Hlaing Tharyar, Γιανγκόν | Η άγρια Δύση… του νέου εργατικού κινήματος

Μαύρο που συνορεύει με το ζωηρό πράσινο. Μια τάφρος μαύρης λάσπης και ένας ψηλός φράκτης από χάλυβα χωρίζουν την παραγκούπολη Νιάνιουανγκ, από την Πανάινγκ Γκολφ. Από τη μια, καλύβες από σαπισμένο άχυρο και τσίγκο, στενοί χωματόδρομοι, δίχως δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης. Τριάντα χιλιάδες ψυχές βουτηγμένες στη μιζέρια. Από την άλλη, μια από τις πλουσιότερες συνοικίες της Γιανγκόν, η οποία αναπτύχθηκε γύρω από ένα γήπεδο γκολφ με τεχνητές λίμνες και φοίνικες. Πολυτελείς βίλες σε αμερικάνικο στυλ Παλμ Μπιτς και Σάντα Μπάρμπαρα, χλιδάτα ξενοδοχεία, πισίνες, ιδιωτικό νοσοκομείο και κολέγιο. Είναι τόσο κοντά που μερικές φορές τα μπαλάκια των γκόλφερς προσγειώνονται πάνω στις παράγκες! Και διαφέρουν εισοδηματικά όσο απέχει η Κόλαση από τον Παράδεισο. Για μια παρτίδα γκολφ, η τιμή συμμετοχής κοστίζει εκατό δολάρια. Ένα μεροκάματο για το βοηθητικό προσωπικό που κουβαλά τα μπαστούνια και μαζεύει τα μπαλάκια είναι το πολύ τρία δολάρια! Αυτοί που κρατάνε τις ομπρέλες, πληρώνονται με ένα δολάριο! Κάθε ημέρα τα ξημερώματα και αργά το απόγευμα, ένας μικρός στρατός εργατών, ανδρών και γυναικών, μπαίνουν και βγαίνουν από τις φυλασσόμενες πύλες για να δουλέψουν ως υπηρετικό προσωπικό. Προέρχονται από τις τριγύρω φτωχογειτονιές. Η αριστοκρατική συνοικία αναφέρεται στους τουριστικούς οδηγούς ως η “περηφάνια” της Μιανμάρ. Για αυτούς που ξέρουν, αποτελεί μια συγκλονιστική εικόνα των απίστευτων ταξικών διαφορών που δημιουργήθηκαν στις τελευταίες δεκαετίες, στις οποίες η χώρα άνοιξε τα σύνορα στις ξένες επενδύσεις.

Βαρκελώνη | Όλες οι πλαστικές σφαίρες τυφλώνουν!

Σκούρο κόκκινο. Και μετά μαύρο. Τρίτη 16 Φεβρουαρίου απόγευμα, οι κεντρικοί δρόμοι της Βαρκελώνης ξεχειλίζουν από οργή. Το πρωί η αστυνομία είχε συλλάβει τον κομμουνιστή ράπερ Πάμπλο Χασέλ, εισβάλοντας στο πανεπιστήμιο της Λέριντα. Οδός Αουγκούστα. Στο τμήμα της που ορίζεται ανάμεσα στην Αβινγκούντα Ντιαγκονάλ και στην Τραβεσέρα ντε Γκράσια. Η μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, που ξεκίνησε στην Πλάτσα ντε Λεσέψ στις επτά, εξελίχθηκε σε μια νεαρή διαδήλωση με κατεύθυνση τον αστυνομικό σταθμό στην οδό Μπος. Οι διαδηλωτές στριμώχτηκαν από τους αφηνιασμένους της Μόσος ντ' Εσκουάντρα. Των ειδικών δυνάμεων της καταλανικής αστυνομίας. Στήθηκαν μερικά βιαστικά οδοφράγματα. Οι πυκνές γραμμές από αστυνομικές δυνάμεις έκαναν απανωτές επιθέσεις. Οι Μόσος έριχναν δακρυγόνα και πυροβολούσαν με πλαστικές σφαίρες. Γύρω στις οκτώμισι, μια δεκαεννιάχρονη διαδηλώτρια βρέθηκε στο πεζοδρόμιο με το πρόσωπο βουτηγμένο στο αίμα. Η ομάδα άμεσης ιατρικής βοήθειας που έφτασε πίστεψε πως το τραύμα στο μάτι είναι επιπόλαιο. Όταν διακομίστηκε στο νοσοκομείο, οι γιατροί διαπίστωσαν πως ο λοβός είχε καταστραφεί. Η νεαρή κοπέλα έχασε το ένα μάτι της! Στα ισπανικά Μέσα το όνομα δεν δημοσιεύθηκε. Η οικογένειά της ζήτησε να γίνει σεβαστή η δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζει. Η εικόνα της τραυματισμένης διαδηλώτριας ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. Στην Ισπανία, και ιδιαίτερα στην Καταλονία, προξένησε μεγάλη αγανάκτηση.

Μπάχος ντε Μένα, Σαντιάγο | Ένα βελόριο μνήμης και αντίστασης για τον Φρανσίσκο Μαρτίνες

Καφέ και γκρι. Δρόμοι γεμάτοι λακκούβες. Σκόνη και ξαφνικές πλημμύρες όπως αυτή του 1997. Παραπήγματα από ξύλο και λαμαρίνες. Κυρίως τριώροφα συγκροτήματα 24 μικρών διαμερισμάτων, σαράντα τετραγωνικών το καθένα.  Στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, με κοινόχρηστες αυλές σε πλήρη εγκατάλειψη , αρκετά τυλιγμένα με πλαστικό για να μην περνά το νερό της βροχής. Κουφάρια μιας… αντικοινωνικής στεγαστικής πολιτικής που εγκαινίασε η στρατιωτική δικτατορία και συνέχισε η σιδερόφρακτη… «δημοκρατία».

Έζρα Ιτσχάκ Νάουι | Αποχαιρετισμός σε έναν «εσωτερικό εχθρό»

Αριστερός Εβραίος Μισραχί, μιλούσε σαν μητρική, τα αραβικά. Οι γονείς ήρθαν από τη Βασόρα του Ιράκ, αλλά αυτός γεννήθηκε το 1952, στο νεοσύστατο Ισραήλ. Πήγε στον στρατό, υπηρέτησε τον καιρό του πολέμου του Γιομ Κιπούρ, αλλά παρέμεινε πεισματικά αντισιωνιστής. Από τους καλύτερους υδραυλικούς στην Ιερουσαλήμ, προτιμούσαν να τον καλούν στο σπίτι για επισκευές οι προοδευτικές Εβραίες. Ομοφυλόφιλος, που επέλεξε να συζήσει με έναν κυνηγημένο νεαρό Παλαιστίνιο, κρύβοντάς τον στο σπίτι του, για να τον γλυτώσει από την απειλή ενός οικογενειακού εγκλήματος τιμής. Δραστήριος υποστηρικτής των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, με έντονη δράση στους λόφους της νότιας Χεβρώνας. Εκεί που οι έποικοι και ο κατοχικός στρατός για πολλά χρόνια επιδιώκουν συστηματικά να κλέψουν τη γη των Παλαιστίνιων Βεδουίνων κτηνοτρόφων, οι οποίοι χρησιμοποιούν τις σπηλιές για κατοικίες αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, ζώντας δίχως ηλεκτρικό και δίκτυο ύδρευσης για δεκαετίες. Ιδρυτικό μέλος της «Τα΄αγιούς», μιας κοινής ισραηλινό-παλαιστινιακής οργάνωσης αλληλεγγύης με το όνομα Συνύπαρξη (Κοινή Ζωή), αμέτρητες φορές βρέθηκε ανάμεσα σε στρατιώτες και Παλαιστίνιους για να εμποδίσει επιθέσεις, καταπατήσεις γης και κατεδαφίσεις σπιτιών. Ο Έζρα Ιτσχάκ Νάουι εξόργιζε πολλούς συμπατριώτες του, συντηρητικούς Εβραίους, ιδιαίτερα αυτούς που είναι ταυτισμένοι με την πολιτική της κατοχής και του μίσους ενάντια στους Παλαιστινίους. Θεωρούνταν ένας προκλητικός, εσωτερικός εχθρός! Αλλά και για αρκετούς από τους Παλαιστίνιους ήταν παρείσακτος. Ένας αλληλέγγυος που δημιουργούσε τουλάχιστον αμηχανία και όχι λίγες φορές αποστροφή, ειδικά όταν η ισραηλινή προπαγάνδα διέδωσε πως τάχα κουβαλάει το Aids.