.jpg)
Διαβολεμένη σύμπτωση ή κάτι άλλο που πρέπει να τύχει προσοχής και μελέτης; Ο Τορινέζος συγγραφέας και ιστορικός Στέφανο Γκαρθάρο είναι κατηγορηματικός σχετικά με την αστυνομική επιχείρηση καταστολής και έξωσης σε βάρος του κοινωνικού κέντρου Ασκατασούνα. « Ο χρόνος της επίθεσης ήταν στρατηγικά προκαθορισμένος!»
Η 18η Δεκεμβρίου για το Τορίνο είναι μια ημερομηνία με ιδιαίτερο συμβολισμό. Τέτοια μέρα το 1922, λίγο πριν το μεσημέρι, 400 squadristi (φασίστες πολιτοφύλακες, γνωστοί και ως μελανοχίτωνες) εισέβαλλαν στο κέντρο των αναρχικών σιδηροδρομικών «Κάρλο Μαρξ» στην γειτονιά «Μπαριέρα της Νίκαιας» και στην συνέχεια επιτέθηκαν στο Εργατικό Επιμελητήριο στην Κόρσο Σικάρντι εγκαταλείποντας το στις φλόγες. Ήταν η έναρξη των αντιποίνων για τον θάνατο δύο φασιστών στην διάρκεια επίθεσης που επιχείρησαν σε βάρος ενός κομμουνιστή εργάτη. Ο τραμβαγέρης Φραντσέσκο Πράτο αμυνόμενος, αν και τραυματισμένος, μπόρεσε να τους εξουδετερώσει. Από τον Οκτώβριο του 1922 στο Τορίνο αλλά και στην υπόλοιπη χώρα είχε επεκταθεί το κύμα της φασιστικής τρομοκρατίας, ύστερα από την νικηφόρα πορεία του Μουσολίνι στην Ρώμη και την αναρρίχηση του στην θέση του πρωθυπουργού. Οι δύο επιθέσεις σήμαναν την έναρξη ενός τριήμερου αιματηρού πογκρόμ σε εργατικές γειτονιές με στόχους συνδικαλιστές εργάτες , κομμουνιστές, σοσιαλιστές και αναρχικούς. Αρκετές εργατικές λέσχες πυρπολήθηκαν και τα κεντρικά γραφεία της εφημερίδας Ορντινε Νουόβο καταστράφηκαν . Μεταξύ των θυμάτων ήταν ο δημοτικός σύμβουλος Κάρλο Μπερούτι, εργάτης σιδηροδρόμων, και ο γραμματέας της Ομοσπονδίας Μεταλλουργών (FIOM) στο Τορίνο, ο αναρχικός Πιέτρο Φερέρο, του οποίου το σώμα βρέθηκε κάτω από το άγαλμα του Βιτόριο Εμανουέλε Β', μέσα σε μια λίμνη αίματος. Συνολικά δολοφονήθηκαν 14 αντιφασίστες , σοσιαλιστές, κομμουνιστές και αναρχικοί και πολλοί τραυματίστηκαν. Επικεφαλής της «σφαγής του Τορίνο» ήταν το πρωτοπαλίκαρο των φασιστικών ομάδων Πιέρο Μπραντιμάρτε με τις ευλογίες του Τσέζαρε Ντε Βέκι, μέλους της φασιστικής τετραρχίας και μετέπειτα κυβερνήτη των Δωδεκανήσων.