Άλτενγκραμποβ, Γερμανία | Το χαμένο νεκροταφείο και οι Ουκρανοί λιποτάκτες

Από την απελευθέρωση των αιχμαλώτων του στρατοπέδου  στις 3 Μαΐου 1945

Ύστερα από 81 χρόνια αναζήτησης και 20 χρόνια από την πρώτη αποτυχημένη έρευνα, φέτος τον Αύγουστο έγινε γνωστή η ανακάλυψη του νεκροταφείου των 119 Πολωνών αιχμαλώτων πολέμου, (ανάμεσα τους πιθανόν και του Ταντέους Γκέμπεθνερ, ενός ήρωα της πολωνικής αντίστασης) στον πρώην γερμανικό στρατόπεδο με την κωδική ονομασία Στάλαγκ XI-A. Αυτό βρίσκονταν σε στρατιωτική περιοχή δίπλα στον οικισμό Άλτενγκραμποβ στο Ντέρνιτς της Σαξονίας – Άνχαλτ σε ένα τμήμα από ξηρά λιβάδια της Βόρειας Γερμανικής Πεδιάδας Το στρατιωτικό πεδίο άλλαξε πολλές φορές χρήση στην μακρά πολεμική ιστορία του από τα τέλη του 19ου αιώνα. Χώρος ασκήσεων για τον πρωσικό στρατό στην αρχή λειτούργησε ως κέντρο αιχμαλώτων στον Α’ Παγκόσμιο για να μετατραπεί αργότερα σε στρατόπεδο της Βέρμαχτ. Στην διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου υπήρξε το μεγαλύτερο στρατόπεδο αιχμαλώτων και καταναγκαστικής εργασίας έως τον Μάιο του 1945 που έφτασαν πρώτοι οι Αμερικανοί και την επόμενη ημέρα ο Κόκκινος Στρατός ο οποίος πήρε εν τέλει τον έλεγχο της περιοχής. Από το 1939 κρατήθηκαν εδώ περίπου 60 χιλιάδες αιχμάλωτοι από 13 χώρες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Σοβιετικοί στρατιώτες. Αρκετοί πέθαναν από τις κακουχίες, τις ασθένειες ή εκτελέστηκαν. Ανάμεσα τους και αρκετοί Πολωνοί που πιάστηκαν άλλοι τις πρώτες ημέρες του πολέμου και άλλοι όταν πνίγηκε στο αίμα το 1944 η εξέγερση στην Βαρσοβία. Σε αντίθεση με άλλες εθνότητες τα λείψανα δεν μεταφέρθηκαν στην πατρίδα τους. Η καταστροφή του στρατοπέδου και η χρησιμοποίηση της περιοχής ως πεδίο ασκήσεων του σοβιετικών στρατευμάτων δυσκόλεψε την ανακάλυψη των Πολωνών που δεν επέστρεψαν ποτέ από την αιχμαλωσία.

Μαδρίτη, Ισπανία | Ποιοι δίνουν τροφή στους γύπες?

Los fondos buitre! Τα επενδυτικά ταμεία –όρνεα βρίσκονται τις τελευταίες ημέρες στο στόμα χιλιάδων οργισμένων Ισπανών που ξεσηκώθηκαν βλέποντας σε ζωντανή μετάδοση το ξεσπίτωμα μιας 87χρονης συνταξιούχου με προβλήματα υγείας. Η έξωση της Μαρικάρμεν Αμπασκάλ από το διαμέρισμα που νοίκιαζε επί δεκαετίες στην οδό Αλκάλντε Σάινθ ντε Μπαράντα στο Ρετίρο στο κέντρο της Μαδρίτης, έφερε στο προσκήνιο ξανά τον ρόλο των λεγόμενων επενδυτικών αλλά στην πραγματικότητα αρπακτικών κεφαλαίων στην αγορά ακινήτων.

Δυτική Σαχάρα και Θέουτα | H Σκύλα και η Χάρυβδη

 

Ποια σχέση μπορεί να έχουν η κινηματογραφική Οδύσσεια του Νόλαν με την προσπάθεια χιλιάδων απελπισμένων Αφρικανών, στην πλειοψηφία τους Μαροκινών, να περάσουν στην ισπανική κτήση –θύλακα της Θέουτα, εκτός από την κοινή μοίρα εκείνων που χάνονται στο ταξίδι και στα κύματα προσπαθώντας να ξεφύγουν από ανθρώπινα δεινά ; Από πρώτη όψη, καμιά. Αν δεν σταθεί κανείς μόνο στην δύναμη της εικόνας και στις διάφορες κριτικές για το περιεχόμενο, τους πρωταγωνιστές και την σκηνοθεσία και ψάξει περισσότερα με αφορμή τις αντιδράσεις που υπήρξαν για το γεγονός πως σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν σε μια ακτή της δυτικής Αφρικής, μπορεί να ανακαλύψει βαθύτερες συσχετίσεις και ερμηνείες για τα τραγικά γεγονότα.

Ινδία, κίνημα «κατσαρίδων» | Νίκη της στιγμής ή κάτι μεγαλύτερο;

Η Ακάνσα Τσατουρβέντι ήθελε να σπουδάσει γιατρός. Σε πολύ μικρή ηλικία η οικογένεια της έφυγε από το χωριό στην πολιτεία της Μάντια Πραντές και μετακόμισε στην Ναγκπούρ για να έχει καλύτερο σχολείο. Ο πατέρας εγκατέλειψε τα χωράφια, έπιασε δουλειά μάγειρας , πούλησε την γη του όταν βρέθηκε σε δυσκολία και δανείστηκε για να πληρώσει τα δίδακτρα για την προετοιμασία της Ακάνσα. Η νεαρή τα πήγαινε καλά στα μαθήματα, μελετούσε ακατάπαυστα, κοιμόταν πολύ λίγο και συχνά ξεχνούσε να φάει για να πραγματοποιήσει το όνειρο της. Στις 3 Μάιου όταν γύρισε από τις εξετάσεις ήταν πολύ χαρούμενη. Πίστευε ότι τα είχε πάει αρκετά καλά για να εισαχθεί σε ιατρική σχολή. 

ΗΠΑ, Λατινική Αμερική | Η επιστροφή του Κόνδορα

«Το έχουμε κάνει ξανά και ξανά. Ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε. Και τώρα πρέπει να το κάνουμε». Με αυτήν την αποστροφή ολοκλήρωσε ο Ρούμπιο την εναρκτήρια ομιλία στην αποκαλούμενη «Υπουργική Συνάντηση για την Αναζωπύρωση της Πολιτικής Τρομοκρατίας» που έγινε στις 15-16 Ιουλίου στην Ουάσινγκτον. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, στην συνέχεια ο σύμβουλος εσωτερικής ασφάλειας του Τραμπ, Στίβεν Μίλερ και ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ δεν άφησαν καμία αμφιβολία για τα απειλητικά σχέδια της Ουάσιγκτον σε βάρος κάθε ριζοσπαστικής φωνής και δράσης τόσο μέσαστις ΗΠΑ όσο και στο εξωτερικό, ειδικά το εγγύς. Στην θέση της ισλαμικής απειλής μπήκε ο κομμουνισμός και ο μαρξισμός! Η ομιλία του Ρούμπιο ήταν μια μακαρθικής έμπνευσης κήρυξη πολέμου στα πολύμορφα κινήματα αντίστασης με το κλασσικό πρόσχημα της «τρομοκρατίας». Στο όνομα της υπεράσπισης του δυτικού (καπιταλιστικού) πολιτισμού, του έθνους, της θρησκείας, της οικογένειας και της υποτιθέμενης εσωτερικής και διεθνούς ασφάλειας.

Βενεζουέλα | Η μελαγχολία, η τραγωδία … και ο Μπολιβάρ

Η 24η Ιουνίου στην Βενεζουέλα άρχισε όπως κάθε χρόνο με τις καθιερωμένες επίσημες τελετές προς τιμή της μάχης του Καραμπόμπο. Στις 6 το πρωί κυβερνητική αντιπροσωπεία συνοδεία σπουδαστών της στρατιωτικής ακαδημίας αφού κατέθεσε λουλούδια στη σαρκοφάγο του Μπολιβάρ έκαναν έπαρση της σημαίας μπροστά στο Εθνικό Πάνθεον και στο Μαυσωλείο του Απελευθερωτή. Δεν ήταν μοναχά η ψιλή βροχή και ο συννεφιασμένος ουρανός που μετέδιδαν ένα αίσθημα μελαγχολίας. Παρά τις πομπώδεις εκφράσεις των κυβερνητικών μηνυμάτων, τόσο στις εκδηλώσεις στην πρωτεύουσα όσοι και σε εκείνη στο Εθνικό Μνημείο στο πεδίο της μάχης που παραβρέθηκε η προσωρινή πρόεδρος Ροντρίγκεζ, ποτέ τα τελευταία χρόνια από τότε που επικράτησε η λεγόμενη µπολιβαριανή επανάσταση, η αντίθεση ανάμεσα στους όρκους για την ανεξαρτησία της χώρας και την πραγματικότητα δεν υπήρξε μεγαλύτερη. 

Περού, εκλογές | Κοινωνικός διχασμός στα όρια μιας … Μεγάλης Ταλάντωσης

Ελ Νίνιο ντε Ναβιδάδ. Έτσι αποκαλούσαν οι ψαράδες από τον 17ο αιώνα το φαινόμενο να αυξάνεται η θερμοκρασία της θάλασσας, να περιορίζονται οι ψαριές μόνο στους ψυχρούς θαλάσσιους στροβίλους και να εξαφανίζονται τα κοπάδια της αντσοβέτας (ένα είδος μικρού γαύρου) στα ανοικτά των ακτών του σημερινού Περού παραμονές κάποιων Χριστουγέννων. Από τα τέλη του 19ου αιώνα επιστήμονες ξεκίνησαν να το μελετούν και να προσπαθούν να το ερμηνεύσουν. Η αποκαλούμενη και Νότια Ταλάντωση είναι ένα κυκλικό φυσικό φαινόμενο αλληλεπίδρασης της ατμόσφαιρας και του ωκεανού που μετακινεί θερμές μάζες νερού στον ανατολικό Ειρηνικό διακόπτοντας την κίνηση του ευεργετικού ψυχρού ρεύματος του Χούμπολτ. Το μικρό αγόρι των Χριστουγέννων, κατά τους προσηλυτισμένους στον Χριστιανισμό των αποικιοκρατών αυτόχθονες Περουβιάνους ψαράδες, φέρνει μαζί του μια μεγάλη περίοδο ξηρασίας στα υψίπεδα των Άνδεων, ξαφνικές πλημμύρες και μετακίνηση των πληθυσμών των θαλάσσιων πουλιών με αποτέλεσμα την μείωση της παραγωγής από τα περιττώματα τους του πολύτιμου για την φυσική λίπανση της γης, γκουανό.

Πλατεία Ζόκαλο, Μεξικό | Οι εκπαιδευτικοί … στην σέντρα ενάντια στο Μουντιάλ!

Sin solución, no rueda el balón! Αν δεν υπάρξει λύση... μπάλα δεν θα κυλήσει! Χιλιάδες Μεξικάνοι εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι αλλά και συνταξιούχοι, από τον βορρά ως τον νότο της χώρας από τον περασμένο Μάρτιο προετοιμάστηκαν για μια μεγάλη απεργιακή μάχη παραμονές της έναρξης του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Με τις σημαίες της Παλαιστίνης και της Κούβας αναρτημένες στο βήμα οι ηγέτες της Εθνικής Συντονιστικής Επιτροπής Εργαζομένων στην Εκπαίδευση (CNTE), τον Μάιο, ανακοίνωσαν επ' αόριστον εθνική απεργία στις 1 Ιουνίου ενώ ορισμένα περιφερειακά τμήματα όπως αυτό της Οαχάκα ξεκίνησαν μια εβδομάδα νωρίτερα στις 25 Μαΐου. Εκεί καταγράφτηκε και ο πρώτος νεκρός της κινητοποίησης. Στις 27 Μαΐου βρέθηκε δολοφονημένος στο χωριό Ελ Ζαρζάλ, στο Σαντιάγο Χαμιλτεπέκ, ο καθηγητής πληροφορικής Αρτούρο Μοράλες Μπαουτίστα. Ύστερα από πολλές περιφερειακές δράσεις την Δευτέρα 1 Ιουνίου περισσότεροι από 10 χιλιάδες εκπαιδευτικοί από όλη την χώρα συγκεντρώθηκαν στον Άγγελο της Ανεξαρτησίας στο κέντρο της Πόλης του Μεξικό και πήραν μέρος σε μια μεγάλη οργισμένη διαδήλωση διαμέσου της λεωφόρου Πασέο ντε λα Ρεφόρμα με στόχο την είσοδο στην εμβληματική κεντρική πλατεία Ζόκαλο. Στην διαδρομή ομάδες διαδηλωτών επιτέθηκαν σε κυβερνητικές υπηρεσίες, υπουργεία και σε ομοιώματα ποδοσφαιριστών, μέρος του δημοτικού στολισμού ενόψει της επίσημης έναρξης του Μουντιάλ στις 11 Ιουνίου. Στην συμβολή με την οδό Μπουκαρέλι έκαναν στάση για να τιμήσουν τους 43 δολοφονημένους νορμαλίστας (σπουδαστές) από την Αγιοτσινάπα, στο αντί-μνημείο «+43» που έχει φτιαχτεί. Στην Ζόκαλο τους περίμεναν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και μεταλλικοί φράκτες και τους υποδέχτηκαν με δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν έχασε το αριστερό μάτι ο καθηγητής Προσέσο Γκονζάλες από το Γκερέρο. Από εκείνη την ημέρα οι εκπαιδευτικοί κατασκήνωσαν στους γύρω δρόμους αποκλείοντας τις περισσότερες προσβάσεις στην πλατεία και αρνούνται να φύγουν παρά την πίεση που τους ασκείται για την πρεμιέρα της διοργάνωσης. Δίπλα τους βρίσκονται και άλλες ομάδες από τα λαϊκά κινήματα της χώρας, εργαζόμενοι, οικολόγοι ακτιβιστές, φοιτητές, επιτροπές εξαφανισμένων, σπουδαστές από την μαρτυρική σχολή της Αγιοτσινάπα της Τσιάπας κλπ.

Λα Παζ, Ελ Αλτο | Η «βαθιά» Βολιβία και πάλι στους δρόμους!

Παρότι θεωρούνταν από τους εξέχοντες κληρονόμους του παλιού ολιγαρχικού λευκού πολιτικού προσωπικού λίγους μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές του 2025 οι δημοσκοπήσεις δεν του έδιναν περισσότερο από 3% των ψήφων. Και όμως κατάφερε να τεθεί επικεφαλής στον πρώτο γύρο με 27% και στη συνέχεια να εκλεγεί πρόεδρος με 54% στις 19 του περασμένου Οκτωβρίου. Ο γερουσιαστής και πρώην δήμαρχος της Ταρίγια Ροδρίγο Παζ Περέιρα, εκπρόσωπος μιας πολιτικής δυναστείας από τον Νότο, γιος του πρώην προέδρου Χάιμε Παζ Ζαμόρα και απόγονος του επί σειρά προέδρου Βίκτορ Παζ Εστενσόρο, κατάφερε να συσπειρώσει προς στιγμή ετερόκλητα συμφέροντα. Υποσχόμενος να εφαρμόσει έναν λαϊκό καπιταλισμό και να διατηρήσει παράλληλα τις κρατικές επιδοτήσεις της περιόδου διακυβέρνησης του «Κινήματος Προς τον Σοσιαλισμό» (MAS). Κυρίως εκμεταλλεύτηκε την πολυδιάσπαση του άλλοτε κραταιού κινήματος και την απόγνωση όσων το στήριζαν επί χρόνια. Η οξεία αντιπαράθεση ανάμεσα στον διάδοχο του Μοράλες, Λουίς Άρσε που ακολούθησε στην θητεία του μια δεξιά πολιτική και το κάλεσμα του πρώτου για λευκή ψήφο επιδείνωσαν την κατάσταση στον πρώην κυβερνητικό στρατόπεδο. Αποτέλεσμα ο επίσημος υποψήφιος του MAS να πάρει περίπου το ποσοστό που έδιναν οι προγνώσεις στον Ροδρίγο Παζ (3,16 %!) και ο νικητής του πρώτου γύρου να αξιολογηθεί ως το μικρότερο κακό από μια μεγάλη μάζα άλλοτε υποστηρικτών του Μοράλες. Η στήριξη από τμήματα της ολιγαρχίας και βέβαια την Ουάσιγκτον επισφράγισαν την νίκη του και την ομαλή διαδοχή που ακολούθησε.

Ουλμ, Γερμανία | Οι νεκροί μιλούν! Ποιοι τους ακούνε;

Μαύροι μεταλλικοί σταυροί και μαρμάρινες πλάκες με ονόματα νέων. Στο κεντρικό νεκροταφείο της Ουλμ βορειοδυτικά της Στουτγκάρτερ Στράσσε, που απλώνεται σε έκταση 10 στρεμμάτων και άρχισε να λειτουργεί στα τέλη του 19ου αιώνα, σε ξεχωριστό τμήμα είναι θαμμένοι αρκετοί Γερμανοί στρατιώτες. 2.153 που έπεσαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και 423 στην διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου. Υπάρχουν επίσης τάφοι και μνημεία για νεκρούς προηγούμενων αιματηρών πολέμων, όπως αυτό του Γαλλοπρωσικού πολέμου του 1870/71. Θύματα όλοι τους του μιλιταρισμού, του ναζισμού και των ιμπεριαλιστικών φιλοδοξιών της γερμανικής αστικής τάξης. Η γενέτειρα του Αϊνστάιν, στην δυτική όχθη του Δούναβη, ανήκει στην Βάδη –Βυρτεμβέργη (η νέα Ουλμ στην ανατολική πλευρά είναι στην Βαυαρία), ιδρύθηκε στα μισά του 9ου αιώνα και πάντοτε αποτελούσε σύνορο, φρούριο και στρατιωτικό επίδικο. Στις 17 Δεκεμβρίου του 1944 υπέστη σφοδρό βομβαρδισμό από την αγγλική αεροπορία (400 αεροπλάνα έριξαν σχεδόν 100 χιλιάδες βόμβες) από τον οποίο μέσα σε μισή ώρα έχασαν την ζωή τους 700 κάτοικοι και 25 χιλιάδες έμειναν άστεγοι. Το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης σχεδόν το 80% καταστράφηκε. Επιπλέον 2690 πολίτες της Ουλμ σκοτώθηκαν στα μέτωπα του Β’ Παγκόσμιου αρκετοί από τους οποίους αγνοούνται ή βρίσκονται θαμμένοι σε μαζικούς τάφους στην Ανατολή.