επιδείνωση της ασθένειας που τον ταλαιπωρούσε για πολλά χρόνια. Μια σχετικά σπάνια μορφή καρκίνου του αίματος, το πολλαπλό μυέλωμα που προκαλεί σοβαρές βλάβες στα οστά αλλά και διάφορα ζωτικά όργανα όπως τα νεφρά. Εμβληματική φυσιογνωμία του αγώνα των εργαζόμενων στις πυρηνικές εγκαταστάσεις στην Ιαπωνία, ενάντια στις εταιρείες –κρατικές και ιδιωτικές- ο Nagao δεν δικαιώθηκε ούτε μετά τον θάνατο του. Ένα ανώτερο δικαστήριο στο Τόκιο, τον Μάιο του 2008, απέρριψε την προσφυγή της οικογένειας του που διεκδικούσε αποζημίωση από την Ηλεκτρική Εταιρία της ιαπωνικής πρωτεύουσας , την TEPCO. Στην απόφαση ο δικαστής Hidetaka Matsui αφού στην αρχή είχε αμφισβητήσει πως ο Nagao έπασχε από καρκίνο, στην συνέχεια έγραψε πως αυτός δεν σχετίζεται με την ακτινοβολία στην οποία εκτέθηκε στα χρόνια που εργάζονταν για λογαριασμό της εταιρείας στην κατασκευή πυρηνικών σταθμών.

Για τέσσερα χρόνια και τρεις μήνες ο Nagao σε ηλικία πενήντα δύο χρόνων, εργάστηκε στο τομέα κατασκευής σωληνώσεων σε πυρηνικούς σταθμούς. Ανάμεσα στον Οκτώβρη του 1977 και στον Γενάρη του 1982 δούλεψε για την κατασκευή των αντιδραστήρων 2 και 3 στο εργοστάσιο της Φουκουσίμα Ένα, στους αντιδραστήρες στην Χαμαόκα και στον αντιδραστήρα Φουγκέν στην Τσουρούγκα. Εκεί εκτέθηκε σε υπερβολική ακτινοβολία και το 1998, ενώ είχε σταματήσει να δουλεύει από το 1992, διαγνώστηκε πως πάσχει από πολλαπλό μυέλωμα . Από τότε ο Nagao ξεκίνησε έναν πολυμέτωπο αγώνα ενάντια στην κυβερνητική νομοθεσία και την πυρηνική βιομηχανία που την προστατεύει συστηματικά. Πέτυχε κατ αρχήν, το 2004, να συμπεριληφθεί στην λίστα με τις επαγγελματικές ασθένειες το πολλαπλό μυέλωμα, που μέχρι τότε δεν αναφέρονταν καν, αν και από την δεκαετία του Τριάντα επιστήμονες που πέτυχαν την ασφαλή διάγνωση του το είχαν συσχετίσει με την ακτινοβολία. Στην επίσημη λίστα για τους εργαζόμενους στην πυρηνική βιομηχανία περιλαμβάνονταν μόνο πέντε είδη λευχαιμίας και καμία άλλη μορφή καρκίνου! Ύστερα ξεκίνησε ένα μαραθώνιο αγωγών για αποζημίωση. Οι εταιρίες όμως, όπως η Τοσίμπα, η TEPCO και άλλες έριχναν η μια στην άλλη την υποχρέωση για την καταβολή των χρημάτων ενώ επιστράτευσαν μέχρι και καθηγητές ιατρικής για να διαστρέψουν την πραγματικότητα. Κατάφεραν έτσι να παρατείνουν την δικαστική διαμάχη μέχρι τον Δεκέμβρη του 2007 όταν στην τελική δικαστική ακρόαση ο Nagao, βαριά άρρωστος δεν μπόρεσε να παρουσιαστεί και έστειλε μια επιστολή στην οποία μεταξύ άλλων τόνιζε: «Είμαι πολύ άρρωστος για να εκφράσω τις απόψεις μου αυτοπροσώπως ενώπιον του δικαστηρίου, αλλά απευθύνω έκκληση προς τον δικαστή να εκδώσει μια απόφαση η οποία να ρίχνει φως στα σκοτάδια της ιαπωνικής πυρηνικής βιομηχανίας»

Ο Nagao, υπήρξε ο πρώτος εργαζόμενος στην πυρηνική βιομηχανία της χώρας που πέτυχε, σπάζοντας την επίσημη σιωπή, να ανοίξει η κλειστή λίστα των αναγνωρισμένων ασθενειών και με αυτόν τον τρόπο να αποκαλυφθεί η κρατική συνενοχή στην ασύδοτη δράση των εταιριών. Γι αυτό, με αναφορά την προσωπική περιπέτεια του, οργανώθηκε ένα ισχυρό κίνημα αλληλεγγύης με την δημιουργία ειδικής πρωτοβουλίας υποστήριξης τον Οκτώβρη του 2004. Ο τολμηρός ιάπωνας εργαζόμενος, έκανε έναν αγώνα με σκοπό δώσει κουράγιο και παρακίνηση και στους σημερινούς εργαζόμενους στον κλάδο. Τον Απρίλιο του 2006, σε μια κατάθεση του σε δικαστήριο, περιέγραψε με μελανά χρώματα τις συνθήκες εργασίας στα πυρηνικά εργοστάσια, την συνεχή έκθεση στην ακτινοβολία, τα συνεχή ατυχήματα που αποκρύβονταν αλλά και τον φόβο των εργαζόμενων να μιλήσουν για αυτά. Δεν σταματούσε να επαναλαμβάνει πως ο αγώνας του αφορά τους σημερινούς εργαζόμενους και ο σκοπός του ήταν να τους ενθαρρύνει και να τους δώσει φωνή.

Από το 1966, που στην Ιαπωνία κατασκευάστηκε ο πρώτος πυρηνικός σταθμός για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, το 2008 στην χώρα λειτουργούσαν πενήντα πέντε αντιδραστήρες, που παράγουν το 1/3 του ηλεκτρικού ρεύματος που καταναλώνεται. Με νωπά ακόμη τα τραύματα των δύο πυρηνικών βομβών, οι κυβερνήσεις σε απόλυτη συνεργασία με τις εταιρείες έχουν επιβάλλει ένα βαρύ πέπλο σιωπής και συγκάλυψης για τα συχνά ατυχήματα, τους κινδύνους και τις συνέπειες της χρήσης της πυρηνικής τεχνολογίας. Η θαρραλέα περίπτωση του εργάτη Nagao, ήταν μια εξαίρεση που έπρεπε να αντιμετωπιστεί αποφασιστικά.

• Στην πρώτη φωτογραφία ο Mitsuaki Nagao κρατά στα χέρια του την φωτογραφία που τον τράβηξε με τα ρούχα εργασίας, στο υπό κατασκευή εργοστάσιο της Φουκουσίμα, ο φωτογράφος Kenji Higuchi. Ο Higuchi αφιέρωσε την καριέρα του φωτογραφίζοντας εργάτες στην πυρηνική βιομηχανία δίνοντας με αυτόν τον τρόπο, αγώνα ενάντια στην χρήση της πυρηνικής τεχνολογίας. Τα λευκώματα του, που βραβεύτηκαν στην χώρα και στο εξωτερικό αποτελούν συγκλονιστικές μαρτυρίες της εποποιίας των γιαπωνέζων εργατών στια πυρηνικά εργοστάσια. ΔΙΑΒΑΣΤΕ περισσότερα για το πολλαπλό μυέλωμα στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας http://www.idelhema.gr/pollaploun_myeloma.html. Επίσης αναλυτικές πληροφορίες για την πυρηνική βιομηχανία στην Ιαπωνία και το κίνημα ενάντια της στην διεύθυνση http://www.cnic.jp/english/

ΔΕΙΤΕ ένα βίντεο από την πιο πρόσφατη αντίδραση για την κατασκευή πυρηνικού σταθμού στην Ιαπωνία, λίγο καιρό πριν τον μεγάλο σεισμό που έγινε γνωστή σαν η απεργία-πείνας των 5 http://www.ustream.tv/recorded/12254054#utm_campaigne=synclickback&source=http://greenz.jp/2011/01/27/hungeryboy/&medium=12254054

Τζιμπουτί, Υεμένη Δάκρυα στο πέρασμα των εξήντα χιλιάδων χρόνων

2011-03-12T01:34:00.002+02:00

Η Haradh, μια μικρή σκονισμένη πόλη στα βόρειο-δυτικά της Υεμένης είναι κοντά στα σύνορα με την Αραβία των Σαούντ και το μοναδικό πια επίσημο σημείο για να περάσει κανείς στο πλούσιο βασίλειο. Ειδικά από τότε που το Ριάντ αποφάσισε να σφραγίσει τα νότια σύνορα του φτιάχνοντας ένα τείχος από εμπόδια και συρματοπλέγματα στην έρημο από τον φόβο της δράσης των ισλαμιστών όπως δικαιολογήθηκε. Αυτό σε κανονικούς καιρούς θα ήταν προνόμιο αλλά σήμερα είναι μεγάλη ατυχία, μιας και η πόλη έχει γίνει μια απέραντη αποθήκη απελπισμένων ανθρώπων που βρίσκονται στην μέση του… πουθενά. Υεμενίτες πρόσφυγες από τον εμφύλιο αλλά και Σομαλοί, Αιθίοπες και άλλοι δυστυχισμένοι Αφρικανοί που εμποδίζονται να περάσουν στα βασίλεια και εμιράτα της φανταστικής ευδαιμονίας ή έχουν απελαθεί κακήν-κακώς από τους σκληρούς Σαουδάραβες αστυνομικούς και στρατιώτες που περιπολούν στα σύνορα και κυνηγούν στην έρημο όσους καταφέρνουν να περάσουν παράνομα. Σε αυτήν την έρημο αρκετοί έχουν χάσει την ζωή τους κάτω από τον καυτό ήλιο ενώ άλλοι δεν καταφέρνουν να παραπλανήσουν τα αποσπάσματα, τα οποία πάνω στα γρήγορα 4Χ4 τους προλαβαίνουν και τους συλλαμβάνουν. Μια από τις διαδεδομένες μέθοδες παραπλάνησης είναι το δέσιμο των παπουτσιών ανάποδα αλλά και αυτό μερικές φορές δεν πετυχαίνει. Η Haradh, δηλαδή είναι ένα από τα πολλά ανάλογα κομβικά σημεία στο παγκόσμιο χάρτη των μεταναστευτικών ροών, όπως λέγονται επιστημονικά και ουδέτερα τα κύματα των απελπισμένων που οδηγούνται σε αναγκαστική μετανάστευση και προσφυγιά εξαιτίας των πολέμων και της φτώχειας.

Στην Haradh παγιδεύτηκε και η εικοσιπεντάχρονη Μεντίνα Μοχάμεντ, από τις λιγοστές τολμηρές νεαρές γυναίκες από την Αιθιοπία που αποφάσισαν να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο με κατεύθυνση τις ευκαιρίες και τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή στα πλούσια κράτη του Περσικού Κόλπου. Περπάτησε σχεδόν δεκαπέντε ημέρες μέχρι να φτάσει στις ακτές του Τζιμπουτί και από εκεί, πληρώνοντας έξι χιλιάδες μπιρ Αιθιοπίας ( περίπου 365 δολάρια) στους διακινητές, διέσχισε με ένα ξύλινο καΐκι το στενό Bab el Mandeb. Στις ακτές της Υεμένης αναγκάστηκε μαζί με τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες της να δώσουν τα ελάχιστα χρήματα που είχαν στους λαθρέμπορους οι οποίοι τους εγκατέλειψαν αθετώντας ως συνήθως την συμφωνία. Έτσι περιπλανήθηκε για εβδομάδες με σκοπό να φτάσει στην Σαναά και από εκεί να βρει ευκαιρία να ταξιδέψει προς τον βορρά για το πέρασμα διαμέσου της Haradh. Στην πρώτη απόπειρα της να διασχίσει τα σύνορα με μια ομάδα μεταναστών αντιμετώπισαν τους πυροβολισμούς από ένα απόσπασμα Σαουδαράβων αστυνομικών και έκτοτε βρίσκεται αποκλεισμένη και απελπισμένη στην Haradh. Μαζί της χιλιάδες Αφρικανοί, κυρίως Σομαλοί, που ζούνε σε άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης στα περίχωρα του Αντεν ή γυρνάνε με απόγνωση στους δρόμους του μεγάλου λιμανιού με σκοπό να κρυφτούν σε κάποιο εμπορικό πλοίο.

Η Μεντίνα δίχως να το ξέρει ακολούθησε έναν αρχέγονο δρόμο μετανάστευσης. Οι επιστήμονες υπολογίζουν πως εξήντα χιλιάδες περίπου χρόνια πριν, οι πρόγονοι των σημερινών ανθρώπων πέρασαν από την Αφρική στην Ασία, διαμέσου του στενού Bab el Mandeb. Εκείνα τα χρόνια η στάθμη των νερών ήταν χαμηλότερη και η διάβαση πιο εύκολη στο πέρασμα που στα αραβικά σημαίνει «Πύλη των Δακρύων». Για την ονομασία του υπάρχει διχογνωμία. Άλλοι το αποδίδουν στις δυσκολίες ναυσιπλοΐας εξαιτίας των ισχυρών ρευμάτων και των στενών καναλιών και άλλοι στις ανθρώπινες απώλειες που προξένησε ο προαιώνιος σεισμός που χώρισε τις δύο ηπείρους. Σε κάθε περίπτωση το πέρασμα, που έχει συνολικό άνοιγμα τριάντα χιλιόμετρα και χωρίζεται σε δύο κανάλια από το νησάκι Perim αποτελεί στρατηγικό σημείο για την διεθνή εμπορική κίνηση ειδικά από τότε που λειτούργησε η διώρυγα στο Σουέζ. Αυτό ακριβώς το πέρασμα διαλέγουν χιλιάδες κάθε χρόνο Αφρικανοί σε μια σύγχρονη έξοδο προς την γη της επαγγελίας με κόστος αρκετές φορές πολύ βαρύ σε ζωές, κακουχίες και πόνο. Καταστάσεις που δίχως υπερβολή σε κάνουν να σκέφτεσαι πως εξήντα χιλιάδες χρόνια η τύχη εκείνων των ανθρώπων στον ίδιο δρόμο ίσως να είχε περισσότερες ευκαιρίες επιτυχίας.

· ΔΕΙΤΕ φωτογραφίες από την ζωή των εγκλωβισμένων μεταναστών στην Υεμένη http://www.lightstalkers.org/images/show/873340 και http://www.allvoices.com/contributednews/7781023-80-africans-migrants-drown-off-yemen-as-boast-capsize/images

Ταμαουλίπας –Μεξικό Η σφαίρα στον λαιμό που σκότωσε το όνειρο.

2011-02-26T00:01:00.001+02:00

Ο δεκαοκτάχρονος Luis Freddy Lala Pomavilla δεν επεδίωξε να κάνει κάτι το ιδιαίτερα πρωτότυπο. Όπως και χιλιάδες άλλοι συνομήλικοι του, ξεκίνησε από ένα φτωχικό σπίτι σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό των Άνδεων στον Ισημερινό για να συναντήσει το απατηλό αμερικάνικο όνειρο. Πλήρωσε προκαταβολικά 15 χιλιάδες δολάρια στους διακινητές ανθρώπων και ακολούθησε τα ίχνη σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους των παράνομων μεταναστών που από τον λατινοαμερικάνικο νότο διασχίζουν την ήπειρο με κατεύθυνση τον βορρά. Ταξίδεψε με πρώτο σταθμό την Ονδούρα, πέρασε στην Γουατεμάλα και με μια βάρκα μπήκε στο Μεξικό από το πέρασμα της Σάντα Έλενα. Διέσχισε την χώρα και κατέληξε με μια πολυεθνική ομάδα λατινοαμερικάνων pollos (κοτόπουλα στην αργκό των κυκλωμάτων) στο βόρειο-ανατολικό Μεξικό στην επαρχία Ταμαουλίπας με σκοπό να περάσουν τα σύνορα και να μπούνε στο Τέξας. Εκατό μίλια περίπου από την συνοριογραμμή, η ομάδα των 76 η 77 ανδρών και γυναικών κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμη συνθήκες οδηγήθηκε παρά την θέληση της από μια ομάδα ενόπλων, της συμμορίας Zetas, σε ένα ράντσο κοντά στον δήμο του Σαν Φερνάντο. Εκεί κρατήθηκαν για μια νύκτα σε μια αποθήκη και το πρωινό πυροβολήθηκαν εν ψυχρώ όλοι τους, έτσι όπως ήταν πισθάγκωνα δεμένοι οι περισσότεροι και αραδιασμένοι στο έδαφος. Ο Λουίς, κτυπημένος με μια σφαίρα στο λαιμό, κρατήθηκε στην ζωή και ύστερα από την αποχώρηση των δολοφόνων κατάφερε να γλιτώσει περπατώντας είκοσι χιλιόμετρα μέχρι να βρει βοήθεια. Όταν έφτασε στην αποθήκη μια ομάδα πεζοναυτών του μεξικάνικου ναυτικού, ύστερα από υπόδειξη του τραυματισμένου Λουίς η εικόνα ήταν ανατριχιαστική. Πενήντα οκτώ άνδρες και δεκατέσσερις γυναίκες, με καταγωγή κυρίως την Βραζιλία, τον Ισημερινό, το Σαλβαντόρ και την Ονδούρα, οι περισσότεροι νεαρής ηλικίας, κείτονταν νεκροί. Η μεγαλύτερη από ανάλογες σφαγές παράνομων μεταναστών στο Μεξικό διαπράχτηκε ανάμεσα στις 23 με 24 Αυγούστου του 2010 και συγκλόνισε την χώρα αλλά και όλη την ήπειρο. Ο τυχερός στην κακοτυχία του Λουίς, ύστερα από μερικές ημέρες νοσηλείας στο νοσοκομείο της Ματαμόρος επέστρεψε στον Ισημερινό με ειδική πτήση του κρατικού αερομεταφορέα και από τότε σε κάθε ευκαιρία αφηγείται την περιπέτεια του στα τοπικά ΜΜΕ και ικετεύει τους συνομήλικους του να παραδειγματιστούν από το πάθημα του. Μάταια όμως! Γιατί παρακινημένοι από την φτώχεια και την απελπισία οι νέοι της Λατινικής Αμερικής είναι αποφασισμένοι να ρισκάρουν τα πάντα.

Έδρα εκατοντάδων εργοστασίων-μακίλα, σε καλύτερη σχετικά οικονομική κατάσταση στα αστικά κέντρα σε σχέση με τους μεξικάνικους μέσους όρους η Ταμαουλίπας, δεν απέφυγε την δράση των σκληρών συμμοριών και των νάρκο-κυκλωμάτων που δρουν ειδικά στις περιοχές της μεθορίου. Ο λεγόμενος πόλεμος ενάντια τους που κήρυξε η κυβέρνηση Καλντερόν με βόρειο-αμερικάνικη τεχνογνωσία, επιδείνωσε την κατάσταση και τον τελευταίο καιρό η χώρα βρίσκεται σε μια δίνη μαζικών δολοφονιών και αιματηρών συγκρούσεων που κάνει ορισμένους να μιλάνε για κίνδυνο γενικής αποσταθεροποίησης. Οι περισσότερες συμμορίες όπως η Los Zetas και τα καρτέλ της Τιχουάνα, της Χουαρέζ, της Σιναλόα και η La Familia είναι στην ουσία μια συγχώνευση παρακρατικών και εγκληματικών στοιχείων στην κορυφή τους, καθώς και διεφθαρμένων αστυνομικών και στρατιωτικών που εκπαιδεύτηκαν κυρίως σε αμερικάνικες σχολές και κρατάνε τις επαφές με τα βόρειο-αμερικάνικα κυκλώματα εισαγωγής των ναρκωτικών.

Γι αυτόν τον εγκληματικό ιστό οι παράνομοι μετανάστες αποτελούν έναν εύκολο στόχο. Τους κλέβουν, τους κακοποιούν, τους κρατάνε ζητώντας λύτρα από τους συγγενείς τους η μερικές φορές τους εξαναγκάζουν να γίνονται και διακινητές ναρκωτικών. Σύμφωνα με υπολογισμούς τα κέρδη από την πολύμορφη εκμετάλλευση τους που βγάζουν τα κυκλώματα και οι κρατικοί υπάλληλοι πλησιάζουν τα τρία δις δολάρια τον χρόνο, ενώ ξεπερνούν τους είκοσι χιλιάδες αυτοί που απάγονται από τις συμμορίες. Σε εξήντα χιλιάδες ανεβάζουν μερικές εκτιμήσεις τους εξαφανισμένους μετανάστες που επιχείρησαν να διασχίσουν το Μεξικό προς τον βορρά τα τελευταία πέντε χρόνια. Όσο για την έρευνα σχετικά με την σφαγή στην Ταμαουλίπας, παρά το ότι αυτήν την φορά υπήρχαν και εξωτερικές πιέσεις όπως ήταν αναμενόμενο βάλτωσε αφού πρώτα τα κυκλώματα φρόντισαν να δολοφονήσουν δύο αστυνομικούς που την ανέλαβαν.

• ΔΙΑΒΑΣΤΕ το αποκαλυπτικό άρθρο του Gennaro Carotenuto στην διεύθυνση www.http://mywordismyweapon.blogspot.com/2010/09/truth-about-immigrant-massacre-in.html. Επίσης την ειδική ανακοίνωση που εξέδωσε η ILPS στο http://www.josemariasison.org/?p=4951

ΔΕΙΤΕ τις σοκαριστικές φωτογραφίες από την σφαγή στην διεύθυνση http://www.allvoices.com/contributed-news/6763738-tamaulipas-massacre-scored

Jobra, Μπαγκλαντές Μια υπέροχη ιστορία …που δεν συνέβη ποτέ!

2011-02-12T00:33:00.000+02:00

Η ιστορία της Sufiya Khatun, μια νεαρής χήρας που έζησε και πέθανε στο φτωχό χωριό Jobra, ένα μίλι μόλις από την Τσιταγκόνγκ, στο νοτιο-ανατολικό Μπαγκλαντές, για χρόνια προβάλλονταν σαν η αδιαφιλονίκητη απόδειξη πως το σύστημα των μικρό-δανείων στα πλαίσια της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς είναι ικανό να βγάλει τους ανθρώπους από την φτώχεια. Να δημιουργήσει πετυχημένους μικρό-επιχειρηματίες και να νικήσει τις σκληρές δυνάμεις του καπιταλισμού μεταμορφώνοντας τον σε ένα ανθρώπινο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης και δράσης. Η Sufiya, που μόλις και κατάφερνε να επιβιώνει και να διατηρεί στην ζωή τα πεινασμένα παιδιά της φτιάχνοντας σκαμπό από μπαμπού, σε συνθήκες απόλυτης δυστυχίας, είχε την τύχη να συναντήσει ένα απόγευμα μιας ημέρας, στα 1976 τον καθηγητή Οικονομικών στο κοντινό Πανεπιστήμιο, Muhammad Yunus, ο οποίος επισκέφτηκε το χωριό. Η τραγική μοίρα της Sufiya, παρακίνησε τον καθηγητή να σκεφτεί την ιδέα της μικρό-πίστωσης και οι σαράντα-δύο φτωχές γυναίκες του χωριού, ανάμεσα τους και η νεαρή χήρα, να γίνουν η πρώτη ομάδα δανειοληπτών από τις οικονομίες του καθηγητή. Για την ιστορία το ποσό του πρώτου δανείου είχε αξία 26 δολαρίων Αμερικής και αυτή ήταν η αρχή για να φτιαχτεί μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες μικρό-πιστώσεων στον Τρίτο Κόσμο η γνωστή Grameen Bank, ο καθηγητής να ονομαστεί «τραπεζίτης των φτωχών» και το υπόδειγμα να επεκταθεί σε πολλές χώρες της νότιας Ασίας και της Αφρικής.

Στο πέρασμα των χρόνων η ιστορία της Sufiya, που κατάφερε να βγει από την παγίδα της φτώχειας ήταν η αγαπημένη αφήγηση του καθηγητή, η εμβληματική πρώτη περιπέτεια της τράπεζας και το διαβατήριο για να γίνει το αγαπημένο παιδί των δυτικών ΜΜΕ ο Yunus και να κερδίσει το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2006. Ελάχιστοι είχαν μάθει και μόλις πρόσφατα έγινε γνωστό ύστερα από δημοσιογραφική έρευνα, πως η δύστυχη γυναίκα τελικά πέθανε το 1998, σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη, όταν πρωτοσυνάντησε τον καθηγητή και οι δυο κόρες της ζούνε σε συνθήκες απόλυτης ένδειας στο μικρό χωριό. Ένα χωριό που συνεχίζει να είναι αλυσοδεμένο στην εξαθλίωση όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων του Μπανγκλαντές σε αντίθεση με τις κατασκευασμένες όμορφες ιστορίες του καθηγητή. Την ίδια ώρα η λεγόμενη Τράπεζα των Φτωχών συνεχίζει να δανείζει αρκετά πάνω από τα εμπορικά επιτόκια της αγοράς, να μην αφήνει ούτε ένα τακάς που να μην κυνηγά την αποπληρωμή του από τους δύστυχους αγρότες και χειροτέχνες και να αρπάζει μέχρι και τα βασικά είδη του νοικοκυριού τους όταν δεν μπορούν να την ξεχρεώσουν. Την ίδια στιγμή η φιλάνθρωπη τράπεζα έχει αναπτύξει δεσμούς αίματος με τα πιο ευαγή διεθνή ιδρύματα της Δύσης και της Βόρειας Αμερικής, όπως το ίδρυμα Φορντ, την Ifad, με κυβερνήσεις της Βόρειας Ευρώπης και φυσικά με φιλάνθρωπους όπως την Χιλαρι Κλίντον σημερινή Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ και την σύζυγο του Κλάους Σβαμπ, οικοδεσπότη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός. Ο δε νομπελίστας καθηγητής να είναι μόνιμος συνδαιτυμόνας της κορυφαίας καπιταλιστικής σύναξης στην οποία παρουσιάζει με μειλίχιο ύφος και σεμνότητα την δράση και τις δήθεν επιτυχίες του ενάντια στην φτώχεια στο Μπαγκλαντές.

Στην πραγματικότητα ο καθηγητής και οι ιδέες του ήταν γνήσια τέκνα του νεοφιλελεύθερου κύματος και των πολιτικών που επέβαλλαν την δραστική μείωση της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία και φυσικά στην κοινωνική αντιμετώπιση της φτώχειας. Το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης, εκτός των άλλων επιτάχυνε την αποκάλυψη της πολιτικής της μικρό-πίστωσης και απέδειξε πως όχι μόνο δεν συνέβαλε στην καταπολέμηση της φτώχειας αλλά δημιούργησε περισσότερα προβλήματα. Ειδικά τα τελευταία χρόνια στην Ινδία που το φαινόμενο γιγαντώθηκε αυξήθηκαν κατακόρυφα οι χρεοκοπίες αλλά και οι αυτοκτονίες των δανειοληπτών αγροτών και στο Μπανγκλαντές πάνω από το μισό του πληθυσμού και αρκετοί από αυτούς πελάτες της Grameen Bank, συνεχίζουν να ζούνε κάτω από τα άθλια όρια της επίσημης φτώχειας. Και σαν να μην έφταναν αυτά καταγγέλθηκε επίσης πως ο καθηγητής εκμεταλλευόμενος την διεθνή προβολή του έβαζε συστηματικά χέρι στην χρήματα των διεθνών χορηγιών κατευθύνοντας τα σε καθαρές εμπορικές δραστηριότητας της τράπεζας του, γεγονός που ανάγκασε την κυβέρνηση της Νορβηγίας να διατάξει έλεγχους.

• ΔΙΑΒΑΣΤΕ την αποκαλυπτική ανάλυση των Patrick Bond, Khorshed Alam «Grameen Bank και μικροπιστώσεις, μια υπέροχη ιστορία που δεν συνέβη» http://links.org.au/node/1955

• ΔΕΙΤΕ το ντοκιμαντέρ του Δανού Tom Heinemann «Παγιδευμένοι στο χρέος της μικρό-πίστωσης» http://www.allvoices.com/s/event-7492220/aHR0cDovL3d3dy5ucmsubm8vcHJvZ3JhbW1lci90di9icmVubnB1bmt0LzEuNzM5NzE2Mw==

Μίλτον Ρογκόβιν Ο άνθρωπος που φώτισε τους ξεχασμένους

2011-01-29T00:03:00.004+02:00

Στις αρχές του ποταμού Νιαγάρα, κοντά στους καταρράκτες και δίπλα στις βόρειο -ανατολικές όχθες της λίμνης Ηρι, η Lower West Side είναι μια από τις τριάντα-δύο συνοικίες του Μπάφαλο στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Ξεκίνησε σαν γειτονιά Ιταλών μεταναστών στα τέλη του 19ου αιώνα και ακολούθησε με διακριτή απόσταση την ακμή και την παρακμή της πόλης συγκεντρώνοντας κατά κύριο λόγο εργάτες μετανάστες αλλά και μαύρους που δούλευαν στα μεγάλα εργοστάσια της περιοχής. Τμήμα της περίφημης ζώνης της σκουριάς το Μπάφαλο είναι πλέον από τις φτωχότερες πόλεις της χώρας με πληθυσμό πάνω από διακόσιες πενήντα χιλιάδες και με επίπεδα επίσημης φτώχειας στο 30% των νοικοκυριών. Η κατάσταση όπως και στην άνοδο έτσι και στην πτώση στην Lower West Side είναι χειρότερη με μοναδική διαφορά πως στις τελευταίες δεκαετίες από ιταλική συνοικία μετατράπηκε σε ισπανόφωνη με πολλούς Πορτορικάνους, νοτιοαμερικάνους και Κουβανούς.

Η συνοικία, ξαναήρθε στο προσκήνιο, όταν στις 18 του Γενάρη ανακοινώθηκε ο θάνατος ενός ανθρώπου που έδεσε την ζωή και την δημιουργία του με αυτή και φώτισε την ζωή των φτωχών κατοίκων της με το φωτογραφικό φακό του. Όπως έγραφε πριν μερικά χρόνια η Βρετανική Φωτογραφική Επιθεώρηση η πορεία της ζωής του Μίλτον Ρογκόβιν ήταν ασυνήθιστη ακόμα και για τις περιπέτειες των σημερινών μεταναστών. Παιδί Λιθουανών μεταναστών, γεννήθηκε στα τέλη του 1909 στο Μπρούκλιν και τα άγρια κύματα της μεγάλης κρίσης, ύστερα από τον θάνατο του πατέρα του και την καταστροφή της οικογενειακής επιχείρησης τον οδήγησαν να πάει στο Μπάφαλο ανοίγοντας ένα γραφείο οπτικού. Πήρε ενεργό μέρος στο συνδικαλιστικό κίνημα του κλάδου και ταυτόχρονα συνδέθηκε με το Κομμουνιστικό Κόμμα παρακολουθώντας μαθήματα πολιτικής οικονομίας και συμμετέχοντας σε αντιφασιστικές και αντιπολεμικές κινήσεις και στο κίνημα αλληλεγγύης της δημοκρατικής Ισπανίας. Γυρνώντας από τον πόλεμο (υπηρέτησε στην Αγγλία σαν στρατιωτικός οπτικός) ο Ρογκόβιν ξαναρίχνεται με πάθος στην πολιτική δραστηριότητα και μαζί με την γυναίκα του Αν, συμμετέχει στο κίνημα για τα δικαιώματα των Αφρο-αμερικανών και στις διαδηλώσεις για να σωθεί η ζωή των Ρόζενμπεργκ ενώ οι συνθήκες δυσκολεύουν καθώς κορυφώνεται ο λεγόμενος Ψυχρός Πόλεμος. Ο Ρογκόβιν μπαίνει στην λίστα των επικίνδυνων κομμουνιστών και το 1957, μπροστά στην διαβόητη Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων κρατά περήφανη στάση αρνούμενος να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση. Η τοπική εφημερίδα «Νυκτερινά Νέα» τον ανακηρύσσει στο νούμερο ένα κόκκινο κίνδυνο στο Μπάφαλο και ξεκινάνε οι περιπέτειες και το κυνηγητό. Το κατάστημα οπτικών αρχίζει να έχει αναδουλειές και η Αν καλείται να υπογράψει «όρκο πίστης» σαν εκπαιδευτικός σε δημόσιο σχολείο, τον οποίο φυσικά αρνείται.

Ακριβώς σε αυτήν την περίοδο ο Ρογκόβιν αποφασίζει μια σημαντική στροφή στην ζωή και την δράση του. Αγκαλιά με την αγαπημένη του Ρόλειφλεξ ξεκινά μια σαραντάχρονη φωτογραφική πορεία στις ΗΠΑ αλλά και αρκετές χώρες στον κόσμο με μια σχεδόν θρησκευτική προσήλωση σε θέματα που αφορούν την ζωή των φτωχών απλών ανθρώπων στην εργασία αλλά και σε άλλες κοινωνικές δραστηριότητες. Καταγράφει την ζωή και τα βλέμματα των ανθρακωρύχων στα Απαλάχια στην Τσεχοσλοβακία, στην βόρεια Γαλλία, στην Σκοτία στα χρόνια της θατσερικής επίθεσης, στην Ζιμπάμπουε , στο Μεξικό, στην Κίνα και αλλού. Την απόγνωση των ανέργων εργατών στις αυτοκινητοβιομηχανίες στα δυτικά της Νέας Υόρκης και των πεταμένων στο περιθώριο χαλυβουργών στο Μπάφαλο. Την πηγαία αισιοδοξία των Κουβανών εργατών νικελίου και τα πρόσωπα των ινδιάνων στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. Όσο περνάνε τα χρόνια και ειδικά από την αρχή της δεκαετίας του Ογδόντα ο Ρογκόβιν ενισχύει την δραστηριότητα του μέχρι τα μέσα του Ενενήντα, δηλαδή σε ηλικία πάνω από ογδόντα χρόνων όταν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει καρδιακά προβλήματα, καρκίνο του προστάτη και αργότερα καταρράκτη ο οποίος τον ανάγκασε να αφήσει την μηχανή του. Ταυτόχρονα όλα αυτά τα χρόνια παραμένει ενεργός στα αντιπολεμικά κινήματα από την περίοδο του Βιετνάμ ως τα πιο πρόσφατα με τις επεμβάσεις στο Ιράκ και παραμένει σταθερός στις ιδέες του. Φωτογραφίζοντας σε διαφορετικές χρονικές περιόδους τους ίδιους απλούς ανθρώπους από εκατό οικογένειες στην Lower West Side, σε στιγμές της καθημερινότητας τους, χωρίς επιτήδευση, αφηγήθηκε εκπληκτικά την ζωή τους και δημιούργησε ένα υπόδειγμα καλλιτεχνικής δημιουργίας που όχι άδικα τον ανέδειξε σαν έναν από τους πρωτοπόρους φωτογράφους της κοινωνικής καταγραφής.

* ΔΙΑΒΑΣΤΕ περισσότερα για τον Ρογκόβιν στην διεύθυνση www.miltonrogovin.com

ΔΕΙΤΕ το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ εξήντα λεπτών με τίτλο «Οι πλούσιοι έχουν τους δικούς τους φωτογράφους» που αφηγείται την διαδρομή του Ρογκόβιν σε σκηνοθεσία Bookstein Ezra, 2008.

http://www.youtube.com/watch?v=gFt_n-82IMg&feature=player_embedded

Αμβούργο, Γερμανία Το φάντασμα του πειρατή των φτωχών

2011-01-15T00:00:00.002+02:00

Σε ένα από τα πράσινα κεντρικά πάρκα του Αμβούργου ορθώνεται επιβλητικά πάνω σε ένα βράχο το μεταλλικό άγαλμα του Klaus Stoertebeker, του θρυλικού πειρατή της Βόρειας Θάλασσας που αποκεφαλίστηκε μαζί με τους συντρόφους του το 1401, σε ηλικία τριάντα χρονών περίπου, με εντολή του δημάρχου της πόλης. Το Αμβούργο, για αιώνες το μεγαλύτερο εμπορικό λιμάνι του ευρωπαϊκού βορρά, πριν το προσπεράσει το Ρότερνταμ, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Χανσεατικής Ένωσης, μια ένωση των ισχυρών εμπορικών πόλεων στον βορρά και ο Klaus Stoertebeker μαζί με την οργάνωση του, τους Likedeelers αναδείχθηκε σε έναν τρομερό εχθρό των ισχυρών εμπόρων της εποχής. Οι Likedeelers, δηλαδή αυτοί που μοιραζόντουσαν με ισότητα την λεία τους και ο Stoertebeker, στο διάβα των αιώνων έμειναν στην μνήμη των ανθρώπων σαν υπερασπιστές των φτωχών και της δικαιοσύνης ενάντια στην αρπακτικότατα των πλούσιων που αναδύονταν ηγεμονικά μέσα από τα σκοτεινά χρόνια της φεουδαρχίας. Ο λαϊκός θρύλος μάλιστα επιμένει πως το ακέφαλο σώμα του Stoertebeker, περπάτησε για αρκετά μέτρα μπροστά από τους εβδομήντα περίπου παραταγμένους μελλοθάνατους συντρόφους του, πετυχαίνοντας να σώσει από την εκτέλεση όσους κατάφερε να προσπεράσει. Για τον τολμηρό πειρατή έχουν γραφτεί ποιήματα και λαϊκά τραγούδια, και γνωστές πανκ και heavy metal μπάντες έγραψαν πρόσφατα τραγούδια. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα ο θρυλικός πειρατής ξαναήλθε στο προσκήνιο με αφορμή μια ταινία και ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή του και αρκετοί στην Γερμανία συνέδεσαν αυτήν την επαναφορά με την οικονομική κρίση και την ενστικτώδη ανάγκη των φτωχών και ανυπεράσπιστων να αναζητούν λαϊκούς ήρωες και ηγετικά υποδείγματα σε δύσκολους καιρούς.

Από τον περασμένο Νοέμβριο όμως το φάντασμα του Stoertebeker έχει και άλλους λόγους να κυκλοφορεί απειλητικό στις αποβάθρες του λιμανιού και στους δρόμους της γερμανικής πόλης. Ύστερα από τετρακόσια χρόνια περίπου, στις 22 του περασμένου Νοέμβρη άρχισε στο επιβλητικό δικαστικό κτίριο η δίκη δέκα Σομαλών, κυρίως νεαρών, που κατηγορούνται για την πειρατεία του γερμανικού φορτηγού πλοίου Taipan, που έγινε τον Απρίλιο του 2010 ανοικτά των ακτών της Σομαλίας, στον κόλπο του Αντεν. Εκείνες τις ημέρες, στα πλαίσια της δυτικό-ευρωπαϊκής αντί-πειρατικής επιχείρησης Αταλάντα, Ολλανδοί καταδρομείς από την φρεγάτα Tromp επιβιβάστηκαν στο κατειλημμένο πλοίο και συνέλαβαν τους φτωχοδιάβολους Σομαλούς απελευθερώνοντας εύκολα το πλήρωμα που είχε προλάβει να αμπαρωθεί σε μια καμπίνα ασφαλείας. Οι δύστυχοι Σομαλοί οδηγήθηκαν στην Ολλανδία και ύστερα από παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, παραδόθηκαν στους Γερμανούς για να δικαστούν. Είχε προηγηθεί η άρνηση της Κένυας και της Τανζανίας να συνεχίσουν να δικάζουν τους λεγόμενους πειρατές των ανατολικών ακτών της Αφρικής και να τους κρατούν στις δικές τους φυλακές, σε πείσμα των δυτικών πιέσεων, μιας και το φαινόμενο συνεχίζει να παίρνει – όχι ανεξήγητα – μεγάλες διαστάσεις.

Από την πρώτη στιγμή οι αυστηροί γερμανοί δικαστές με τις μαύρες τηβέννους αντιμετώπισαν ένα σοβαρό πρόβλημα. Στις ερωτήσεις τους για τον τόπο γέννησης ορισμένοι κατηγορούμενοι απάντησαν γενικά πως γεννήθηκαν κάτω από ένα δένδρο! Και σχεδόν όλοι δυσκολεύτηκαν να προσδιορίσουν την ηλικία τους. Όπως ισχυρίστηκαν οι διορισμένοι δικηγόροι τους και οργανώσεις αλληλεγγύης τουλάχιστον τρεις από τους δέκα είναι ολοφάνερα ανήλικοι, γεγονός που δεν μπορεί να αποδειχτεί, και έτσι το δικαστήριο προχώρησε κανονικά τις …τυφλές εργασίες του. Η δίκη από τότε συνεχίζεται με προφανείς δυσκολίες και υπολογίζεται πως θα ολοκληρωθεί την άνοιξη ενώ πληθαίνουν οι καταγγελίες από οργανώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων και αλληλέγγυους ακτιβιστές που σήκωσαν πανό μπροστά από το δικαστικό μέγαρο, επιμένοντας πως οι Σομαλοί είναι ψαράδες και όχι σκληροί πειρατές. Στην πρώτη μάλιστα συνεδρίαση του δικαστηρίου, την νέα χρονιά οι κατηγορούμενοι ζήτησαν συγνώμη από τον καπετάνιο του Taipan, τον εξήντα-εννιάχρονο Dierk Eggers, o οποίος προς τιμή του βγαίνοντας από την αίθουσα είπε το αυτονόητο. Πως η φτώχεια και η δυστυχία παρακινούν τους νεαρούς Σομαλούς να οργανώνονται στις πειρατικές ομάδες. Μια κατάσταση – συμπληρώνουμε - που τους οδήγησαν οι άξιοι σύγχρονοι απόγονοι της Χανσεατικής Ένωσης, δηλαδή οι δυτικοί αληθινοί πειρατές-ληστές του πλούτου των εθνών και του κόσμου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ περισσότερα για τον θρυλικό πειρατή http://en.wikipedia.org/wiki/Klaus_St%C3%B6rtebeker

ΔΕΙΤΕ δύο βίντεο για την δίκη http://www.youtube.com/watch?v=N3VDdp1whnU

http://online.wsj.com/video/germany-tries-alleged-pirates/8EB683B4-2C09-43DD-87CF-F4812EA664D6.html?mod=WSJ_article_related

Abyei- Νότιο Σουδάν Ο κύριος Κλούνει και ο παράδεισος του πετρελαίου

2011-01-03T19:51:00.003+02:00

Το Abyei, μια περιοχή δέκα χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων μαζί με την ομώνυμη πόλη στέκεται κυριολεκτικά και μεταφορικά πάνω σε ένα ρήγμα, στα νοητά σύνορα ανάμεσα στο κεντρικό και το νότιο Σουδάν. Όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις στην Μαύρη Ήπειρο, η λεκάνη μέσα στην οποία βρίσκεται η περιοχή είναι ευλογημένος τόπος, βασική αιτία, δηλαδή, για να δυστυχούν οι άνθρωποι που ζούνε εκεί. Διασχίζεται από ποτάμια που τροφοδοτούν τον Λευκό Νείλο με σημαντικότερο τον Bahr el Ghazal, που σημαίνει «θάλασσα από γαζέλες» και έχει νερό όλο τον χρόνο και στο υπέδαφος, έχουν εντοπιστεί εδώ και δεκαετίες μεγάλες ποσότητες υδρογονανθράκων. Το Abyei, γειτονεύει με μια υπόγεια θάλασσα πετρελαίου και αποτελεί κομβικό σημείο για την μεταφορά της σουδανικής πετρελαϊκής παραγωγής από τον νότο προς την Ερυθρά Θάλασσα μέσω του Χαρτούμ.

Για αιώνες οι ανιμιστικές και αργότερα ορισμένες χριστιανικές αφρικάνικες φυλές του νότου, με κυριότερη τους γεωργό-κτηνοτρόφους Ngok Dinka ζούσαν αρμονικά με τους νομάδες Άραβες σουνίτες μουσουλμάνους του βορρά με κυριότερη φυλή τους Messiria, όταν αυτοί στην περίοδο της ξηρασίας πλησίαζαν το Abyei για να βοσκήσουν τα κοπάδια τους. Φρόντισαν όμως οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες, φεύγοντας από εκεί, να σπείρουν την διχόνοια με επικεφαλής τους ιεραπόστολους. Και από τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας του Σουδάν να πυροδοτούν την έχθρα που μετατράπηκε σε ένα διαρκή αιματηρό εμφύλιο, τον οποίο, από ένα σημείο και μετά συντηρήσανε και οι Αμερικάνοι. Οι αληθινές ρίζες της σύγκρουσης πρέπει να αναζητηθούν στον αυθαίρετο τρόπο χάραξης των εσωτερικών συνόρων της χώρας αλλά και στην ανακάλυψη του πετρελαίου από την αμερικάνικη Chevron την δεκαετία του Εβδομήντα. Έτσι, όχι μόνο το Αbyei που ισορροπούσε μονίμως επικίνδυνα ανάμεσα στην επιρροή του Χαρτούμ και την αποσχιστική πίεση από τον νότο αλλά και όλο το νότιο Σουδάν μαζί με το Νταρφούρ στα δυτικά, μπήκε σε ένα τρομακτικό κύκλο αίματος και δυστυχίας. Με την λεγόμενη Συνολική Ειρηνευτική Συμφωνία, γνωστή και ως συμφωνία της Ναιβάσα, από την πόλη της Κένυα στην οποία υπογράφτηκε τον Γενάρη του 2005, τέλειωσε ο δεύτερος εμφύλιος πόλεμος αλλά άνοιξε ο δρόμος για τον τεμαχισμό του Σουδάν με την συνηγορία των δυτικών και κυρίως των Αμερικάνων.

Το Σουδάν η μεγαλύτερη σε έκταση αφρικάνικη και αραβική χώρα, ένας αραιοκατοικημένος γεωγραφικός γίγαντας 2,5 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων, αποτελεί κλασσικό παράδειγμα χώρας που κουβαλά το αποτύπωμα της αποικιοκρατίας και της μετααποικιακής πολιτικής λεηλασίας και επέμβασης της Δύσης. Για το ορυκτό της πλούτο και την γεωγραφική θέση της η χάραξη των συνόρων έγινε εντελώς αυθαίρετα, έτσι ώστε μέσα στα σύνορα της να συντηρεί πλήθος εθνικών και θρησκευτικών αντιθέσεων, για κάθε εξωτερική αξιοποίηση. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, η εμφάνιση της Κίνας και η υπογραφή συμφωνιών για το πετρέλαιο με το Χαρτούμ, έβαλε την χώρα σε μια δίνη σκληρών ανταγωνισμών και την έκανε υποψήφια για τον κατακερματισμό της, μιας και οι Αμερικανοί επιδιώκουν τον εξοστρακισμό των Κινέζων από την περιοχή. Με βάση την συμφωνία του 2005, ολοκληρώνονται οι προετοιμασίες για δύο παράλληλα δημοψηφίσματα, ένα συνολικά στο νότο και ένα στο Abyei, στις 9 του Γενάρη 2010, με ισχυρή την τάση για πλήρη απόσχιση. Πολλοί είναι αυτοί που προβλέπουν πως το ενδεχόμενο γέννησης του Νότιου Σουδάν θα σημάνει την έναρξη του τρίτου, ίσως και σκληρότερου, εμφύλιου πολέμου και το Abyei, θα είναι ένα από τα θέατρα της νέας σφαγής. Ακόμα και αν υπήρχαν αμφιβολίες για τους αληθινούς λόγους που ωθούν στην διάσπαση του Σουδάν και τους ανθρώπους στο νότο να έχουν πιστέψει πως πηγαίνουν στην γη της επαγγελίας, μέσω της ανεξαρτησίας, η «Ουάσιγκτον Ποστ» ήταν παραπάνω από σαφής στις 23 του περασμένου Δεκέμβρη, όταν έγραφε πως το μεγάλο θέμα στο επερχόμενο δημοψήφισμα είναι ο έλεγχος του πετρελαίου και των δρόμων του.

Έτσι δεν είναι ανεξήγητο που τα τελευταία χρόνια με επίκεντρο το Νταρφούρ και το νότιο Σουδάν υπήρξε μια γιγαντιαία επιχείρηση κατευθυνόμενης δυτικής ευαισθησίας σε σημείο να εξισωθεί η σύγκρουση εκεί με τα χαρακτηριστικά της γενοκτονίας. Εκατοντάδες δυτικές ΜΚΟ και επαγγελματίες φιλάνθρωποι του δυτικού σταρ-σύστεμ, αγάπησαν ξαφνικά τους νότιο-Σουδανούς και προσφέρθηκαν να τους βοηθήσουν-στην ουσία να τους υποκινήσουν- για να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους. Υποσχόμενοι πως έτσι θα κερδίσουν έναν επίγειο παράδεισο εξαιτίας του υπόγειου πλούτου της γης τους! Ένας από τους πρωταγωνιστές αυτής της εκστρατείας μάλιστα, ο γνωστός αρρενωπός ηθοποιός Τζορτζ Κλούνει έφτασε στο σημείο, σε συνεργασία με άλλα ευαγή ιδρύματα όπως το πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και την Goggle, και σε συνεργασία με τον ΟΗΕ, να οργανώσει ένα πρόγραμμα δορυφορικής παρακολούθησης για τον …αναίμακτο τεμαχισμό του Σουδάν! Ένα σύστημα δορυφόρων θα ενημερώνει συνεχώς τους δυτικούς για τις στρατιωτικές κινήσεις του Χαρτούμ και των παραστρατιωτικών αράβων έτσι ώστε να υπάρξει έγκαιρη δυτική επέμβαση. Το πρόγραμμα μπήκε σε εικοσιτετράωρη λειτουργία εδώ και μερικές ημέρες και ίσως είναι και ο λόγος που ο κύριος Κλούνει στην δεύτερη εκδοχή της διαφήμισης της Νεσπρέσο προτιμά να μείνει στον παράδεισο. Για να προστατεύει από ψηλά τους νότιο-Σουδανούς και να τους εξασφαλίσει μια θέση στην γη της επαγγελίας. Η μήπως, παρέα με τον κλειδοκράτορα Τζον Μάλκοβιτς, να τους στείλει για τα καλά στην κόλαση;

* ΔΙΑΒΑΣΤΕ το άρθρο της «Ουάσιγκτον Ποστ» http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2010/12/23/AR2010122301373.html και δυο αναλύσεις από την αφρικάνικη σκοπιά του Abayomi Azikiwe στην διεύθυνση http://panafricannews.blogspot.com/2010/12/us-seeks-to-infuence-sudan-referendum.html και το « Which way Sudan?» στο

http://www.pambazuka.org/en/category/features/69065

ΔΕΙΤΕ την επίσημη σελίδα του προγράμματος παρακολούθησης http://www.satsentinel.org/ και διαβάστε το μήνυμα του Κλούνει.

Νόμπελ Ειρήνης 2010 –Κίνα Ο σύντροφος Ζάο και ο κύριος Λιου

2010-12-18T00:02:00.001+02:00

Ο Ζάο Ντογκμίν είχε όλες τις προδιαγραφές, ώστε να γίνει ένα επιφανές στέλεχος της σύγχρονης κινέζικης ελίτ. Ο πατέρας του, μέλος του κόμματος εδώ και εξήντα χρόνια, φρόντισε να τον σπουδάσει δικηγόρο και ο ίδιος μπήκε από νεαρός στις τάξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, φοιτώντας στην κομματική σχολή της περιοχής του. Η ζωή όμως τα έφερε διαφορετικά, με εκείνο τον τρόπο που μόνο αυτή ξέρει το πώς και το γιατί. Για χρόνια άμισθος εθελοντής, νομικός υπερασπιστής εργατών και συνδικάτων στην επαρχία Shaanxi, προσπαθούσε να βοηθήσει τους ανίσχυρους να πάρουν σύνταξη, να διεκδικήσουν αποζημιώσεις και παροχές και να αντιμετωπίσουν τις σκληρές αποφάσεις των διευθυντών των εργοστασίων. Παράλληλα έγινε η ψυχή, της Ομάδας Μελέτης της σκέψης του Μάο-Τσετούγκ στην Ξιάν, την πρωτεύουσα της επαρχίας. Αυτά μέχρι την άνοιξη του 2009, όταν σε συνεργασία με εκατοντάδες πρωτοπόρους εργάτες στο Shaanxi, συμμετείχε ενεργά στην δημιουργία μιας επιτροπής για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Ο Ζάο ανέλαβε την νομική υποστήριξη και την συγγραφή των καταγγελιών προς τις κομματικές και κρατικές αρχές, ενέργειες που θα ήταν περιττές αν το επίσημο συνδικάτο έκανε σωστά την δουλειά του. Τον Ιούνιο του 2009, συνέταξε μια καταγγελία για λογαριασμό 160 εργατών από 10 επιχειρήσεις με θέμα τις παράνομες απολύσεις και την ιδιωτικοποίηση έναντι πινακίου φακής τριών εστιατορίων του κρατικού οργανισμού τουρισμού του Shaanxi και στις αρχές του Αυγούστου έστειλε μια επιστολή προς την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚ Κίνας και άλλες κρατικές αρχές, με ανάλογο περιεχόμενο. Οι κινήσεις αυτές θεωρήθηκαν πρόκληση για το κρατικό συνδικάτο και ο Ζάο συνελήφθηκε στις 19 του Αυγούστου με την κατηγορία της διατάραξης της δημόσιας ασφάλειας. Από τότε ο Ζάο βρίσκεται φυλακισμένος ενώ το φετινό Οκτώβρη καταδικάστηκε από Λαϊκό Δικαστήριο σε τρία χρόνια φυλάκιση. Παρά το γεγονός πως υπήρξε ένα μεγάλο κύμα συμπαράστασης στο εσωτερικό της χώρας και παραγνωρίζοντας πως τα δύο μικρά παιδιά του έχουν μείνει στην ουσία ορφανά, μιας και στο διάστημα της προφυλάκισης του Ζάο, πέθανε η γυναίκα του, στην κηδεία της οποίας μάλιστα δεν του επέτρεψαν να πάει.

Λίγους μήνες πριν, τον Δεκέμβρη του 2008, συνελήφθη ένας άλλος κινέζος αντιφρονών. Ώρες πριν δημοσιευθεί επίσημα ο Χάρτης 08, ένα κείμενο 350 διανοουμένων και υπερασπιστών των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της αστικής πολυκομματικής δυτικής δημοκρατίας, στην συγγραφή του οποίου πρωταγωνίστησε ο καθηγητής Λιου Σιαομπό. Από οικογένεια πνευματικών ανθρώπων, που μετακινήθηκαν στην εσωτερική Μογγολία στην περίοδο της Πολιτιστικής Επανάστασης ο Λιου αποτελεί ζωντανή διάψευση της δυτικής άποψης για την χαμένη γενιά εκείνης της περιόδου που δήθεν καταδικάστηκε στην αμορφωσιά. Με πανεπιστημιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στην λογοτεχνία έγινε καθηγητής κινέζικης λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Αφότου έγινε επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια του Όσλο, της Χαβάης και στο Κολούμπια θα μπορούσε να έχει μια ξεχωριστή ακαδημαϊκή καριέρα στο εξωτερικό με διαβατήριο εκτός των άλλων τις αντί-καθεστωτικές απόψεις του αλλά προτίμησε να επιστρέψει στην χώρα του, στην περίοδο του κινήματος στην Τιενανμέν το 1989. Από τότε αντιμετώπισε συχνές διώξεις, φυλακίσεις και εσωτερικές εξορίες και έγινε ένας από τους πιο γνωστούς αντιφρονούντες στην Δύση και λιγότερο μέσα στην Κίνα. Στις 25 του Δεκέμβρη του 2009, καταδικάστηκε σε ενδεκαετή φυλάκιση, παρά την μεγάλη διεθνή κινητοποίηση, με την κατηγορία της υποκίνησης σε ανατροπή της κρατικής εξουσίας, αποκόπηκε από την οικογένεια του -την γυναίκα και τον γιο του- και έκτοτε βρίσκεται στην φυλακή της Jinzhou της επαρχίας Liaoning. Ο Λιου είναι ένας φανατικός οπαδός της δυτικής δημοκρατίας και αρκετές φορές διατύπωσε ακραίες θέσεις ενάντια στην κινέζικη φιλοσοφική παράδοση, υποστήριξε τις ιδιωτικοποιήσεις και την καθολική επέκταση της ελεύθερης αγοράς και τουλάχιστον μια φορά δήλωσε πως μια από τις αδυναμίες της Κίνας είναι πως πέρασε μόνο εκατό χρόνια κάτω από τον ζυγό του αποικισμού αντί για τριακόσια που θα έπρεπε, ώστε να μοιάσει στο Χονγκ Κονγκ! Είναι τόσο φανατικός του δυτικού υποδείγματος μάλιστα που δημοσίευσε και άρθρο με τίτλο "Η νίκη στην άγγλο-αμερικανική συμμαχία για την Ελευθερία" για να υποστηρίξει την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ έχοντας την προσδοκία πως εκεί θα αναγεννηθεί ένα ελεύθερο, δημοκρατικό και ειρηνικό Ιράκ από τις στάχτες του πολέμου!

Στις 8 Οκτωβρίου 2010, η νορβηγική επιτροπή ανακοίνωσε πως δίνει το φετινό Νόμπελ Ειρήνης στον κύριο Λιου. Εξ ονόματος –όπως γίνεται συνήθως αλλά δεν λέγεται- της Δύσης και της καπιταλιστικής αστικής δημοκρατίας όχι μόνο σαν ανταπόδοση αλλά και σαν προσδοκία για μελλοντική άσκηση πολιτικής. Ο άγνωστος στην Δύση σύντροφος Ζάο, δεν υπήρχε περίπτωση ούτε καν στις λίστες των υποψηφίων να είναι. Γιατί η νορβηγική Ακαδημία ξέρει πολύ καλά από την μακρόχρονη πείρα της ποιοί είναι οι αληθινοί φίλοι και ποιοί οι εχθροί του κόσμου που εκπροσωπεί και θέλει να παρατείνει την ζωή του ανανεώνοντας τον με νέες δυνάμεις.

Λόφοι Νιγιαμγκίρι-Ορίσα Ποιός έσωσε το ιερό βουνό;

2010-12-04T00:00:00.013+02:00

Διαμέσου των μικρών κενών που αφήνουν οι πυκνές φυλλωσιές των αιωνόβιων δένδρων, η εικόνα στην πεδιάδα, εκεί όπου τελειώνουν οι ρίζες των λόφων Νιγιαμγκίρι, στην ανατολική Ορίσα, συνεχίζει να υπενθυμίζει την διαρκή απειλή. Στον επίπεδο ορίζοντα γυαλίζουν από χιλιόμετρα μακριά οι εγκαταστάσεις του εργοστασίου αλουμίνας της πολυεθνικής Βεντάντα και χάσκουν απειλητικά οι τεράστιες δεξαμενές καθαρισμού του μεταλλεύματος . Ένας καθεδρικός ναός θανάτου, που οι ιδιοκτήτες του προσπάθησαν να επεκτείνουν με την δημιουργία μεταλλείου στο διπλανό βουνό. Το Νιγιαμγκίρι ορθώνεται όχι πάνω από τα χίλια πεντακόσια μέτρα, καταλαμβάνοντας μια έκταση διακοσίων πενήντα τετραγωνικών χιλιόμετρων, με πυκνότητα πάνω από χίλια δένδρα μέσο όρο ανά στρέμμα και μοναδική βιο-ποικιλότητα. Οι μουσώνες που ξεσπάνε πάνω στο βουνό αλλά και τα υπόγεια νερά δεν είναι μόνο η πηγή του Navagali και του Vamsadhara, των δυο από τους μεγάλους ποταμούς στην Ορίσα αλλά και όλης της ζωής στις πλαγιές. Όσοι επισκέφτηκαν το Νιγιαμγκίρι κατάλαβαν από την πρώτη στιγμή γιατί οι άνθρωποι που το κατοικούν από αιώνες, το θεωρούν ιερό βουνό. Στα διακόσια περίπου χωριά που κρύβει μέσα στα δάση του το Νιγιαμγκίρι, κατοικούν αυτόχθονες Αντιβάσι, της φυλής Κοντ, από τους οποίους οι Ντόγκρια Κοντ ή αλλιώς οι Τζάρνια , δηλαδή οι άνθρωποι των υδάτινων ρευμάτων ξεπερνούν τις οκτώ χιλιάδες. Για αιώνες οι άνθρωποι εδώ έχουν πετύχει μια αρμονική συμβίωση με το βουνό, τα δάση, και τα ζώα, καλλιεργούν δίχως να καταστρέφουν και αποτελούν τους στρατιώτες των θεών που κρύβονται στις κορυφές.

Το Νιγιαμγκίρι όμως δεν είναι πλούσιο μόνο στην επιφάνεια του. Στα σπλάχνα του κρύβει πολύτιμα μεταλλεύματα με κυριότερο τον βωξίτη που οι επιστήμονες τον υπολογίζουν σε εβδομήντα εκατομμύρια τόνους τουλάχιστον. Αυτό το μετάλλευμα θέλει να καταναλώσει το αχόρταγο εργοστάσιο που στέκεται απειλητικά στην πεδιάδα και οι ιδιοκτήτες του που ήρθαν από μακριά για να κερδίσουν χρήματα σε συνεργασία με την ινδική οικονομική ελίτ και το σκληρό κράτος της. Για χρόνια κράτησε η αντίσταση των ανθρώπων στο βουνό που οργάνωσαν πολύμορφες κινητοποιήσεις και συγκέντρωσαν την αλληλεγγύη εκατομμυρίων ανθρώπων στην χώρα ενάντια στις μανούβρες, την προπαγάνδα, την πολιτική της εξαγοράς της εταιρίας και την κρατική βία. Από το 2005, η σύγκρουση έγινε σχεδόν καθημερινή και μόλις τον φετινό Αύγουστο η κυβέρνηση της Ορίσα, απέρριψε την προτεινόμενη επένδυση. Είχε προηγηθεί μια σημαντική μεταβολή εξαιτίας της απόφασης ορισμένων μεγάλων δυτικών ΜΚΟ να υιοθετήσουν μέχρι …ασφυξίας τους «στρατιώτες του βουνού» Η Διεθνής Αμνηστία και η Action Aid, με μια καλοπληρωμένη διεθνή εκστρατεία πίεσαν μέχρι και την Εκκλησία της Αγγλίας να αποσύρει την οικονομική συμμετοχή της στα κεφάλαια της μητρικής πολυεθνικής, έστειλαν δεκάδες δημοσιογράφους επί τόπου για ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ και χρησιμοποίησαν έξυπνα την επιτυχία της ταινίας Αβαταρ του Τζέιμς Κάμερον. Το επιστέγασμα ήταν η – πρωτοφανής για τα ινδικά δεδομένα- εμφάνιση του Ραούλ Γκάντι στην περιοχή για να γιορτάσει και αυτός την νίκη των Κοντ και του βουνού τους και να τους υποσχεθεί πως θα είναι μόνιμος υπερασπιστής τους στο Δελχί.

Και σε αυτό το σημείο σκάλωσε η όμορφη εξέλιξη της ιστορίας. Οι ινδουιστές εθνικιστές του Τζανάτα κατηγόρησαν τον Ραούλ, πως είχε στο πλευρό του έναν από τους ηγέτες των Κόντ, τον οποίο θεωρούν οπαδό των Μαοϊκών. Και πράγματι στην μεγάλη συγκέντρωση νίκης των Αντιβάσι που έγινε στην σκιά του βουνού, ο Lado Sikoka έβγαλε έναν πύρινο εξεγερτικό λόγο ενάντια στις πολυεθνικές και τους πολιτικούς που τις στηρίζουν. Με αυτόν τον τρόπο, υπενθύμισε αυτό που η ινδική ελίτ ο κόσμος των δυτικών ΜΚΟ και οι «ευαίσθητοι» του κυβερνητικού Κογκρέσου επεχείρησαν να κρύψουν πίσω από την όψιμη, μεγάλη τους αγάπη για το βουνό. Πως αυτοί, που με την απειλητική τους παρουσία στις σκιές των δασών και των χωριών επέδρασαν καταλυτικά για να νικήσει –έστω και προσωρινά – το Νιγιαμγκίρι και οι άνθρωποι-Κόντ είναι οι εξεγερμένοι κομμουνιστές που είναι γνωστοί σαν Ναξαλίτες ή απλώς Μαοϊκοί και οι οποίοι έσπευσαν να προειδοποιήσουν πως ο αγώνας συνεχίζεται και δεν χωρά κανείς εφησυχασμός από τα λόγια του διαδόχου Γκάντι.

* ΔΕΙΤΕ δύο βίντεο στις διευθύνσεις http://www.youtube.com/watch?v=R4tuTFZ3wXQ&feature=player_embedded και

http://www.youtube.com/watch?v=Ne9E_z13bnM&feature=player_embedded#!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ μια έκθεση για το Νιγιαμγκίρι http://www.cseindia.org/userfiles/Report%20on%20Niyamgiri.pdf και φυσικά το πρόσφατο εκδοθέν στα ελληνικά, κείμενο της Αρουντάντι Ρόι «Πόλεμος στα Δάση, Περπατώντας με τους συντρόφους» με την πολύ καλή μετάφραση και εισαγωγή της Χρυσής Περπερίδου από το ημέτερο εκδοτικό.

Ναβότας- Μανίλα Από την κούνια στον τάφο

2010-11-20T00:00:00.000+02:00

Με μια πετυχημένη μετερεωλογική πρόβλεψη για γενικά καλό καιρό με λιγοστές συννεφιές και βροχές εκατομμύρια Φιλιππινέζοι, όπως κάθε χρόνο, παρακινημένοι από τον ισχυρό καθολικισμό στην χώρα, συνέρευσαν και φέτος την Τρίτη 2 του Νοέμβρη στα νεκροταφεία. Σκοπός τους να τιμήσουν την ημέρα των νεκρών και χρησιμοποιώντας και την γιορτή των Αγίων Πάντων να κερδίσουν μια ημέρα διακοπών επιπλέον αν και με ανακοίνωση της προεδρίας, ξεκαθαρίστηκε πως η ημέρα δεν αποτελεί επίσημη αργία. Οι προετοιμασίες στα νεκροταφεία, για την υποδοχή των επισκεπτών ξεκίνησαν από ημέρες, με εργασίες καθαριότητας και καλλωπισμού και όπως κάθε χρόνο ένα μεγάλο πρόβλημα προέκυψε στο ένα από τρία νεκροταφεία στην Ναβότας στην μητροπολιτική Μανίλα. Ο ευσεβής δήμαρχος, που με αυστηρή ανακοίνωση του ζήτησε από τις πιστούς, να σεβαστούν τους νεκρούς, να αποφύγουν τα τραγούδια και το αλκοόλ και να διατηρήσουν καθαρούς τους χώρους και από την δημοτική αστυνομία να διατηρήσει την τάξη στους δρόμους που οδηγούν στις γειτονιές των νεκρών, για μια ακόμη χρονιά δεν μπόρεσε να βρει λύση για την μεγάλη κοινότητα των έξι χιλιάδων φτωχών Ναβοτένος που ζούνε, εδώ και δεκαετίες, μέσα στο δημοτικό νεκροταφείο.

Η Ναβότας, μια στενή λωρίδα γης 4,5 χιλιομέτρων, εκτείνεται στο βορειοδυτικό άκρο του κόλπου της Μανίλας, συγκεντρώνει διακόσιες εβδομήντα χιλιάδες κατοίκους αποτελεί κέντρο της παραγωγής αλιευμάτων που τροφοδοτεί την πρωτεύουσα, και όχι μόνο, κρύβει αρκετή από την μιζέρια που είναι καθημερινό φαινόμενο στην πρωτεύουσα των Φιλιππίνων. Η περιοχή έχει κακή φήμη για την αυξημένη εγκληματικότητα στους δρόμους, συγκεντρώνει πολλούς από τους ξεριζωμένους από την επαρχία Φιλιππινέζους που προστρέχουν για δουλειά στην μεγαλούπολη, είναι από τα πιο πυκνοκατοικημένα σημεία της και είναι διαρκώς εκτεθειμένη στην θαλασσινή παλίρροια και στις πλημμύρες που φέρνουν συνήθως οι βροχές. Στις παραγκουπόλεις της Ναβότας υπάρχει απίστευτη φτώχεια και αθλιότητα. Οι άθλιοι όμως των αθλίων είναι συγκεντρωμένοι στο δημοτικό νεκροταφείο, ζώντας κυριολεκτικά δίπλα στους νεκρούς, σε πρόχειρα παραπήγματα ανάμεσα στους διαδρόμους με τους εντοιχισμένους τάφους ενώ τα παιδιά παίζοντας μπαινοβγαίνουν στην κυριολεξία σε όσους από αυτούς είναι άδειοι. Το νεκροταφείο, βρίσκεται πολύ κοντά στο λιμάνι και την ψαραγορά της πόλης και οι πιο πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους δουλεύουν σαν αχθοφόροι η κάνοντας άλλες δουλειές του ποδαριού σε αυτήν.

Είναι δύσκολο να μεταφέρει κανείς με λέξεις τις εικόνες που συναντάει κανείς διασχίζοντας το νεκροταφείο. Η ζωή και ο θάνατος, οι ζωντανοί και οι νεκροί, τα παιδικά γέλια και παιγνίδια δίπλα και μέσα στους τάφους η στους σωρούς με ανθρώπινα οστά, όλα μπερδεμένα και σχεδόν αγκαλιασμένα. Σε εξακόσιες υπολογίζονται οι οικογένειες που συνιστούν την κοινότητα στο νεκροταφείο, οι πιο πολλές με καταγωγή το φτωχικό νησί Σαμάρ στα ανατολικά του αρχιπελάγους. Αρκετοί από τους ενήλικες έχουν γεννηθεί, ενώ οι γονείς τους ήταν ήδη κάτοικοι στο νεκροταφείο. Μπορεί να μην υπάρχει σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης αλλά υπάρχει κλεμμένο ηλεκτρικό ρεύμα, αυτοσχέδια γήπεδα μπάσκετ και χώροι για καραόκε και διασκέδαση. Πολλοί στην πρωτεύουσα τους Ναβοτένος του δημοτικού νεκροταφείου τους αποκαλούν περιπαικτικά Bagong Silang δηλαδή τα νεογέννητα, ενώ οι ίδιοι έχουν πολλές ιστορίες να αφηγηθούν για τα φαντάσματα και την Αswang, μια κακή μάγισσα της λαϊκής παράδοσης που όμως δεν πειράζουν τους ανθρώπους που ζούνε μαζί τους.

Σε μια χώρα που περισσότερο από το ένα τρίτο του πληθυσμού ζει με ένα δολάριο την ημέρα και λιγότερο. Με μια ραγδαία αστικοποίηση εξαιτίας της καταστροφής του αγροτικού πληθυσμού και που κυβερνάται εξαρχής από μια διεφθαρμένη και πουλημένη στους ξένους , πολιτική και οικονομική ελίτ, η Μανίλα πρωταγωνιστεί στον κατάλογο των μεγάλων πόλεων του κόσμου που κρύβουν στα σωθικά τους πυρηνικές κοινωνικές βόμβες. Οι οποίες συνήθως βρίσκονται στο εκτεταμένο δίκτυο των παραγκουπόλεων που τις περιτριγυρίζουν.

* ΔΕΙΤΕ μια σειρά φωτογραφιών στην διεύθυνση http://www.bbc.co.uk/news/world-11398704 και ένα βίντεο http://www.dailymotion.com/video/xduh7w_the-poor-and-the-dead-bedfellows-in_news. Επίσης το μικρό-ντοκιμαντέρ «The Cemetery People» στην διεύθυνση http://www.youtube.com/watch?v=22PiID5fvbU.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ένα άρθρο στα αγγλικά από την φιλιπινέζικη εφημερίδα The Star στην διεύθυνση http://thestar.com.my/lifestyle/story.asp?file=/2010/7/12/lifefocus/6563530&sec=lifefocus τον τίτλο του οποίου χρησιμοποίησε και η στήλη.

Doljevac, Σερβία Νεφρά πιο ακριβά από τους ανθρώπους

2010-11-06T00:00:00.002+02:00

Ο δήμος του Doljevac, που περιλαμβάνει εκτός από το ομώνυμο χωριό ακόμη δεκαέξι τριγύρω, βρίσκεται στην νοτιοανατολική Σερβία, σχετικά κοντά στην εθνική οδό, διακόσια ένδεκα χιλιόμετρα από το Βελιγράδι και δεκατρία χιλιόμετρα νότια του Νις, στην περιφέρεια του οποίου ανήκει διοικητικά. Στην περιοχή κατοικούν γύρω στις είκοσι χιλιάδες ψυχές, η συντριπτική πλειοψηφία Σέρβοι μαζί με χίλιους περίπου Ρομά. Ήταν γνωστό με βάση τις στατιστικές της αρμόδιας κρατικής υπηρεσίας πως η ανέχεια στο Doljevac, είναι μεγάλη και ο δήμος βρίσκεται στους σαράντα φτωχότερους της χώρας αλλά πολλοί ξαφνιάστηκαν στα μέσα του περασμένου Σεπτέμβρη όταν η εφημερίδα Βετσέρνι Νοβόστι δημοσίευσε μια ασυνήθιστη είδηση. Με πρωτοβουλία ενός τοπικού φόρουμ πολιτών και του συλλόγου βετεράνων πολεμιστών, περίπου χίλιοι κάτοικοι υπέγραψαν ένα κείμενο που γνωστοποιεί πως είναι πρόθυμοι να πουλήσουν το αίμα τους και άλλα όργανα του σώματος τους (μάτια και νεφρά κυρίως) για να αντιμετωπίσουν την άθλια οικονομική κατάσταση που αντιμετωπίζουν

Την είδηση άρπαξαν όλα τα ΜΜΕ στην Σερβία, στέλνοντας στα χωριά του Doljevac δημοσιογράφους για να μιλήσουν με τους υποψήφιους πωλητές. Αυτοί που δέχτηκαν να μιλήσουν, άντρες κυρίως διάφορων ηλικιών, περιέγραψαν με απόγνωση την γενική σχεδόν έλλειψη ευκαιριών για εργασία και την αδυναμία τους να ταΐσουν τις οικογένειες τους με το κρατικό βοήθημα. Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία ο αριθμός των ανέργων ξεπερνά τις έξι χιλιάδες, πέντε χιλιάδες είναι οι συνταξιούχοι που παίρνουν το πολύ οκτώ χιλιάδες δηνάρια τον μήνα, δηλαδή κάτι λιγότερο από ογδόντα ευρώ και σε χίλιες εξακόσιες, υπολογίζονται, οι οικογένειες που χρειάζονται βοήθεια για να επιβιώσουν, ενώ τα συσσίτια που οργανώνει ο δήμος δεν ξεπερνούν τις τετρακόσιες μερίδες καθημερινά. Ορισμένοι, ανάμεσα τους και ο δήμαρχος, αντέδρασαν στην πρωτοβουλία, μίλησαν για υπερβολές και την απέδωσαν σε μια προσπάθεια να τραβήξουν οι οργανωτές της, το κρατικό ενδιαφέρον. Ακόμη και έτσι όμως, κανένας δεν τολμά να αμφισβητήσει πως –όπως και σε πολλές άλλες περιοχές της χώρας- το Doljevac, είναι βυθισμένο στην δυστυχία με πολλούς από τους ανθρώπους του να βρίσκονται πολύ κοντά στην πείνα.

Με την ισοτιμία του δηναρίου έναντι του ευρώ να κατρακυλά τον τελευταίο καιρό, την ανεργία να καλπάζει ο χειμώνας που ήρθε νωρίς φέτος θα είναι πολύ σκληρός για τους Σέρβους. Σύμφωνα με επίμονα δημοσιεύματα εξακόσιες εβδομήντα χιλιάδες ή το 9,2 % του πληθυσμού υποφέρουν από την πείνα. Αυτοί οι άνθρωποι περνούν τον μήνα με λιγότερο από 8.300 δηνάρια (ελάχιστα πάνω από 80 ευρώ) δηλαδή περίπου με 2,7 ευρώ την ημέρα. Οι πιο ευάλωτες ομάδες είναι τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, οι πρόσφυγες και τα άτομα με αναπηρία. Εκατόν πενήντα χιλιάδες παιδιά υποσιτίζονται, μισό εκατομμύριο επηρεάζονται σοβαρά από την ανεργία των γονιών τους ενώ ο μέσος μηνιαίος μισθός είναι 329 ευρώ, ο χαμηλότερος στα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας και στα Βαλκάνια. Σε μια έκθεση μάλιστα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό « International Living», η ποιότητα ζωής στην Σερβία μετρήθηκε με τον χειρότερο βαθμό συγκριτικά με όλες τις άλλες βαλκανικές χώρες, βαθμολογία που είναι κοντά στον Τρίτο Κόσμο δικαιώνοντας όσους διατείνονται πως η κοινωνική κατάσταση στη χώρα πλησιάζει την Αφρική. Έτσι λίγους παραξένεψε η είδηση πως ακόμη δύο άνθρωποι πέθαναν από την πείνα πριν λίγες ημέρες. Στο χωριό Ljutež στο Vladicin Han ένας άντρας 44 χρόνων και η μητέρα του, βρέθηκαν μέσα σε άθλιες συνθήκες ενός παραπήγματος να έχουν πεθάνει από ασιτία, μεγαλώνοντας τον μακάβριο κατάλογο ανάλογων, συχνών πια, περιστατικών. Την ίδια στιγμή οι ανισότητες απογειώνονται και στην άλλη πλευρά του λόφου, το πλουσιότερο μειοψηφικό κομμάτι της κοινωνίας αυξάνει τα εισοδήματα του επιδείχνει προκλητικά την περιουσία του και συνεχίζει να διαφεντεύει τις τύχες του λαού, που ύστερα από τις βόμβες των Νατοϊκών αντιμετωπίζει τις ναπάλμ της οικονομικής κρίσης, όπως εύστοχα παρατήρησε μια νοικοκυρά σε παζάρι της πρωτεύουσας

* ΔΙΑΒΑΣΤΕ περισσότερα για το γεγονός στην διεύθυνση http://www.vesti-online.com/Vesti/Srbija/85631/Zbog-gladi-prodaju-organe και μια έκθεση για την φτώχεια και τις ανισότητες στην Σερβία στην διεύθυνση http://ec.ut.ee/eaces2010/artiklid/Jovicic%20Milojevic-Poverty%20and%20inequality.pdf

Mίνας Ζεράις , Βραζιλία Σκλάβοι στην γη της φράουλας

2010-10-23T00:01:00.003+03:00

Στις αρχές του Σεπτέμβρη, η δημόσια συζήτηση στην Βραζιλία, ήταν πολύ απασχολημένη ενόψει των προεδρικών εκλογών, για να δώσει σημασία σε μια- έτσι και αλλιώς συνηθισμένη- είδηση που πέρασε στα ψιλά. Οι κρατικές αρχές είχαν ανακοινώσει πως κατάφεραν να απελευθερώσουν πενήντα ένα εργάτες-σκλάβους από μια φάρμα παραγωγής φράουλας στα νοτιοδυτικά της χώρας, στην πολιτεία Μίνας Ζεράις, ανάμεσα στους δήμους Estiva και Cambui της νότιας επαρχίας του Pouso Alegre. Η περιοχή αποτελεί την πρωτεύουσα της βραζιλιάνικης φραουλοπαραγωγής, παράγοντας χιλιάδες τόνους κάθε χρόνο και καλύπτοντας το 60% περίπου της εθνικής ποσότητας. Οι φράουλες ήρθαν στις εύφορες πλαγιές των λόφων, πριν πενήντα χρόνια και κυριάρχησαν σε όλους τους παλιούς λαχανόκηπους καταλαμβάνοντας σήμερα πάνω από χίλια εξακόσια εκτάρια, χάρη στο ήπιο κλίμα, τα εύφορα και πλούσια σε νερά εδάφη και στον ευεργετικό αέρα του Ατλαντικού που φτάνει ανεμπόδιστα ως εδώ. Τριάντα χιλιάδες άνθρωποι υπολογίζεται πως ζούνε από αυτήν την παραγωγή που απαιτεί πολλά και προσεκτικά χέρια για την συγκομιδή. Η Estiva μάλιστα των δέκα χιλιάδων κατοίκων, καμαρώνει πως είναι η γη της φράουλας και κάθε καλοκαίρι οι τοπικές αρχές οργανώνουν ένα φεστιβάλ για να γιορτάσουν την πετυχημένη παραγωγή.

Πίσω από αυτήν την επίσημη ειδυλλιακή εικόνα όμως, στα φραουλοχώραφα, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Σε άθλιες συνθήκες, μέσα σε παραπήγματα, άρρωστοι από τα φυτοφάρμακα, εργάτες-σκλάβοι δουλεύουν για να πληρώνουν αποκλειστικά και μόνο στα αφεντικά –φεουδάρχες το νοίκι και την καθημερινή τροφή τους. Μονίμως χρεωμένοι, σε καθεστώς απόλυτης τρομοκρατίας και απομόνωσης, δίχως κανένα δικαίωμα, οι δύστυχοι Βραζιλιάνοι παγιδεύτηκαν οδηγημένοι από την ανάγκη για επιβίωση από μακρινές περιοχές της μεγάλης χώρας. Τα αφεντικά τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούν μια παλιά δοκιμασμένη μέθοδο για την στρατολόγηση των σκλάβων. Στέλνουν στους δρόμους και στα στέκια ανέργων στις μεγάλες πόλεις, τους λεγόμενους «γάτους», που υπόσχονται δουλειά και καλές αμοιβές. Οι ανυποψίαστοι εργάτες ανακαλύπτουν την αλήθεια όταν φτάνουν στις απομακρυσμένες φυτείες και μαθαίνουν πως ήδη είναι χρεωμένοι με τα έξοδα μετακίνησης ενώ τα νοίκια και οι προμήθειες που τους πουλά το αφεντικό δεν φτάνουν ποτέ στο ύψος του μισθού, έτσι ώστε το χρέος να μεγαλώνει συνέχεια.

Η χώρα που κατάργησε την δουλεία επίσημα με το Χρυσό Νόμο του 1888, δεν έπαψε να την διατηρεί με ευθύνη των καθεστώτων που διαχρονικά υπηρέτησαν τους ιδιοκτήτες των μεγάλων λατιφούντιων, που ελέγχουν την αγροτική και ζωική παραγωγή. Ιδιαίτερα στις φυτείες της σόγιας, του βαμβακιού, του ζαχαροκάλαμου της εξόρυξης κάρβουνου και της εκτροφής βοοειδών, η δουλεία είναι διαδεδομένο φαινόμενο σε σημείο που διεθνείς ανταγωνιστές της βραζιλιάνικης παραγωγής, υποκριτικά φυσικά, να έχουν θέση το πρόβλημα σε πολυεθνικούς οργανισμούς. Πρωταθλητές σε καταγραμμένα περιστατικά είναι οι πολιτείες Παρά, Μάτο Γκρόσο και φυσικά οι μακρινές και απομονωμένες περιοχές στο δάσος του Αμαζόνιου. Είναι αλήθεια πως η κυβέρνηση Λούλα, έκανε ορισμένες προσπάθειες να πολεμήσει το φαινόμενο δημιουργώντας ειδική υπηρεσία ελέγχου, βάζοντας πρόστιμα και δημιουργώντας μια λίστα με τις επιχειρήσεις εκείνες που χρησιμοποιούν σκλάβους και οι οποίες αποκλείονται για δύο χρόνια από κρατικές ενισχύσεις. Η μαύρη λίστα ανανεώνεται κάθε εξάμηνο και τον περασμένο Ιούλη περιείχε 147 εργοδότες. Αν και την επταετία 2002-2009, απελευθερώθηκαν περίπου τριάντα χιλιάδες σκλάβοι, καθιερώθηκε η 28 Γενάρη σαν εθνική ημέρα ενάντια στην καταναγκαστική εργασία (ημέρα που το 2004, στην Μίνας Ζεράις, οι μπράβοι των φεουδαρχών σκότωσαν τρεις επιθεωρητές εργασίας και τον οδηγό τους) και δημιουργήθηκε η Conatrae, η Εθνική Επιτροπή για να παρακολουθεί το εθνικό σχέδιο που εκπόνησε η Προεδρία το 2002, πάνω από εικοσιπέντε χιλιάδες άνθρωποι, σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς, συνεχίζουν να δουλεύουν σκλάβοι στην χώρα. Συνδικαλιστικές και κοινωνικές οργανώσεις από την αρχή είχαν προειδοποιήσει πως η άρνηση του Λούλα να δεχθεί την δήμευση των εκτάσεων σαν ποινή για τους εργοδότες σε συνδυασμό με τους ανεπαρκείς ελέγχους δεν θα πετύχουν τους διακηρυγμένους στόχους. Πολύ περισσότερο που σταδιακά άρχισε να μειώνεται η χρηματοδότηση του προγράμματος με αποκορύφωμα το 2010 να περικοπεί κατά 27%. Την ίδια στιγμή που η κρίση και ο διεθνής ανταγωνισμός στις τιμές παρακινεί τους εργοδότες να καταφεύγουν όλο και πιο συχνά στην καταναγκαστική εργασία, απελπισμένων φτωχών και ανέργων, μιας και η νέο-φιλελεύθερη πολιτική του λεγόμενου Εργατικού Κόμματος τους δημιουργεί και τους αναπαράγει σε μεγάλη κλίμακα.

* ΔΙΑΒΑΣΤΕ αναλυτικότερα για την κατάσταση των σκλάβων στην Βραζιλία στο www.reporterbrasil.org.br/conteudo.php? Επίσης το βιβλίο των Kevin Bales, Zoe Trodd and Alex Kent Williamson « Modern Slavery: The Secret World of 27 Million People» εκδόσεις Oneworld Publications, Αγγλία, 2009.

Αγκυρα-Ουλουντσαλάρ Ο μικρός ήρωας με το σακάκι τουίντ

2010-10-09T00:00:00.008+03:00

Το νεκροταφείο στο Καρσίκαγια στα περίχωρα της Άγκυρας, το μεγαλύτερο της τουρκικής πρωτεύουσας, σε μια περιοχή με πράσινους, χαμηλούς λόφους, άρχισε να λειτουργεί στα χίλια εννιακόσια εβδομήντα. Από την είσοδο Β, και διασχίζοντας την δημοσιά ανάμεσα σε ακακίες και κυπαρίσσια, ο υποψιασμένος επισκέπτης δεν θα δυσκολευτεί να βρεθεί ανάμεσα σε μια συστάδα μικρών σε έκταση, φτωχικών τάφων, που κρύβουν μέσα τους, μια σκληρή περίοδο της σύγχρονης Τουρκίας. Στο τμήμα αυτό του νεκροταφείου, οι στρατιωτικές και κρατικές αρχές έθαβαν στα γρήγορα και μυστικά τους εκτελεσμένους και δολοφονημένους νέους επαναστάτες, στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας του Εβρέν. Ανάμεσα τους, ο τάφος του Ερντάλ Ερέν με μια μαρμάρινη λιτή επιγραφή, σημείο συνάντησης κάθε χρόνο εκατοντάδων νέων.

Γεννημένος στην Νεοκαισάρεια του Πόντου στις 25 του Σεπτέμβρη του 1964, ο Ερντάλ, μέλος της Πατριωτικής Επαναστατικής Νεολαίας, μαθητής στο γυμνάσιο, κατηγορήθηκε άδικα για την δολοφονία ενός στρατιώτη σε μια διαδήλωση τον Φλεβάρη του 1980. Αφού βασανίστηκε απάνθρωπα, καταδικάστηκε σε θάνατο τον Μάρτη από στρατοδικείο και παρά την λαϊκή κατακραυγή στο εσωτερικό της χώρας και την μεγάλη διεθνή κινητοποίηση αλληλεγγύης κρεμάστηκε στις 13 του Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου στις φυλακές Ουλουντσαλάρ της Άγκυρας. Ήταν από τους πρώτους επαναστάτες που σκότωσε παραδειγματικά η στρατιωτική χούντα για να τρομοκρατήσει το αντιστασιακό κίνημα. Την ημέρα που στάθηκε με ψηλά το κεφάλι μπροστά στην αγχόνη ο Ερντάλ, ήταν δεκαεπτά χρονών και λίγων μηνών. Η περήφανη και θαρραλέα στάση του στο δικαστήριο, στις φυλακές και μπροστά στο ικρίωμα συγκίνησε εκατομμύρια ανθρώπους μέσα και έξω από την Τουρκία. Για τον Ερντάλ γράφτηκαν τραγούδια, ποιήματα και λογοτεχνικά κείμενα, χιλιάδες νέοι μεγάλωσαν και αγωνίστηκαν με οδηγό το παράδειγμα του και η ιστορία του συνεχίζει να μεταφέρεται από στόμα σε στόμα στις νέες γενιές. Φέτος συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από την θυσία του Ερντάλ και, όπως κάθε χρόνο, στις 13 του Δεκέμβρη, θα γίνουν εκδηλώσεις μνήμης και θα οργανωθούν διαδηλώσεις οργής και τιμής από νέους σε όλη την Τουρκία.

Η θύμηση του Ερντάλ, αλλά και των άλλων χιλιάδων σκοτωμένων η σακατεμένων αγωνιστών, μιας ολόκληρης γενιάς στην πραγματικότητα, ξαναήρθε στα πρωτοσέλιδα του τουρκικού τύπου και στην μνήμη των ανθρώπων, με αφορμή μια έκθεση που άνοιξε στην Άγκυρα, στους χώρους της, κλειστής πια, διαβόητης φυλακής –κάτεργο Ουλουντσαλάρ στις αρχές του Σεπτέμβρη. Η έκθεση της ντροπής, όπως ονομάστηκε, περιελάμβανε τα όργανα των βασανιστηρίων, αναπαραστάσεις των κελιών, φωτογραφικό υλικό, γράμματα των μελλοθανάτων και ένα ομοίωμα της αγχόνης στην οποία άφησε την τελευταία του πνοή ο Ερντάλ και οι άλλοι επαναστάτες. Σε ξεχωριστή θέση, σε ένα ξύλινο αναλόγιο ήταν προσεκτικά τοποθετημένο το τριμμένο σακάκι τουίντ, που φορούσε ο Ερντάλ στο στρατοδικείο και την ημέρα που τον οδήγησαν στον θάνατο. Εκείνο το σακάκι που στην πιο γνωστή φωτογραφία που έκανε τον γύρο του κόσμου, εκείνο τον καιρό, έδειχνε τον μικρό μαθητή να στέκεται άφοβος και αγέρωχος, περικυκλωμένος από οπλισμένους στρατιώτες, την ώρα που εξαπέλυε στους δικαστές την απολογία-κατηγορώ ενάντια στον φασισμό και την αδικία. Μερικές ημέρες αργότερα, και αφού πέρασαν χιλιάδες επισκέπτες από την έκθεση, ο αδερφός του Ερντάλ, φυλακισμένος και βασανισμένος και ο ίδιος, πήρε το σακάκι και με φροντίδα το απέθεσε πάνω στον τάφο του Ερντάλ, σαν μνημόσυνο στον αδικοχαμένο αδερφό του. Λίγες ημέρες πριν είχε απαντήσει όπως άξιζε, με δημόσια δήλωση του, στην προσπάθεια του πρωθυπουργού Ερντογάν να χρησιμοποιήσει το όνομα και την δύναμη του παραδείγματος του Ερντάλ, ενόψει του δημοψηφίσματος. Με κατασκευασμένη συγκίνηση ο τούρκος πρωθυπουργός σε ένα προεκλογικό λόγο του είχε θυμηθεί τους εκτελεσμένους νέους, μπερδεύοντας ακροδεξιούς και αριστερούς με προφανή στόχο να κερδίσει υποστήριξη στην αναμέτρηση του με το κεμαλικό κατεστημένο και διακηρύσσοντας υποκριτικά πως εκπροσωπεί την Τουρκία της συμφιλίωσης και της δημοκρατίας. Ο αδερφός του Ερντάλ όμως, ο Ερκάν Ερέν, απάντησε πως και αυτή η κυβέρνηση για τον λαό …είναι ίδια γεύση.

δολοφονημένοι στη φυλακή

ΔΕΙΤΕ: μια σειρά φωτογραφιών από τις φυλακές Ουλουντσαλάρ http://fiveprime.org/hivemind/Tags/prison,ulucanlar και από την έκθεση της ντροπής http://www.sfgate.com/cgi-bin/object/article?f=/n/a/2010/09/07/international/i092424D14.DTL&o=2

ΔΙΑΒΑΣΤΕ στα αγγλικά την έκθεση της επιτροπής της Tayad για την κρατική καταστολή στην Τουρκία στην εικοσαετία 1980-2000 http://prisonsenturquie.free.fr/english.pdf

Γιουροντίσνεϋ- Παρίσι Ο τελευταίος αποχαιρετισμός του μάγειρα Φρανκ

2010-09-25T00:00:00.002+03:00

Ο Franck Neut, δούλευε για δέκα περίπου χρόνια, μάγειρας σε ένα από τα εστιατόρια της Γιουροντίσνευ. Ύστερα από μια μεγάλη αναρρωτική άδεια και ένα ιστορικό κατάθλιψης που διαγνώστηκε την περσινή χρονιά, ήρθε η στιγμή να επιστρέψει στην εργασία του στα τέλη του περασμένου Μάρτη. Μια μέρα πριν, στις 26 του μήνα, ο πατέρας του, τον βρήκε κρεμασμένο στο δωμάτιο του. Ο Φρανκ είχε αυτοκτονήσει αφού πρώτα φρόντισε να γράψει στον τοίχο πως δεν ήθελε να επιστρέψει στον Μίκυ, ζητούσε συγνώμη από την οικογένεια του και αποχαιρετούσε τα παιδιά, που ήταν οι ενθουσιώδεις ανύποπτοι καταναλωτές των φαγητών που έφτιαχνε. Η αυτοκτονία του μάγειρα Φρανκ ήταν η δεύτερη αυτή την χρονιά ανάμεσα στους δεκατέσσερις χιλιάδες περίπου εργαζόμενους στην γιγαντιαία επιχείρηση που υπόσχεται πως κάνει πραγματικότητα όλα τα παιδικά όνειρα. Τον Φεβρουάριο είχε πέσει στις γραμμές του τρένου, κοντά στο πάρκο, ένας τριαντάχρονος, μάγειρας και αυτός, που δούλευε από το 2004 και το όνομα του δεν δημοσιοποιήθηκε. Τα συνδικάτα και το σωματείο των εργαζόμενων στην εταιρία κατήγγειλαν πως και οι δύο αυτοκτονίες οφείλονται στις πιεστικές συνθήκες εργασίας και στο στρες ενόψει των αλλαγών που επέβαλλαν οι νέοι διευθυντές στα ωράρια, τις συμβάσεις και τον τρόπο παρασκευής των φαγητών.

Με την συμπλήρωση ενός μήνα από την λειτουργία της επιχείρησης την άνοιξη του 1992, ένας στους τέσσερις εργαζόμενους παραιτήθηκαν εξαιτίας των απαράδεκτων συνθηκών και αμοιβών. Από τότε πέρασε πολύς καιρός, πολλές χιλιάδες εργαζόμενοι πέρασαν από την επιχείρηση ειδικά τους μήνες της τουριστικής αιχμής από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο, αρκετοί από αυτούς μετανάστες, και καταγράφτηκαν αρκετές εργατικές αντιδράσεις και ορισμένες απεργίες. Η επιχείρηση από ζημιογόνα και με μικρή προσέλευση στην αρχή πέρασε στην κερδοφορία το 1995 και κατάφερε να ξεπεράσει τους δεκαπέντε εκατομμύρια επισκέπτες το 2009, κερδίζοντας σε αριθμούς τον Άιφελ και το Λούβρο. Δίχως αμφισβήτηση η ανοδική αυτή πορεία βασίστηκε στην φτηνή εργασία ιδίως των εποχικών εργαζόμενων και στους εξαντλητικούς ρυθμούς που επιβλήθηκαν. Έτσι κατά μέσο όρο καταγράφονται χίλια πεντακόσια εργατικά ατυχήματα τον χρόνο, αριθμός πολύ μεγάλος σε σύγκριση ακόμη και με τον οικοδομικό κλάδο, ο εργάσιμος χρόνος καταστρατηγείτε συστηματικά, επεκτεινόμενος σε έξι και επτά ημέρες την εβδομάδα και περισσότερο από οκτώ ώρες την ημέρα και οι μισθοί για την μεγάλη πλειοψηφία βρίσκονται σταθερά κοντά στους κατώτερους νόμιμους.

Η επιστροφή στις ζημίες τα τελευταία χρόνια και η αύξηση των χρεών της επιχείρησης δημιούργησε ένα νέο κύμα σκληρών μέτρων για τους εργαζόμενους, εσωτερικές μετακινήσεις, απολύσεις και περικοπές, που τώρα γίνονται με την επίκληση της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Ειδικά μάλιστα στα εστιατόρια, καταγγελίες επιμένουν πως η εταιρία προωθεί τα γρήγορα παρασκευασμένα φαγητά σε βάρος της ποιότητας και των δικαιωμάτων των εργαζόμενων που δουλεύουν σε αυτά.

Η εταιρία όπως ήταν αναμενόμενο, ύστερα από τις καταγγελίες που συνόδευσαν τις δύο απανωτές αυτοκτονίες έσπευσε να αποποιηθεί κάθε ευθύνης και να τις αποδώσει σε άλλες έξω-εργασιακές αιτίες. Ταυτόχρονα για τα μάτια του κόσμου, υποσχέθηκε να επανεξετάσει τις συνθήκες εργασίας, να ερευνήσει τις αιτίες των συχνών ατυχημάτων και να μιλήσει υποκριτικά για τις συνθήκες πίεσης που δημιουργεί σε όλους – εργοδότες και εργαζόμενους –η οικονομική κρίση!

* Οι δύο αυτοκτονίες στην Γιουροντίσνεϋ επισκιάστηκαν από τους τραγικούς αριθμούς στην Φρανς Τέλεκομ. Στα τέλη του Αυγούστου, μέσα σε δύο εβδομάδες, προστέθηκαν άλλοι πέντε αυτόχειρες εργαζόμενοι στον μακάβριο κατάλογο. Με αυτές τις αυτοκτονίες ο φετινός θλιβερός απολογισμός έφτασε στις 23 και από το 2008 στις 58 ! ΔΙΑΒΑΣΤΕ το αποκαλυπτικό άρθρο στον Ιντιπέντεντ http://www.independent.co.uk/news/world/europe/the-dark-side-of-disneyland-paris-1964505.html. ΔΕΙΤΕ το ρεπορτάζ του Canal + http://www.dailymotion.com/video/xcunsn_disneyland-paris-suicides-au-pays-d_news

Fuerza, hermanos mineros!*

2010-09-20T11:05:00.002+03:00

(* Σύνθημα σε πανό που κρεμάστηκε από την πρώτη στιγμή στην είσοδο του ορυχείου. « Δύναμη ! αδέρφια μεταλλωρύχοι»)

Εδώ και ένα μήνα, στα έγκατα της ερήμου Ατακάμα, σε βάθος 700 μέτρων εκτυλίσσεται, σε ζωντανή πλέον μετάδοση στην παγκόσμια κοινή γνώμη, ένα σύγχρονο ανθρώπινο έπος. Τριάντα δύο Χιλιάνοι και ένας Βολιβιάνος, μεταλλωρύχοι, παγιδευμένοι από τις 5 του Αυγούστου στο ορυχείο χαλκού του Σαν Χοσέ, ύστερα από δύο μεγάλες καταρρεύσεις στις στοές, αγωνίζονται να επιβιώσουν δίνοντας μάχη με τον χρόνο και με τα ακρότατα όρια των ανθρώπινων αντοχών. Στριμωγμένοι σε ένα καταφύγιο 50 τετραγωνικών μέτρων και έχοντας μια διαθέσιμη στοά μήκους περίπου 1 χιλιομέτρου, για να κινούνται. Χωρισμένοι σε τρεις οργανωμένες ομάδες, αξιοποιώντας κάθε σπιθαμή ελεύθερου χώρου, κάθε κομμάτι φρέσκου αέρα και ποσότητα νερού, κάθε μερίδα τροφής και εφοδίων που παίρνουν κυριολεκτικά με το σταγονόμετρο, γράφουν καθημερινά μια ηρωική και συγκινητική ιστορία αλληλεγγύης, αυτοπειθαρχίας, οργάνωσης, συλλογικής δράσης και αποφασιστικότητας, τέτοια που μόνο εργάτες μπορούν να πραγματοποιήσουν. Εργάτες που έχουν μάθει από την μικρή ηλικία να δουλεύουν από κοινού, να συνδυάζουν την προσπάθεια, να αξιοποιούν συνθετικά την δύναμη του σώματος και του μυαλού σε συνθήκες ακραίες και επικίνδυνες. Εργάτες που άντεξαν για δύο εβδομάδες, χωρίς επικοινωνία και μόνο με την ελπίδα, αφότου παγιδεύτηκαν, και τώρα δίνουν μαθήματα της ανθρώπινης δύναμης για επιβίωση με αξιοπρέπεια και αισιοδοξία. Εργάτες, που με αντίτιμο ένα μεροκάματο επιβίωσης γι’ αυτούς και τις οικογένειες τους παράγουν καθημερινά υπέρ-πολλαπλάσιο πλούτο για τα αφεντικά, τους κηφήνες –κεφαλαιοκράτες, τις αρπακτικές πολυεθνικές και κάθε κοινωνικό παράσιτο που απομυζά και την τελευταία ικμάδα της δύναμης του σώματος και του μυαλού τους.

Οι τριάντα τρεις μεταλλωρύχοι θα έμπαιναν στους ατελείωτους καταλόγους των σκοτωμένων-δολοφονημένων εργατών στα ορυχεία, με συνοπτικές και ανώνυμες διαδικασίες, όπως συμβαίνει σχεδόν παντού στον κόσμο, αν δεν είχαν την τύχη όχι μόνο να μείνουν ζωντανοί στις βαθιές στοές αλλά και να καταφέρουν να επικοινωνήσουν με την επιφάνεια. Από την στιγμή εκείνη, όταν έστειλαν το πρώτο μήνυμα ζωής, άρχισε η περιπέτεια απεγκλωβισμού τους , ο οποίος από μόνος του ανεξάρτητα από την έκβαση του, θα αποτελεί μια επιπλέον υπεράνθρωπη και συγκλονιστική μάχη. Μια μάχη που ήδη έχει συνεγείρει, αληθινά και όχι υποκριτικά, όλη την χιλιάνικη εργαζόμενη κοινωνία αλλά και εκατομμύρια, εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Τα στοιχεία που αποκαλύφθηκαν αναφορικά με το λεγόμενο ατύχημα στο ορυχείο Σαν Χοσέ στο Κοπιάπο, της εταιρίας San Esteban Primera δεν συνιστούν καμιά πρωτοτυπία. Το ορυχείο που έκλεισε το 2007 ύστερα από μια περίοδο συχνών ατυχημάτων και επειδή θεωρήθηκε επικίνδυνο ξανάνοιξε το 2008, με την κυβερνητική ανοχή και έκτοτε λειτουργούσε πυρετωδώς δίχως τα στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας. Ακόμη και αυτή η έξοδος κινδύνου που θεωρείται απαραίτητη, δεν είχε σκάλα, με αποτέλεσμα η κατολίσθηση να παγιδέψει όλη την βάρδια που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο βάθος του ορυχείου όπως κατήγγειλαν οι μεταλλωρύχοι. Παγιδευμένη η Χιλή για δεκαετίες σε ένα άγριο και μανιακό μοντέλο πλήρως νέο-φιλελεύθερων πολιτικών, που ξεκίνησε η στρατιωτική χούντα και συνέχισαν στην ουσία και οι μετέπειτα κυβερνήσεις, δημιούργησε ένα τοπίο πλήρους ασυδοσίας των αφεντικών και των πολυεθνικών. Ήταν επόμενο αυτό να επηρεάσει και την κατάσταση στα ορυχεία, ένα κλάδο που αποτελεί ιστορικά έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της οικονομίας της χώρας, αποφέροντας το 1/3 των εσόδων της από τις εξαγωγές. Για μια τεράστια περιοχή, όπως το βόρειο τμήμα της χώρας στην περιφέρεια της Ατακάμα, με περισσότερα από 800 ορυχεία η Sernageomin, ο κρατικός φορέας αδειοδότησης και ελέγχου έχει τρεις (!!) επιθεωρητές και για το σύνολο της χώρας των 4500 ορυχείων, 16 ελεγκτές ασφαλείας (!!), εξαιτίας των μακροχρόνιων περικοπών στις κρατικές δαπάνες.

Η κυβέρνηση του δεξιού μεγιστάνα προέδρου Miguel Juan Sebastián Piñera, σε συνεργασία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ, ενώ κανονικά είναι πλήρως υπόλογη για το δράμα των μεταλλωρύχων μαζί με την εργοδοσία, άρπαξε την ευκαιρία, και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αισχρά την επιχείρηση διάσωσης και τα αισθήματα των χιλιανών εργαζόμενων. Προσπαθεί να μετατρέψει το γεγονός σε εθνικό ριάλιτι, να κρυφτεί πίσω από τις εκκλήσεις για εθνική ενότητα και να παρουσιαστεί σαν αρωγός και συμπαραστάτης των μεταλλωρύχων. Την ίδια στιγμή φυσικά σε άλλα κοινωνικά μέτωπα, με πρώτο αυτό του κινήματος των ιθαγενών Μαπούτσε και των πολιτικών κρατούμενων, συνεχίζει να ασκεί μια κανονική φασιστική πολιτική καταστολής. Αλλά και απέναντι στους παγιδευμένους μεταλλωρύχους η στάση της είναι κυνική, λογοκρίνοντας την επικοινωνία τους και προσπαθώντας να συγκαλύψει, στο όνομα της επιτυχίας της επιχείρησης διάσωσης, τις ευθύνες των εργοδοτών και την δίκαια οργή των οικογενειών τους.

Διαβάζοντας τα βιογραφικά στοιχεία των 33 παγιδευμένων μεταλλωρύχων διαπιστώνει κανείς πως ορισμένοι από αυτούς έσπευσαν να πιάσουν δουλειά στο επικίνδυνο ορυχείο, το τελευταίο διάστημα, ερχόμενοι από τις περιοχές που χτυπήθηκαν από τον μεγάλο σεισμό των 8,8 Ρίχτερ τον περασμένο Φλεβάρη στην κεντρική Χιλή. Ο ισχυρός σεισμός αποτέλειωσε οικονομικά αρκετές περιοχές και δημιούργησε νέες στρατιές απεγνωσμένων ανέργων. Εμβληματική μορφή ανάμεσα τους ο Μάριο Γκόμεζ, 63 χρόνων, ο μεγαλύτερος σε ηλικία ανάμεσα στους 33, που δουλεύει από 12 χρονών στα ορυχεία. Ο Γκόμεζ που σκέφτονταν να πάρει σύνταξη τον ερχόμενο Νοέμβρη ήταν αυτός που έγραψε το "Estamos bien en el Refugio los 33», το πρώτο μήνυμα ζωής στον επάνω κόσμο.

Είναι περιττό νομίζω να υπογραμμίσω πως όλοι μας παρακολουθούμε με συγκίνηση και αγωνία την προσπάθεια απεγκλωβισμού, που οι ειδικοί εκτιμούν πως θα κρατήσει πολλές ακόμη ημέρες και την μάχη για επιβίωση που δίνουν οι 33 μεταλλωρύχοι. Όπως επίσης και την επίμονη και αισιόδοξη στάση των συγγενών τους που έχουν κατασκηνώσει στην γύρω περιοχή του ορυχείου, περιμένοντας την στιγμή, που το μεταλλικό κουτί θα ανεβάσει και τον τελευταίο στην επιφάνεια. Γιατί ξέρουμε πως αυτοί που θα γιορτάσουν αληθινά, λες και θα πρόκειται για δικούς τους ανθρώπους, θα είναι τα πολλά, παρά πολλά εκατομμύρια εργατών στον κόσμο, που ξέρουν πολύ καλά, το γιατί και το πώς, τα ταξικά αδέρφια τους παγιδεύτηκαν στα σπλάχνα της Ατακάμα.

Δ.Παυλίδης

Υ.Γ.: Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε μεν στην Προλεταριακή Σημαία δεν είναι όμως από την ομώνυμη του blog στήλη της. Το θέμα του ταιρίαζει στην θεματολόγια του blog γι' αυτό το αναδημοσιεύουμε και εδώ.

Pyeongtaek, Νότιος Κορέα Άνιση μάχη ενάντια στον διπλό δράκο

2010-09-11T14:17:00.003+03:00

Ο Han Sang-Kyun, του χρόνου θα πενηνταρίσει και κινδυνεύει αυτό να γίνει στην φυλακή μακριά από την γυναίκα του και τις δύο κόρες του. Ήδη είναι κρατούμενος για ένα χρόνο και η τετράχρονη ποινή φυλάκισης που του επιβλήθηκε μειώθηκε μόλις κατά ένα χρόνο παρά τις δύο εφέσεις από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Σεούλ τον περασμένο Αύγουστο. Ο Kyun, είναι ένας από τους τρεις τελευταίους κρατούμενους συνδικαλιστές-εργάτες, αφού με την πρόσφατη απόφαση του δικαστηρίου, εικοσιένα άλλοι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους. Όλοι τους μέλη και στελέχη του σωματείου εργαζόμενων στην αυτοκινητοβιομηχανία Ssangyong Motor Company, που για παραπάνω από δύο μήνες έδωσαν μια επική και άγρια μάχη οχυρωμένοι στο εργοστάσιο, υπερασπίζοντας το δικαίωμα τους στην εργασία. Ο Kyun, ήταν πρόεδρος του εργοστασιακού σωματείου ενώ η περιοχή της πόλης Pyeongtaek, που βρίσκεται το εργοστάσιο, στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας, έχει παράδοση ισχυρών κινημάτων αντίστασης (βλ. και παλιότερο Αθέατο Κόσμο για το χωριό Daechuri http://atheatoskosmosps.blogspot.com/2010/01/daechuri.html )

Όλα ξεκίνησαν τον Φλεβάρη του 2009, όταν η τέταρτη σε δυναμικότητα νοτιοκορεάτικη κατασκευάστρια αυτοκινήτων ανακοίνωσε ένα τεράστιο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης με περικοπή των θέσεων εργασίας κατά 36%, δηλαδή 2646 εργαζόμενους. Από αυτούς περίπου χίλιοι εργάτες αρνήθηκαν να αποχωρήσουν οικειοθελώς και με κεντρικά αιτήματα, καμία απόλυση, εργασιακή ασφάλεια και καμία ανάθεση εργασίας σε εξωτερικούς συνεργάτες ξεκίνησαν απεργία στα μέσα του Μάη που κλιμακώθηκε με κατάληψη του εργοστασίου. Για εβδομήντα επτά ημέρες από τις 22 του Μάη έως τις 6 του Αυγούστου 2009, όλη η χώρα αλλά και η διεθνή κοινή γνώμη, όσο επέτρεπαν βέβαια τα ελεγχόμενα πολυεθνικά ΜΜΕ, παρακολούθησαν μια συγκλονιστική σκληρή σύγκρουση πρωτόγνωρη ακόμα για τα δεδομένα του αιματοβαμμένου ιστορικού εργατικού κινήματος της Νότιας Κορέας. Κυκλωμένοι από χιλιάδες αστυνομικούς και ειδικές δυνάμεις καταστολής, με ελικόπτερα να ρίχνουν τόνους χημικών και καυστικών υγρών, με καταιγισμό πλαστικών σφαιρών και απανωτές εφόδους σε συνεργασία με εκατοντάδες απεργοσπάστες και μπράβους της τοπικής μαφίας, με λιγοστά εφόδια, δίχως ηλεκτρικό και φάρμακα τις τελευταίες ημέρες, οι εργάτες που σταδιακά οχυρώθηκαν στο κτίριο βαφής αυτοκινήτων έδωσαν ένα υποδειγματικό αγώνα. Μέχρι να σφίξει ο κλοιός της πολιορκίας από τις κατά πολύ υπέρτερες, πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις, χιλιάδες συμπαραστάτες εργάτες και μέλη κινημάτων αλληλεγγύης πολλές φορές προσπάθησαν να εισέλθουν στο εργοστάσιο η να περάσουν μέσα τρόφιμα και ιατροφαρμακευτικό υλικό. Η ηρωική αντίσταση των εργατών ανάγκασε την εθνική ομοσπονδία εργατών KCTU, να κηρύξει 24ωρη γενική απεργία, ενώ πλήθος διαδηλώσεων αλληλεγγύης έγιναν σε όλη την χώρα. Παρά το κύμα συμπαράστασης όμως, οι εργάτες έμειναν στο τέλος μόνοι τους, έτρωγαν μερικές μπάλες ρυζιού τις τελευταίες είκοσι ημέρες και είχαν πάνω από εκατό τραυματίες αβοήθητους ανάμεσα τους, εξαντλημένοι από τις απανωτές αστυνομικές επιθέσεις. Έτσι στις 6 του Αυγούστου αναγκάστηκαν να υπογράψουν μια συμβιβαστική συμφωνία, όχι χωρίς διαφωνίες, που προβλέπει ετήσια άδεια άνευ αποδοχών για τους μισούς και μετάθεση σε άλλες θέσεις για τους υπόλοιπους. Στον σκληρό απολογισμό του αγώνα, πρέπει επίσης να αναφερθούν και έξι θάνατοι, ένας από αυτοκτονία μιας γυναίκας απολυμένου και οι υπόλοιποι από εγκεφαλικά και εμφράγματα εργαζόμενων που δεν άντεξαν την ψυχολογική πίεση της απόλυσης.

Η Ssangyong που στα κορεατικά σημαίνει, διπλός δράκος, γνωστή κυρίως για την παραγωγή των τζιπ της σειράς SUV, από το 2004, ανήκει πλειοψηφικά στην κινεζική Saic και μπήκε στην πτωχευτική διαδικασία τον Γενάρη του 2009, εκβιάζοντας την έγκριση της αναδιάρθρωσης της. Μετά την λήξη της κατάληψης συνέχισε την παραγωγή της, έχοντας τσακίσει την εργατική αντίσταση και αυξάνοντας σε επίπεδο ξεθεώματος τους ρυθμούς εργασίας. Έτσι πέτυχε να αυξήσει την ημερήσια παραγωγή με πολύ λιγότερους εργάτες και να βγει στην αγορά με στόχο την πώληση της. Πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα αναφέρουν πως η εταιρία κατέληξε σε συμφωνία με την ινδική Mahindra.

* Η κινητοποίηση για την απελευθέρωση των φυλακισμένων συνεχίζεται. Ο αγώνας άφησε βαθιά σημάδια στο σύγχρονο εργατικό κίνημα στην χώρα. Δείτε ένα βίντεο στην διεύθυνση http://www.youtube.com/watch?v=I4jkJGFRE8I και μια σειρά φωτογραφιών από τον Γκάρντιαν http://www.guardian.co.uk/world/gallery/2009/aug/04/south-korea-automotive-industry#/?picture=351183457&index=14

Bocas del Toro, Παναμάς Οργή στις μπανανοφυτείες

2010-08-28T00:00:00.011+03:00

Το πρωινό της Κυριακής στις δεκαεπτά του περασμένου Ιούλη, μια πένθιμη ακολουθία εκατοντάδων ανθρώπων συνόδεψε στην τελευταία κατοικία τους, στο νεκροταφείο Finca 6 της Changuinola τους δύο σκοτωμένους μπανανέρος από τα αστυνομικά πυρά στη διάρκεια της σκληρής δεκαήμερης σύγκρουσης που προηγήθηκε στην περιοχή και επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον Παναμά. Ο Βιργίλιο Καστίγιο και ο Αντόνιο Σμιθ, που πυροβολήθηκαν σε διαφορετικά περιστατικά, είναι οι δύο γνωστοί και επίσημα αναγνωρισμένοι νεκροί από την κυβέρνηση, αν και ο πραγματικός αριθμός είναι μεγαλύτερος, όπως ισχυρίζονται τα συνδικάτα και ανθρωπιστικές οργανώσεις. Τα γεγονότα ξεκίνησαν στις 2 του Ιούλη, όταν τεσσερισήμισι χιλιάδες εργάτες στις φυτείες μπανάνας της Bocas Fruit Co, θυγατρικής της πολυεθνικής Τσικίτα, στη φτωχή βόρεια επαρχία Bocas del Toro, οργανωμένοι στο ισχυρό συνδικάτο Sitraibana άρχισαν να απεργούν. Σύντομα η απεργία γενικεύτηκε και σε άλλες μπανανοφυτείες και γεωργικές επιχειρήσεις και γενικεύτηκε όταν η κυβέρνηση έστειλε χιλιάδες αστυνομικούς για να την καταστείλουν. Για αρκετές ημέρες η Changuinola, μια πόλη πενήντα χιλιάδων κατοίκων, μετατράπηκε σε οχυρό από τους απεργούς, αποκλείστηκαν οι οδικές προσβάσεις και οι κεντρικοί δρόμοι μετατράπηκαν σε πεδία σκληρών συγκρούσεων. Οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν πρωτοφανή βία, πυροβολώντας στο ψαχνό με καραμπίνες, έριξαν τόνους χημικών, τραυμάτισαν πάνω από εκατό διαδηλωτές και προχώρησαν σε εκατοντάδες συλλήψεις. Όλα αυτά δίχως να μπορέσουν να κάμψουν την αντίσταση των εξεγερμένων, οι οποίοι αποσύρθηκαν από τους δρόμους μόνο όταν η κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει έστω προσωρινά.

Στον Παναμά, από το Μάη του 2009, που την προεδρία ανέλαβε ο ακροδεξιός εκατομμυριούχος, ιδιοκτήτης αλυσίδας σούπερ-μάρκετ, Ρικάρντο Μαρτινέλι, έχει ξεκινήσει στην κυριολεξία ένας σκληρός αντικοινωνικός εσωτερικός πόλεμος. Στόχος η πλήρη εξάλειψη κάθε εργατικής, κοινωνικής και δημοκρατικής κατάκτησης προς όφελος των βορειοαμερικάνικων, κυρίως, πολυεθνικών και της τοπικής λευκής ολιγαρχικής μειοψηφίας. Έτσι μετά τον νόμο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων και των αποκλεισμών δρόμων που προβλέπει ποινές έως και πέντε χρόνων φυλάκιση, το γνωστό Ley Carcelazo (νόμος-φυλακή), ο Μαρτινέλι πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες στην Εθνοσυνέλευση τον νόμο 30 ή νόμο-λουκάνικο (Ley-Chorizo), που μεταξύ άλλων προβλέπει την απόλυση των απεργών και την πλήρη ασυδοσία των εργοδοτών να προσλαμβάνουν απεργοσπάστες, καθώς και την ατιμωρησία των αστυνομικών. Αυτός ο νόμος σε συνδυασμό με την έκρηξη των κοινωνικών προβλημάτων, πυροδότησε την εξέγερση των μπανανέρος, στην πιο φτωχή περιοχή της χώρας, στα σύνορα με την Κόστα-Ρίκα, όπου η επίσημη φτώχεια ξεπερνάει το 90% και η πλειοψηφία των κατοίκων που είναι αυτόχθονες δουλεύουν στα μπανανοχώραφα με 1,2 δολάρια το πολύ την ώρα, παράγοντας το 70% της εθνικής παραγωγής. Εκτεθειμένοι στη βία των μπράβων των εργοδοτών, στις αυθαιρεσίες των αμερικάνικων πολυεθνικών σαν την Τσικίτα, την Ντολ και την Ντελ Μόντε και στις επιδράσεις των σκληρών αγροχημικών με τα οποία ποτίζονται οι φυτείες.

Η εξέγερση των μπανανέρος, που είναι η ραχοκοκαλιά του ιστορικού εργατικού κινήματος της χώρας, μαζί με αυτό των εργατών στη διώρυγα, και η άγρια καταστολή αποτέλεσαν τον πυροδότη μιας γενικής κοινωνικής αφύπνισης. Στις 13 του Ιούλη κηρύχτηκε γενική απεργία με μεγάλη επιτυχία ειδικά στον τομέα των κατασκευών και στην εκπαίδευση, ενώ απεργίες με ιδιαίτερα αιτήματα κηρύχτηκαν και σε άλλες πόλεις και κλάδους. Απεργίες πραγματοποιήθηκαν επίσης στο εργοστάσιο της Κόκα-Κόλα αλλά και στην εταιρεία που φτιάχνει την επέκταση της διώρυγας. Συγκρούσεις ακόμη έγιναν στο Πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας. Ύστερα από την προσωρινή αναστολή εφαρμογής του νόμου 30, που παρελκυστικά η κυβέρνηση Μαρτινέλι έθεσε σε δημόσιο διάλογο και κάποιες αόριστες υποσχέσεις για αύξηση εξήντα σεντς στο ωρομίσθιο, οι περισσότεροι μπανανέρος ξαναγύρισαν στη δουλειά. Το μεγάλο ρήγμα όμως που δημιούργησε η δεκαήμερη μάχη ήδη έχει αλλάξει πολλά στο κοινωνικό κλίμα στην χώρα. Και όλοι βρίσκονται σε ετοιμότητα για τον επόμενο γύρο μιας σύγκρουσης που πολλοί θεωρούν αναπόφευκτη.

* Διαβάστε μια αναλυτική παρουσίαση για την ιστορία της παραγωγής μπανάνας στον Παναμά στην διεύθυνση http://www.members.tripod.com/foro_emaus/BanPlantsCA.htm. Δείτε φωτογραφίες από την εξέγερση στο http://www.youtube.com/watch?v=fbTEMYwVvZ4&feature=player_embedded#!, και αναζητείστε το ντοκιμαντέρ «Μπανάνες», σουηδικής παραγωγής για την εγκληματική δράση της πολυεθνικής Ντολ στις μπανανοφυτείες της Νικαράγουας, του Fredrik Gertten, ο οποίος μίλησε στην προβολή της ταινίας στο τελευταίο φεστιβάλ στην Θεσσαλονίκη http://www.youtube.com/watch?v=RsqtQF6sxMQ

Μπαριλότσε –Αργεντινή. Η ματωμένη πουεμπλάδα

2010-07-24T00:00:00.003+03:00

Η Σαν Κάρλος ντε Μπαριλότσε, όπως είναι ολόκληρο το όνομα της πόλης κανονικά θα έπρεπε να κοιμόταν, τα ξημερώματα της 17 του Ιούνη, αν η διαφορά της ώρας με την Νότια Αφρική, δεν κρατούσε ξάγρυπνους πολλούς από τους κατοίκους της, μιας και στο άλλο ημισφαίριο η ομάδα του Μέσι και του Μαραντόνα έπαιζε με την Νότια Κορέα στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Έτσι το τραγικό νέο, διαδόθηκε γρήγορα, ειδικά στα φτωχά μπάριος της πόλης και αντί για πανηγυρισμούς οι χιονισμένοι δρόμοι και το κέντρο της Μπαριλότσε γέμισαν με νεανική οργή. Στην πλατεία Otto Goedecke y Ossés, στην συνοικία Μπορίς Φουρμάν, μια ομάδα αστυνομικών είχε πυροβολήσει θανάσιμα τον δεκαπεντάχρονο Ντιέγκο Μπονεφόι, με την πρόφαση πως προσπάθησε να διαφύγει όταν τον εντόπισαν να προσπαθεί να κλέψει. Μετά από αυτό η οργή για το αστυνομικό έγκλημα, ήταν δύσκολο να περιοριστεί. Εκατοντάδες νέοι επιτέθηκαν σε κρατικά κτίρια και στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, έκαψαν αυτοκίνητα και για δύο ημέρες η Μπαριλότσε γνώρισε ένα πρωτοφανές κύμα συγκρούσεων και καταστροφών. Στις διαδηλώσεις η αστυνομία ξανάριξε στο ψαχνό σκοτώνοντας τον Σέρτζιο Καρντένας, 29 χρονών και τον δεκαεπτάχρονο Νικολά Καράσκο. Πρωταγωνιστές οι δολοφόνοι του ειδικού αστυνομικού σώματος Bora που στάλθηκαν για να ενισχύσουν την τοπική αστυνομία ενώ ακούστηκαν και φωνές για κλήση της εθνοφυλακής

Κοντά στα σύνορα με την Χιλή, στους πρόποδες των Άνδεων και στις παρυφές της Παταγονίας, η Μπαριλότσε και η γύρω περιοχή, τριγυρισμένη από λίμνες, έχει χαρακτηριστεί σαν η Ελβετία της Νότιας Αμερικής. Με σημαντικές τουριστικές εγκαταστάσεις, πολυτελή ξενοδοχεία, χιονοδρομικό κέντρο και ένα απαράμιλλο αλπικό τοπίο, αποτελεί σίγουρο σταθμό για τους τουρίστες που θέλουν να γνωρίσουν τα πολλά πρόσωπα της Αργεντινής. Από έναν μικρό οικισμό αποίκων, πάνω στο μυστικό πέρασμα των ιθαγενών για την Χιλή και τον ωκεανό, ανάμεσα στα βουνά, στα τέλη του 19ου αιώνα, η Μπαριλότσε γνώρισε την ανάπτυξη από την δεκαετία του Τριάντα για να γίνει μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αγαπημένο καταφύγιο των υψηλόβαθμων Γερμανών ναζί, μεταξύ των οποίων και ο διαβόητος Άιχμαν. Στην κορύφωση της ανάπτυξης της στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας, η πόλη διαχωρίστηκε σταδιακά σε δύο ξεχωριστά κομμάτια. Το κέντρο και οι περιοχές κοντά στην λίμνη με έντονη τουριστική ανάπτυξη και τα φτωχά μπάριος στην περιφέρεια στα οποία οδηγήθηκε η πλειοψηφία των εργαζόμενων, των ανέργων και των ιθαγενών. Οι περισσότεροι από αυτούς συγκεντρώθηκαν στις γειτονιές του Άλτο, σε ορισμένες πλαγιές των βουνών, σε πρόχειρες κατασκευές από τσίγκο, χαρτόνια και ξύλα, εκτεθειμένοι στους σκληρούς χειμώνες δίχως υποδομές. Η οικονομική κρίση και η κατάρρευση πολλαπλασίασαν τα προβλήματα και έκαναν πιο δυσχερείς τις συνθήκες διαβίωσης.

Η Μπαριλότσε, σύμφωνα με αρκετές μελέτες, αποτελεί μια από τις εξαιρετικές αργεντίνικες περιπτώσεις, στις οποίες η ανισότητα είναι τόσο κραυγαλέα.. Σε μια από αυτές, που έγινε τον Απρίλη του 2008, το πλουσιότερο 10% των εκατόν τριάντα χιλιάδων κατοίκων της πόλης έχει τριάντα-δύο φορές περισσότερο εισόδημα από το φτωχότερο 10%, ποσοστό πάνω από τον εθνικό μέσο όρο. Το 20% των κατοίκων βρίσκεται κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας ενώ ένας στους δέκα, είναι εντελώς άπορος. Σαράντα ένα χιλιάδες δεν έχουν σταθερή στέγη. Μεγάλο ποσοστό των νοικοκυριών στα μπάριος δεν έχει ηλεκτρικό ρεύμα και αποχέτευση, τα σχολειά και τα ιατρεία υπολειτουργούν και η συντριπτική πλειοψηφία των νέων δεν ολοκληρώνει ούτε καν το δημοτικό σχολείο. Σε συνδυασμό με την μεγάλη ανεργία δεν είναι καθόλου παράξενο που στην πόλη οι δείκτες εγκληματικότητας είναι υψηλοί. Απέναντι σε αυτά τα σκληρά κοινωνικά προβλήματα το κράτος και η τοπική ελίτ για να προστατευτούν έχουν ενισχύσει την πολιτική της κρατικής καταστολής και της ωμής αστυνομικής βίας, συνέπεια των οποίων ήταν και η πρόσφατες δολοφονίες που πυροδότησαν την εξέγερση.

* Διαβάστε το προφητικό άρθρο για την αθέατη Μπαριλότσε που γράφτηκε πριν την εξέγερση http://www.rebelion.org/noticia.php?id=108375, και ένα αναλυτικό χρονικό των γεγονότων http://www.taringa.net/posts/noticias/5846637/Bariloche-Gatillo-Facil-|-Diego-Bonefoi-|-Basta-de-represion.html. Δείτε το βίντεο http://www.youtube.com/watch?v=sPZCZHzamAw και μια σειρά φωτογραφιών http://www.clarin.com/sociedad/Bariloche-incidentes_5_282621737.html.

Παντσίρ- Αφγανιστάν. Σμαράγδια στην κοιλάδα των λιονταριών

2010-07-10T00:00:00.002+03:00

Στις παρυφές του Ινδοκούς, εκατόν πενήντα χιλιόμετρα βόρεια της Καμπούλ, η κοιλάδα του Παντσίρ συγκεντρώνει την μεγαλύτερη κοινότητα Τατζίκων στην χώρα. Από τις τριακόσιες χιλιάδες περίπου κατοίκους στα χωριά, τις κωμοπόλεις και την πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, την Μπαζαράκ, το 95% είναι Τατζίκοι με ελάχιστες κοινότητες Χαζάρων, Παστούνων και Νουριστανών που συμπληρώνουν το υπόλοιπο ποσοστό. Το Παντσίρ, που στα νταρί, σημαίνει πέντε λιοντάρια, έγινε γνωστό στα χρόνια του αντικατοχικού αγώνα ενάντια στους Σοβιετικούς, σαν ορμητήριο του τατζίκου οπλαρχηγού Μασούντ, του επονομαζόμενου Λιονταριού του Παντσίρ, που δολοφονήθηκε λίγο πριν το Αφγανιστάν δεχθεί την επίθεση των Αμερικάνων. Απομονωμένος γεωγραφικά και εθνοτικά πιο ομοιογενής, ο πληθυσμός της κοιλάδας κατάφερε να αντισταθεί με επιτυχία στους Σοβιετικούς και στους Ταλιμπάν σε αντίθεση με τους Αμερικάνους που δεν χρειάστηκε να πολεμήσουν μιας και η ηγεσία των Τατζίκων στα πλαίσια της Βόρειας Συμμαχίας υποστήριξαν την επέμβαση. Όσοι έχουν ταξιδέψει στο Παντσίρ, μιλάνε εντυπωσιασμένοι για τις δυνατότητες μιας εύφορης λωρίδας γης και για τους καρπούς που η φύση θα μπορούσε να δώσει απλόχερα αν η καταστροφή από τις ξένες επεμβάσεις δεν διέλυε τις κοινωνικές και οικονομικές δομές και αυτής της περιοχής.

Δεν είναι, όμως, τα μοναδικά δώρα της φύσης στους ανθρώπους της περιοχής. Στις απόκρημνες όχθες του ποταμού Παντσίρ και των παραποτάμων του , που διασχίζουν την κοιλάδα και στις άγριες ψηλές πλάγιες του Ινδοκούς, σε υψόμετρο που πολλές φορές ξεπερνάει τα δύο χιλιόμετρα, εδώ και χιλιάδες χρόνια είναι γνωστό πως οι βράχοι κρύβουν στα σπλάχνα τους σημαντικά κοιτάσματα από σμαράγδια. Το σμαράγδι της Βακτριανής , γνωστό τουλάχιστον από τα χρόνια του ομώνυμου ελληνιστικού βασιλείου, θεωρείται πολύ υψηλής ποιότητας για την αντοχή και τον ισχυρό πράσινο χρωματισμό του, ενώ ορισμένοι ισχυρίζονται πως και τα σμαράγδια που ανακαλύφτηκαν σε φαραωνικούς τάφους προέρχονται από εκεί. Την δεκαετία του Εβδομήντα οι Σοβιετικοί αποτύπωσαν αρκετά σημεία με πλούσια κοιτάσματα ενώ αρκετοί δυτικοί κυνηγοί πολύτιμων λίθων έχουν περιγράψει τις δυνατότητες των αυτοσχέδιων ορυχείων που εκμεταλλεύονται οι κάτοικοι, με φτωχά τεχνικά μέσα. Στα τρία- τέσσερα γνωστά ορυχεία μερικές εκατοντάδες νεαροί Αφγανοί, με δυναμίτες και αξίνες συνεχίζουν ως τα σήμερα να ψάχνουν μια καλύτερη τύχη. Σε υψόμετρο 2690 μέτρων το Μπισμάλ είναι το πιο φημισμένο ορυχείο , με δαιδαλώδεις στοές και εκεί που για πρώτη φορά στην σύγχρονη εποχή , οι άνθρωποι στο Παντσίρ ξανά-ανακάλυψαν τις πράσινες πολύτιμες πέτρες Οι πιο πολλοί από τους χίλιους πεντακόσιους περίπου εργάτες, ζούνε για καιρό μέσα σε αυτοσχέδιες κατασκευές και σπηλιές και κατεβαίνουν στα χωριά μόνο για ανεφοδιασμό η για να πουλήσουν τις πολύτιμες πέτρες. Είναι γνωστό από την εποχή των Σοβιετικών πως στην μαύρη αγορά στο Πεσαβάρ και στην Καμπούλ , οι πράσινες πέτρες, δίνονται σε εξευτελιστικές τιμές άλλοτε για να χρηματοδοτήσουν τον ανταρτοπόλεμο και άλλοτε για να αγοραστούν τα πενιχρά μέσα επιβίωσης των νεαρών που σκάβουν στα βουνά.

Ο ορυκτός πλούτος του Αφγανιστάν ήταν γνωστός από πολύ παλιότερα. Ξαναήρθε στην επικαιρότητα από μια εσωτερική έκθεση του αμερικάνικου Πενταγώνου, που διέρρευσε για προφανείς λόγους στα δυτικά ΜΜΕ, σε μια στιγμή κρίσης στην ηγεσία του αμερικάνικου κατοχικού στρατού και ενίσχυσης των αμφιβολιών για την επιτυχή στρατιωτική δράση ενάντια στους Ταλιμπάν. Στην έκθεση, είναι ορατή η προσπάθεια να σχετιστούν οι προσδοκίες για εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου με τα σχέδια να αποσταλούν και άλλες χιλιάδες μελλοθάνατοι στρατιώτες, σε μια χώρα που έχει χαρακτηριστεί σαν ο ιστορικός τάφος μεγάλων αυτοκρατοριών. Άλλωστε οι Ταλιμπάν, όπως και παλιότερα έτσι και τώρα, έσπευσαν να ανακοινώσουν πως θα αντιμετωπίσουν με τον ίδιο τρόπο που υποδέχονται τους πεζοναύτες και κάθε επίδοξο επενδυτή. Τα σμαράγδια όπως και το μέλλον της χώρας θα παραμένουν θαμμένα όσο οι Δυτικοί θα συνεχίζουν να δίνουν μια ιστορικά χαμένη μάχη.

* Διαβάστε μια έκθεση αμερικάνων γεωλόγων για τα αφγανικά σμαράγδια: http://www.globalgemsandgeology.com/articles/emeralds_of_afghanistan.pdf. Δείτε μια σειρά φωτογραφιών από τα ανθρακωρυχεία στο Αφγανιστά:

http://izismile.com/2009/04/07/miners_in_afghanistan_12_photos.html. Δείτε επίσης ένα μικρό βίντεο από το ορυχείο στο Μπισμάλ: http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=6040079#pm_cmp=vid_OEV_P_P

Καμπάνιας –Σαλβαδόρ. Ποιός σκότωσε τον Μαρσέλο Ριβέρα ;

2010-06-26T00:22:00.001+03:00

H Καμπάνιας, στο κέντρο και λίγο βόρεια στο Σαλβαδόρ, εξήντα περίπου χιλιόμετρα ανατολικά από την πρωτεύουσα είναι μια αγροτική περιοχή, με λόφους ενώ φιλοξενεί και ένα μεγάλο τμήμα της λεκάνης του Ρίο-Λέμπα. Με πρωτεύουσα το Sensuntepeque, που σημαίνει τετρακόσιοι λόφοι, η Καμπάνιας, έχει βρεθεί τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο μιας σκληρής σύγκρουσης με αντικείμενο το μεγάλο ορυχείο El Dorado, που πρώτο-λειτούργησαν οι Ισπανοί από το 1525 και μετά. Το ορυχείο αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα για λίγα όμως χρόνια και αναβίωσε μόλις το 1940, ενώ στην δεκαετία του Πενήντα σταμάτησε να λειτουργεί. Το 2002 όμως, η καναδική Pacific Mining Rim, που προήλθε από συγχώνευση δύο παλιότερων εταιριών αγόρασε τα δικαιώματα εξόρυξης και άρχισε τις προετοιμασίες για την ενεργοποίηση του ορυχείου. Έτσι σε μια έκταση που πλησιάζει τα 114 τετραγωνικά χιλιόμετρα οι Καναδοί σκοπεύουν να εξορύξουν σημαντικές ποσότητες χρυσού και αργύρου αφού πρώτα καταστρέψουν την γη και τα νερά της περιοχής εξαιτίας της φοβερά βλαπτικής διαδικασίας καθαρισμού και συγκέντρωσης του μεταλλεύματος με κυάνιο.

Όπως ήταν φυσικό τα σχέδια για την λειτουργία του ορυχείου ξεσήκωσαν τους αγρότες που κατοικούν και καλλιεργούν στην γύρω περιοχή και τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε ένα ισχυρό κίνημα ενάντια στην πολυεθνική. Αποτέλεσμα αυτού του κινήματος ήταν η απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης του Elías Antonio Saca González, να επανεξετάσει την επένδυση. Η πολυεθνική που υπολογίζει πως στο σχέδιο El Dorando θα επενδύσει ογδόντα εκατομμύρια δολάρια, έσπευσε να προσφύγει στον μηχανισμό της Cafta, δηλαδή στην εμπορική συμφωνία λεηλασίας που επέβαλλαν οι Αμερικάνοι σε χώρες της Κεντρικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου και του Σαλβαδόρ. Ως εδώ θα μπορούσε να πει κανείς τίποτε το πρωτότυπο. Υπάρχουν αμέτρητα σημεία στον πλανήτη που οι πολυεθνικές επιδιώκουν να αρπάξουν, να λεηλατήσουν και να καταστρέψουν ανθρώπινους και φυσικούς πόρους. Αλλά ακόμη και για τους συνηθισμένους Σαλβαδοριανούς από την σκληρή βία στην εποχή του εμφύλιου η τα συχνά εγκλήματα των ένοπλων συμμοριών της μετεμφυλιακής περιόδου, ο βάρβαρος τρόπος με τον οποίο δολοφονήθηκε ο Μαρσέλο Ριβέρα αποτέλεσε ένα ισχυρό σοκ. Εξαφανισμένος από το βράδυ της 18^ης Ιουνίου του 2009, βρέθηκε, δώδεκα ημέρες μετά, άγρια παραμορφωμένος σε ένα πηγάδι εικοσιεπτά μέτρα βάθους με βγαλμένα τα μαλλιά και τα νύχια και με σπασμένο λαιμό. Ο τριανταεπτάχρονος Μαρσέλο Ριβέρα, στέλεχος του κυβερνητικού σήμερα πια, Μετώπου Φαραμπουντο Μαρτί, υπήρξε οργανωτής του κινήματος ενάντια στο ορυχείο, γνωστός σε όλη την Καμπάνιας και επικεφαλής του αγώνα στο χωριό του, το San Isidro, και ψυχή του τοπικού πολιτιστικού κέντρου. Είχε επανειλημμένως απειληθεί από τις ένοπλες συμμορίες θανάτου αλλά συνέχιζε να αγωνίζεται δίχως να πτοείται.

Την τύχη του Ριβέρα, είχαν λίγο καιρό μετά και άλλα στελέχη του κινήματος στην επαρχία. Στις 20 του Δεκέμβρη 2009, δολοφονήθηκαν ο Ramiro Rivera Gomez, και ο γείτονάς του Felicita Echeverría, και στις 26 του ίδιου μήνα, η Dora "Alicia" Sorto Recinos, οκτώ μηνών έγκυος, στην κοινότητα του Τρινιντάντ. Αρκετοί άλλοι πυροβολήθηκαν και τραυματίστηκαν σοβαρά σε άλλα περιστατικά, στην κυριολεξία κάτω από την μύτη της αστυνομίας που υποτίθεται έλαβε μέτρα προστασίας των ακτιβιστών όπως ισχυρίστηκε η νέα κυβέρνηση του Προέδρου Μαουρίσιο Φούνες, δίνοντας δίκαια πλέον στο ορυχείο το προσωνύμιο του θανάτου.

Η πολυεθνική που αμέσως συνδέθηκε στις σκέψεις των ανθρώπων με τις άγριες δολοφονίες ισχυρίστηκε- όπως ήταν φυσικό- πως δεν έχει καμιά σχέση και απέδωσε το κύμα βίας σε οικογενειακές βεντέτες! Από την άλλη μεριά η κυβέρνηση Φούνες, φάντασμα απλά του Μετώπου που διεξήγαγε τον ένοπλο αγώνα στην χώρα, προσπαθεί να κατευνάσει τις αντιδράσεις και να βρει τρόπους συμβιβασμού με την πολυεθνική στα πλαίσια μιας πολιτικής προσέγγισης με τους ιμπεριαλιστές και το αρπακτικό ξένο κεφάλαιο. Σε μια στιγμή που εξαιτίας της αλματώδους αύξησης της τιμής του χρυσού, την χώρα και ειδικά τους λόφους της Καμπάνιας περιτριγυρίζουν σαν ύαινες οι βορειοαμερικανικές πολυεθνικές και τα τάγματα θανάτου που αποτελούν τις εμπροσθοφυλακές των επενδύσεων τους.

* Δείτε το αποκαλυπτικό βίντεο για τον θάνατο του Μαρσέλο Ριβέρα στην διεύθυνση http://www.youtube.com/watch?v=yvXm52BhSHQ. Διαβάστε περισσότερα στην διεύθυνση http://eyeonmining.wordpress.com/2009/08/13/mining-death-in-el-salvador/

Κάιρο- Αίγυπτος. Οι άνθρωποι των σκουπιδιών

2010-06-12T00:47:00.001+03:00

Η Manshiyet Nasr βρίσκεται στην νοτιοανατολική άκρη του Καΐρου, στις παρυφές των μεγάλων όγκων από βράχια, τους γνωστούς στους τουριστικούς οδηγούς λόφους Muqattam. Από ψηλά, οι τουρίστες που επισκέπτονται τους εντυπωσιακούς χώρους των κοπτικών εκκλησιών, μπορούν εύκολα να δούνε να απλώνεται μπροστά τους μια τεράστια παραγκούπολη χτισμένη με λαμαρίνες η πλιθιά, πνιγμένη στην κυριολεξία στα σκουπίδια. Στα στενά σοκάκια της συνοικίας, στις ταράτσες, στις αυλές, μέσα στα σπίτια και σε κάθε ελεύθερο χώρο, ξεχωρίζουν μεγάλοι όγκοι διαλεγμένων απορριμμάτων και υλικών για ανακύκλωση ενώ χιλιάδες άνθρωποι ολημερίς κινούνται κουβαλώντας με κάρα η με τα χέρια τους την πολύτιμη γι αυτούς πραμάτεια. Η Manshiyet Nasr, είναι το βασίλειο των Zabbaleen, των ανθρώπων που για δεκαετίες τώρα είναι το συνώνυμο των σκουπιδιών που παράγει η πόλη- τέρας της Αιγύπτου.

Έχουν περάσει σχεδόν εκατό χρόνια από τότε που οι πρώτοι Κόπτες άκληροι αγρότες από την Άνω Αίγυπτο μετακινήθηκαν στο Κάιρο για να αναλάβουν την δουλειά της αποκομιδής των σκουπιδιών. Από την δεκαετία του Πενήντα η κοινότητα των Zabbaleen, μεγάλωσε σημαντικά παράλληλα με την ραγδαία αύξηση του πληθυσμού της πόλης και την εντυπωσιακή επέκταση της. Οι άνθρωποι των σκουπιδιών ανέλαβαν να συγκεντρώνουν τα σκουπίδια και να επιβιώνουνε από την ανακύκλωση και την μεταπώληση τους, οργανώνοντας μια κλειστή κοινωνία που αναγκαστικά ήταν συσπειρωμένη εξαιτίας της θρησκευτικής διαφοράς με την πλειοψηφία αλλά και της μεγάλης φτώχειας που κληρονομικά περνάει στις νέες γενιές. Υπολογίζονται σε πάνω από εβδομήντα χιλιάδες οι κόπτες Zabbaleen που ζούνε σε διάφορα σημεία του Καΐρου και μόνο τα τελευταία χρόνια λιγοστοί μουσουλμάνοι άρχισαν να κάνουν την ίδια δουλειά μαζί τους. Στην Manshiyet Nasr, η συμβίωση των δύο κοινοτήτων είναι ειρηνική δίπλα στους όγκους των σκουπιδιών, όπως και η κοινή μοίρα που τους ένωσε.

Με οκτώ περίπου εκατομμύρια κατοίκους στα στενά όρια και άλλα δέκα εκατομμύρια στο μεγάλο Κάιρο με τις δορυφορικές περιοχές του, η πρωτεύουσα της χώρας είναι μια από τις ταχύτερες σε πληθυσμιακή ανάπτυξη πόλεις του κόσμου, η μεγαλύτερη στην Μέση Ανατολή και στην Αφρική. Σύμφωνα με πρόσφατους υπολογισμούς κάθε χρόνο στην μέγα-πόλη προστίθενται πάνω από εξακόσιες χιλιάδες εσωτερικοί μετανάστες, οι οποίοι συρρέουν από τις αγροτικές περιοχές ποσοστό υπερδιπλάσιο της μέσης αύξησης του πληθυσμού. Στα τριάντα τελευταία χρόνια στο Κάιρο προστέθηκαν δέκα εκατομμύρια ψυχές, μια τάση που συνεχίζεται εξαιτίας της μεγάλης φτώχειας στην ύπαιθρο και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι αγροτικοί πληθυσμοί. Στην τερατούπολη το 15% των κατοίκων δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό και πάνω από τέσσερα εκατομμύρια ζούνε σε σπίτια δίχως αποχέτευση, ενώ πλήθος αναλύσεων συμφωνούν στην εκτίμηση πως η φτώχεια και οι μεγάλες ανισότητες μετατρέπουν σταδιακά την πόλη σε μια ανθρώπινη κοινωνική βόμβα.

Αυτή η πόλη καθημερινά παράγει χιλιάδες τόνους ανόργανων και οργανικών σκουπιδιών το 80% από τα οποία συλλέγουν κάθε ημέρα και κάθε νύχτα οι Zabbaleen. Προσπάθειες της τοπικής διοίκησης της πόλης τα τελευταία χρόνια να μεταφέρει την ευθύνη της αποκομιδής σε ιδιωτικές εταιρίες απέτυχαν ενώ το 2009 με αφορμή τον πανικό που προκλήθηκε από την γρίπη των χοίρων οι αρχές διέταξαν την μαζική σφαγή των γουρουνιών που οι κόπτες-άνθρωποι των σκουπιδιών εξέτρεφαν με τα οργανικά σκουπίδια που μάζευαν. Παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια όμως , οι Zabbaleen, συνεχίζουν να καθαρίζουν τους δρόμους του Καΐρου, να αναζητούν τρόπους επιβίωσης και να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά τους.

* Δείτε το δεκαπεντάλεπτο βραβευμένο φιλμ « Zabbaleen: The Rubbish Collectors Of Cairo»,παραγωγής 2006, της Louise Palmer στην διεύθυνση http://video.google.com/videoplay?docid=-4429068319073655150#. Αναζητείστε την πολυβραβευμένη ταινία μεγάλου μήκους «Marina of the Zabbaleen» του Engi Wassef (2008) που η προβολή της απαγορεύτηκε στην Αίγυπτο. Στην διεύθυνση http://www.facebook.com/video/video.php?v=575710170049, το επίσημο τρέιλερ της ταινίας.

Σίντι Σάλεμ- Αλγερία. Τα χαρτιά μου καίω!

2010-05-29T00:01:00.003+03:00

Το Σίντι-Σάλεμ είναι μια δορυφορική πόλη, πενήντα χιλιάδων κατοίκων περίπου, στην Άναμπα στο βορειοανατολικό άκρο της Αλγερίας στα σύνορα με την Τυνησία. Παρά το γεγονός πως η Άναμπα αποτελούσε το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο της χώρας, τα τελευταία χρόνια και αυτή όσο και οι γύρω περιοχές μαστίζονται από μεγάλη ανεργία που έχει αυξήσει κατακόρυφα την παραβατικότητα με αποτέλεσμα η πόλη να παρομοιάζεται με ένα αλγερίνικο Σικάγο. Ανάλογα και στο Σίντι-Σάλεμ που από παλιά ήταν φτωχικό, τώρα η κατάσταση έχει επιδεινωθεί και τα κοινωνικά αδιέξοδα έχουν κυριεύσει τους κατοίκους του. Όπως και στην υπόλοιπη Αλγερία έτσι και εδώ αυτοί που βρίσκονται σε μεγάλη απόγνωση είναι οι νέοι, μιας και ο πληθυσμός της χώρας είναι σε μεγάλα ποσοστά νεανικός.

Δεν είναι όμως μόνο εξαιτίας της οικονομική κατάστασης και των κοινωνικών προβλημάτων που η περιοχή συγκεντρώνει τελευταία την προσοχή των κρατικών αρχών καταστολής. Αν δει κανείς τον χάρτη, εύκολα μπορεί να καταλάβει γιατί η περιοχή της Άναμπα, αποτελεί το σημείο εκκίνησης των νέων που μαζικά πλέον επιχειρούν να εγκαταλείψουν παράνομα την χώρα. Η ακτογραμμή σε αυτό το σημείο είναι από τις κοντινότερες με την Σαρδηνία αλλά και με την Σικελία και γι αυτό θεωρείται η καλύτερη επιλογή για να ξεκινήσει κανείς το ταξίδι για την Ευρώπη. Στις αυτοσχέδιες ξύλινες η πλαστικές κατασκευές, στις βάρκες και σπανίως σε μικρά καΐκια επιβιβάζονται οι νεαροί Αλγερινοί που στην αραβική του Μαγκρέμπ, ονομάζονται Harragas. Η λέξη θέλει να προσδιορίσει αυτούς που καίνε τις ταυτότητες και ότι δημόσιο χαρτί πιστοποιεί την καταγωγή τους, έτσι ώστε να μπορέσουν να υποδυθούν τους πολιτικούς η πολεμικούς πρόσφυγες από άλλες χώρες και ταυτόχρονα να προστατεύουν τις οικογένειες που εγκαταλείπουν στην χώρα από ενδεχόμενες διώξεις. Τα τελευταία χρόνια το κύμα των Harragas, έχει αυξηθεί κατακόρυφα σε σημείο που να ανησυχήσει τις κρατικές αρχές που έχουν εξαπολύσει ένα κανονικό ανθρωποκυνηγητό για να αποτρέψουν την φυγή. Μια φυγή απόγνωσης, παρακινημένη από μια κοινωνική κατάσταση δίχως μέλλον και επικίνδυνη μιας και όλο και πιο πολλοί καταλήγουν να πνιγούν στα κύματα της Μεσογείου. Σε αυτήν την φυγή η Άναμπα και ιδίως το Σίντι –Σάλεμ πρωταγωνιστούν σαν τα τελευταία σημεία για την οργάνωση του παράνομου ταξιδιού.

Παρά την αύξηση της διεθνούς τιμής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου τα τελευταία χρόνια, σχεδόν των μοναδικών εξαγωγών της χώρας και αφού πέρασε μια μικρή περίοδος οικονομικής ανάκαμψης, η αλγερίνικη οικονομία άρχισε και πάλι να παίρνει την κάτω βόλτα. Για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία ο κρατικός προϋπολογισμός εμφάνισε έλλειμμα το 2009, οι δείκτες της ανεργίας άρχισαν πάλι να ανεβαίνουν και οι αυξήσεις στα βασικά είδη λαϊκής κατανάλωση αυξήθηκαν πάνω από 20%. Σαράντα-οκτώ χρόνια από την ανεξαρτησία της η χώρα που πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος στο σκληρό αντί-αποικιακό αγώνα, βρίσκεται παγιδευμένη οικονομικά και κοινωνικά και βλέπει να εκτυλίσσεται καθημερινά μια κανονική εθνική τραγωδία. Οι νέοι άνθρωποι που θα έπρεπε να είναι η μηχανή της ανάπτυξης της, να δραπετεύουν οδηγημένοι από την απόγνωση και να γίνονται σκλάβοι στα αφεντικά της Ευρώπης ή ανθρώπινες σκιές στον βυθό της Μεσογείου.

Η παρακίνηση για το σημερινό θέμα ήρθε από την είδηση πως με πρωτοβουλία τριών ευρωβουλευτών στις 12 του Μάη , προβλήθηκε επίσημα στην έδρα του Ευρωκοινοβουλίου η ταινία Harragas!, του αλγερινού σκηνοθέτη Merzak Allouache. Η ταινία που είναι μια γάλλο-αλγερινή παραγωγή του 2009, αφηγείται την περιπέτεια τριών νέων που επιχειρούν να φτάσουν από την Αλγερία στις ισπανικές ακτές και προβλήθηκε σε πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ. Μια μικρή παρουσίαση της ταινίας στην διεύθυνση http://www.allocine.fr/video/player_gen_cmedia=18945922&cfilm=142108.html. Η φωτογραφία προέρχεται από μια αλληγορική καλλιτεχνική παρουσίαση του προβλήματος, που παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Αλγέρι, που προσπαθεί να σχολιάσει δηκτικά την φυγή των νέων και τον πλούτο στο υπέδαφος της Αλγερίας σε υδρογονάνθρακες, παίζοντας με την λέξη harragas. Η κατασκευή είναι από πλαστικό, ξύλο και μια φιάλη αερίου.

Ράφα-Λωρίδα της Γάζας. Η υπόγεια πόλη.

2010-05-15T00:00:00.004+03:00

Τον Άχμεντ Μοχάμεντ Σάκερ, όταν τον φέρανε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Abu Yousef An-Najjar στην Ράφα ήταν ήδη πολύ αργά. Είχε αφήσει την τελευταία ανάσα του, το πρωινό της πρώτης Τρίτης αυτού του Μάη, πλακωμένος από χώματα, όταν κατέρρευσε μια από τις στοές στο υπόγειο τούνελ που δούλευε, στην συνοικία Ας Σαλάμ στα νοτιοανατολικά της

πόλης, στα σύνορα με την Αίγυπτο. Ο Ahmad ήταν δεν ήταν δεκαεννιά χρονών και η οικογένεια του προέρχονταν από την Χαν Γιουνίς λίγο πιο βόρεια στην λωρίδα της Γάζας. Η είδηση του θανάτου του μπορεί να μην προκάλεσε την έξαψη που δημιουργούν οι δολοφονίες των σιωνιστών που κάθε τόσο βομβαρδίζουν τις πόλεις η τους καταυλισμούς της περιοχής αλλά προξένησε ακόμη μια φορά ένα κύμα θλίψης.

Από καιρό είναι γνωστό στους φίλους αλλά και στους εχθρούς των Παλαιστινίων, πως ο μοναδικός ασθενικός πνεύμονας επιβίωσης των αποκλεισμένων κατοίκων της Γάζας είναι το παράνομο δίκτυο στοών που διασχίζουν σε βάθος έως και τριάντα μέτρων τα αιγύπτιο- παλαιστινιακά σύνορα. Μια ολόκληρη πόλη κάτω από το έδαφος με διακλαδωμένα τούνελ που φτιάχνονται σε απίστευτα δύσκολες συνθήκες. Διαμέσου των τούνελ διακινούνται καθημερινά μεγάλες ποσότητες σε είδη πρώτης ανάγκης, τρόφιμα, καύσιμα, μηχανήματα και όχι λίγες φορές πραγματοποιούνται μεταφορές ανθρώπων, ολόκληρων κοπαδιών ζώων έως και αυτοκινήτων. Το 80% των εισαγωγών στην Λωρίδα έρχεται μέσα από το υπόγειο δίκτυο. Η λεγόμενη διεθνής κοινότητα μιλά υποκριτικά για λαθρεμπόριο και όχι λίγες φορές κατηγόρησε την Χαμάς πως το χρησιμοποιεί για να προμηθεύεται πολεμικό υλικό. Πράγματι, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιστάσεις παντού στον κόσμο, ορισμένοι πλουτίζουν από την διακίνηση που γίνεται διαμέσου των στοών που τις κρατάνε υπό την ιδιοκτησία τους. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως μετά τον σκληρό και καθολικό σχεδόν αποκλεισμό της Λωρίδας, οι Παλαιστίνιοι δίνοντας αγώνα επιβίωσης στην κυριολεξία, προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν έστω και μια μικρή χαραμάδα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο.

Ακριβώς αυτήν την χαραμάδα ζωής προσπαθούν τώρα οι δυτικοί υποστηρικτές των σιωνιστών να κλείσουν σε συνεργασία με το εξωνημένο στην Δύση καθεστώς της Αιγύπτου. Με αμερικάνικη τεχνογνωσία και χρήματα οι αιγυπτιακές αρχές άρχισαν από το τέλος του περασμένου χρόνου να χτίζουν ένα υπόγειο φράγμα από μπετόν και σίδερο για να εμποδίσουν την διαδρομή των τούνελ. Το φράγμα όταν και αν τελειώσει θα έχει μήκος ένδεκα χιλιόμετρα ενώ το βάθος του φτάνει τα δεκαοκτώ μέτρα. Όχι λίγες φορές πάλι έχει καταγγελθεί πως όταν ανακαλύπτουν μια νέα έξοδο οι Αιγύπτιοι, διοχετεύουν θανατηφόρα αέρια για να αχρηστέψουν τις στοές, πράξη που ευθύνεται ήδη για αρκετούς θανάτους. Αυτές οι δολοφονικές πράξεις αλλά και η απόγνωση των κατοίκων στην Γάζα που μεγαλώνει όσο το Ισραήλ σφίγγει την θηλιά του αποκλεισμού έχουν αυξήσει κατακόρυφα τους θανάτους και τους τραυματισμούς στις στοές. Παρ΄ όλα αυτά οι εργάτες στις στοές δεν το βάζουν κάτω. «Κάθε πρόβλημα έχει και μια λύση» δήλωσε ένας νεαρός Παλαιστίνιος σε δημοσιογράφο του Μπι-μπι-σί, αποκαλύπτοντας πως μια καλή οξυγονοκόλληση αρκεί για να ξεπεράσει το εμπόδιο.

Η Γάζα είναι δίχως αμφιβολία η μεγαλύτερη φυλακή στον σημερινό κόσμο. Οι ελλείψεις βασικών ειδών για την επιβίωση των ανθρώπων είναι απίστευτες και τα στοιχεία για την φτώχεια, τον υποσιτισμό και τις συνακόλουθες ασθένειες είναι σοκαριστικά. Αυτό που συμβαίνει στην Γάζα αποτελεί μια κανονική γενοκτονία, ένα διαρκές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και ένα όνειδος για τον 21ο αιώνα και τον υποτιθέμενο πολιτισμένο κόσμο.

* Σε λίγες ημέρες θα αποπλεύσουν από διάφορα λιμάνια της Μεσογείου τα πλοία ενός στολίσκου, φορτωμένα με ανθρωπιστική βοήθεια και εκατοντάδες υποστηρικτές του αγώνα των Παλαιστίνιων, με σκοπό να φτάσουν στο λιμάνι της Γάζας σπάζοντας τον αποκλεισμό των Ισραηλινών. Στο λιμάνι της Γάζας ήδη νεαροί Παλαιστίνιοι δουλεύουν εντατικά για να διευκολύνουν τον ελλιμενισμό τους.

Ανάμεσα τους και ένα ελληνικό καράβι και μέλη της αντίστοιχης Πρωτοβουλίας που – σε πολλές πετυχημένες εκδηλώσεις στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό- είδαν χιλιάδες Έλληνες, πάρα τις διάφορες επιφυλάξεις, να δηλώνουν έμπρακτα την υποστήριξη τους.