«Υπάρχει κάτι σχεδόν Σαιξπηρικό! Ούτε ακριβώς τραγωδία, ούτε ακριβώς κωμωδία. Ένα άβολο τρίτο είδος. Αυτό που ξεκινάς να γελάσεις αλλά το γέλιο σταματάει στο λαιμό!». Έτσι περιέγραψε ένας δημοσιογράφος το αίσθημα όταν έγινε γνωστό πως η νέα κυβέρνηση στο Νεπάλ διέταξε την διάλυση των συνδικάτων στο δημόσιο τομέα και των φοιτητικών ενώσεων στα πανεπιστήμια, με το επιχείρημα πως σχετίζονται με πολιτικά κόμματα. Μια κυβέρνηση που προέκυψε ύστερα από μια εξέγερση των νέων αρκετοί από τους οποίους όντας φοιτητές και εργαζόμενοι είναι μέλη αυτών των ενώσεων και συνδικάτων! Πριν από αυτές τις ανακοινώσεις μάλιστα είχε φροντίσει (ορισμός του οξύμωρου!) να ορκιστεί συνοδεία ινδουιστών Βραχμάνων και Βουδιστών ιερέων, παραβιάζοντας προκλητικά τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους ενώ ισχυρίζεται πως εκπροσωπεί την γενιά Ζ και το μέλλον!