Καναδάς, Τορόντο. Πεθαίνοντας στους δρόμους!

Στην είσοδο της αγγλικανικής εκκλησίας της Αγίας Τριάδας στο Τορόντο υπάρχει μια πρόχειρη σιδερένια προθήκη -μνημείο που δεν θα περίμενε κανείς να συναντήσει σε πόλη που ανήκει σε μια τις πιο πλούσιες καπιταλιστικές χώρες του βόρειου ημισφαιρίου. Είναι αφιερωμένο στη μνήμη των αστέγων που έχουν πεθάνει στους δρόμους της καναδικής μεγαλούπολης και η λίστα που βρίσκεται πίσω από το προστατευτικό τζάμι δεν έρχεται από το μακρινό παρελθόν. Μεγαλώνει συνεχώς τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα τους χειμωνιάτικους μήνες. Κάθε δεύτερη Τρίτη του μήνα, πιστοί από την ενορία συμμετέχουν στο καθιερωμένο μνημόσυνο που διεξάγεται στη νότια πλευρά της εκκλησίας καταγγέλλοντας ταυτόχρονα τις κρατικές πολιτικές που γίνονται αιτία για την έλλειψη στέγης χιλιάδων ανθρώπων.

Μουσάμπ αλ Ταμίμι: Ο ατρόμητος νέος με το κόκκινο πουλόβερ!

Το Ναμπί Σάλεχ και το Ντερ Νιντάμ είναι δύο παλαιστινιακά χωριά που στέκουν αντίκρυ σε μια απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων. Στο κέντρο της Δυτικής Όχθης, περίπου είκοσι χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ραμάλα, έχουν ενωθεί με μια κοινή μοίρα, σαν δίδυμα αδέλφια. Εδώ και σαράντα χρόνια οι κάτοικοι τους, αγρότες και κτηνοτρόφοι οι περισσότεροι, δίνουν μια αδιάκοπη μάχη επιβίωσης ενάντια στον ισραηλινό εποικισμό και τις κατοχικές δυνάμεις.

G.N. Σαϊμπάμπα: Γράμμα σε ένα Χιτζρά που κατοικεί στο νεκροταφείο.. της υπέρτατης ευτυχίας!

Χιτζρά αποκαλούνται στην Ινδία τα ευνουχισμένα αγόρια που αλλάζουν ζωή απαρνούμενα το αρχικό τους φύλο, αρκετές φορές καταναγκαστικά για να ξεφύγουν από την αθλιότητα και την πείνα. Αυτοπροσδιορίζονται ως τρίτο φύλο, ντύνονται γυναικεία, ζουν σε κοινόβια και επιβιώνουν εκπορνευόμενα. Αν και ζουν στο περιθώριο έχουν καλύτερη τύχη από τους ανθρώπους των δρόμων. Καταφέρνουν τις περισσότερες φορές να έχουν ένα πιάτο φαγητό και στέγη εξαιτίας της αλληλεγγύης που αναπτύσσουν μεταξύ τους. Οι νεότεροι αναλαμβάνουν να φροντίσουν τους ηλικιωμένους σε ένα διαρκή κύκλο αναπαραγωγής των κοινοτήτων.

Σαντιάγο Μαλντονάδο: Αγώνας για δικαιοσύνη μέχρι την τελευταία αναπνοή!

Ο Μιγκέλ Μπρου ήταν φοιτητής δημοσιογραφίας. Στις 17 Αυγούστου 1993 συνελήφθη και οδηγήθηκε στο ένατο αστυνομικό τμήμα της Λα Πλάτα. Υπέστη σκληρά βασανιστήρια με χαρακτηριστικότερο το “υποβρύχιο” που ήταν της μόδας στα χρόνια που στην Αργεντινή είχε επιβληθεί η στρατιωτική δικτατορία. Έκτοτε εξαφανίστηκε και η μητέρα του Ρόζα ως τα σήμερα απαιτεί δικαιοσύνη. Ο δεκαενιάχρονος Εσεκιέλ Ντεμόντι απήχθη στις 14 Σεπτεμβρίου 2002 από την Ομοσπονδιακή Αστυνομία στο μπάριος Ιλλια της περιφέρειας του Μπουένος Αιρες. Το πτώμα του βρέθηκε στο ποταμό Ριατσουέλο λίγες ημέρες μετά. Πολύ αργότερα ορισμένοι αστυνομικοί δικάστηκαν για την δολοφονία. Στις 2 Οκτωβρίου 2003 αστυνομικοί από το τμήμα της Κομοντόρο Ριβαντάβια συνέλαβαν τον οικοδόμο Ιβαν Τόρρες Μιγιακούρα. Από εκείνη την ημέρα εξαφανίστηκε. Μαρτυρίες και στοιχεία έδειξαν πως αφού βασανίστηκε άγρια, δολοφονήθηκε, δίχως μέχρι σήμερα να βρεθεί η σωρός του. Το 2016 δύο αστυνομικοί καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές φυλάκισης ύστερα από έναν μακροχρόνιο αγώνα της μητέρας του. Ο Φράνκο Κασκό ταξίδεψε στο Ροζάριο για να επισκεφτεί τον θείο του. Τη νύχτα της 6ης Οκτωβρίου 2014 ο Φράνκο έπρεπε να γυρίσει στο Μπουένος Άιρες, αλλά δεν έφτασε ποτέ. Αστυνομικοί από το έβδομο τμήμα τον είχαν συλλάβει. Το σώμα του βρέθηκε λίγες μέρες αργότερα να επιπλέει στον ποταμό Παρανά. Στις περιπτώσεις του Ντεμόντι και του Κασκό οι πρώτες ιατροδικαστικές εξετάσεις έδειξαν πως αιτία θανάτου ήταν ο πνιγμός μιας και δεν υπήρχαν εμφανή τραύματα από άλλη αιτία. Αργότερα αποδείχθηκε πως και οι δύο είχαν κακοποιηθεί και είχαν πεταχθεί σκοτωμένοι ή αναίσθητοι στο νερό.

Βικτόρια Ερτλ: «Κιντανίλια, Κιντανίλια… Οι νύχτες σου πια δεν θα είναι ειρηνικές…»

Στη συνοικία Κοπακαμπάνα, κοντά στο κέντρο της Λα Παζ, πίσω από ένα ψηλό περίβολο με κόκκινα τούβλα εκτείνεται το γερμανικό νεκροταφείο. Φτιάχτηκε το 1950 σε οικόπεδο που αγόρασε η παροικία με έξοδα της οποίας κτίστηκε και το παρεκκλήσι. Πολύ κοντά στην είσοδο, υπάρχει μια επιτύμβια ακατέργαστη πέτρινη πλάκα που επάνω της είναι χαραγμένη η λιτή επιγραφή «Μόνικα Ερτλ 1937-1973». Η πέτρα προέρχεται από τις κορυφές του βουνού Τσακαλτάγια, της γέφυρας των ανέμων στην γλώσσα των Ινδιάνων, ύψους πέντε χιλιάδων μέτρων στη βολιβιανή Κορδιλιέρα. Τάφος στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Το σώμα της νεαρής γυναίκας ποτέ δεν δόθηκε στην οικογένειά της και είναι ακόμη άγνωστο τι έχει απογίνει. Το μνήμα όμως παραμένει φροντισμένο. Και κάθε χρόνο, τέτοιο καιρό, ανώνυμοι περαστικοί αφήνουν λίγα λουλούδια πάνω του. Σε ένδειξη σεβασμού στη γυναίκα που όχι μόνο αποστάτησε από την τάξη, την κοινότητα και την οικογένειά της αλλά έγινε η Νέμεση για έναν από τους στυγερούς δολοφόνους του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα.

Ιμμόκαλι, Φλόριντα: Ανυπεράσπιστοι στον τυφώνα!

Τρεις εβδομάδες αφότου ο τυφώνας Ίρμα έφτασε στις ακτές της Φλόριντα προξενώντας σοβαρές καταστροφές και πενήντα περίπου θανάτους η οικογένεια του Νικολά Γκαρσία συνεχίζει να αναζητά καταφύγιο σε συνθήκες απόγνωσης. Το ρυμουλκούμενο προκατασκευασμένο σπίτι τους διαλύθηκε στην κυριολεξία. Μετανάστης δίχως χαρτιά από το Μεξικό, με ανασφάλιστη κατοικία και προβλήματα όρασης συνέπεια της πολύχρονης έκθεσης του στον ήλιο σαν εργάτης γης, ο τριάντα- εξάχρονος Γκαρσία έχει εναποθέσει μάταια τις ελπίδες του στην ομοσπονδιακή βοήθεια. Τα διακόσια πενήντα δολάρια που βγάζει την βδομάδα κάνοντας εποχιακά μεροκάματα στην συσκευασία αγροτικών προϊόντων η μαζεύοντας παλιοσίδερα για ανακύκλωση δεν φτάνουν ούτε για τις βασικές ανάγκες των τριών παιδιών του. Ο μισθός της γυναίκας του που δουλεύει στα χωράφια μόλις και μετά βίας καλύπτει τις υποχρεώσεις της οικογένειας και τώρα σχεδόν όλος πρέπει να πάει για το ενοίκιο του νέου σπιτιού. Ο Γκαρσία στο πάρα-πέντε πρόλαβε να γραφτεί στον κατάλογο της Fema, της ομοσπονδιακής υπηρεσίας έκτακτης βοήθειας, πριν το γραφείο κλείσει. Οι λιγοστοί υπάλληλοι της Fema έφτασαν πέντε ολόκληρες ημέρες μετά την καταστροφή και έφυγαν στα γρήγορα μοιράζοντας υποσχέσεις.

Αργεντινή, Σουμπούτ: Ποιος εξαφάνισε τον Μάγο του Ελ Μπολσόν;

Αν και έχει περάσει ενάμισι μήνας από την εξαφάνιση του 28χρονου Σαντιάγκο Αντρές Μαλδονάντο καμιά πληροφορία για την τύχη του δεν υπάρχει αφότου μάρτυρες βεβαιώνουν, πως είδαν μια ομάδα αστυνομικών να τον περικυκλώνουν και να τον φορτώνουν σε ένα μικρό φορτηγό πικάπ . Τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν γρήγορα το πρωινό της 1ης Αυγούστου, στην ινδιάνικη κοινότητα Που Λοφ-Ρεσιστένσια, στη βορειοδυτική επαρχία Κουσάμεν της περιφέρειας Σουμπούτ στην αργεντίνικη Παταγονία. Πριν ξημερώσει, περισσότεροι από εκατό αστυνομικοί και πράκτορες εισέβαλαν σε ένα μικρό καταυλισμό ινδιάνων Μαπούτσες, οι οποίοι είχαν αποκλείσει τον αυτοκινητόδρομο 40, ζητώντας να αποφυλακιστεί και να μην απελαθεί στην Χιλή ένας από τους ηγέτες τους, ο Φακούντο Τζόουνς Ουάλα. Με πλαστικές σφαίρες, αλλά και κανονικούς πυροβολισμούς, αντλία νερού και γκλομπ αιφνιδίασαν και κυνήγησαν τους αντιστεκόμενους, κατέστρεψαν τις εγκαταστάσεις τους και έβαλαν φωτιά σε μια τουλάχιστον ξύλινη κατοικία. Από μια εικοσάδα περίπου άνδρες και γυναίκες Μαπούτσες, που βρίσκονταν εκεί οι περισσότεροι έτρεξαν, για να σωθούν προς τις όχθες του ποταμού Σουμπούτ. Τους ακολούθησε και ο νεαρός που μόλις την προηγούμενη ημέρα είχε έρθει στον καταυλισμό, με σκοπό να εκφράσει έμπρακτα την αλληλεγγύη του στον αγώνα των Ινδιάνων. Από εκείνη την ώρα χάθηκαν τα ίχνη του και οι μέχρι τώρα έρευνες των αρχών, της οικογένειας και των συντρόφων του δεν έχουν φέρει αποτέλεσμα.

Θεσσαλονίκη - Στενή Αυτοάμυνα. Η φωνή των εκτελεσμένων!

Δίχως ήχο και οποιοδήποτε υποτιτλισμό για να προδίδει την ταυτότητα του το κινηματογραφικό φιλμ διάρκειας μερικών μόνο λεπτών ήταν γνωστό από παλιά, καταχωρημένο σε επίκαιρα της εποχής. Το 1997 ο Ροβήρος Μανθούλης το είχε χρησιμοποιήσει στο εξάωρο ντοκιμαντέρ “ Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου” δίχως ιδιαίτερο σχολιασμό. Τα τελευταία χρόνια αφότου είχε διευκρινιστεί η προέλευση του είχε αναρτηθεί και στο διαδίκτυο. Μέχρι τώρα όμως οι ακούσιοι πρωταγωνιστές του ήταν απλά ανώνυμοι νέοι, άγνωστοι στο ευρύ κοινό, ο ένας δίπλα στον άλλο στο εδώλιο ενός από τα δεκάδες έκτακτα στρατοδικεία της μετά-κατοχικής Ελλάδας. Τα οποία δουλεύανε ολημερίς και στέλνανε στην σειρά για τουφέκισμα κομμουνιστές και αριστερούς. Αυτά μέχρις ότου ένας σύγχρονος ιστορικός ερευνητής, δίχως ακαδημαϊκές περγαμηνές αλλά με πολύ πάθος για να σωθεί η ιστορική μνήμη για το μεγάλο κόμμα των εκτελεσμένων, ξανάδωσε στα περισσότερα από τα άγνωστα πρόσωπα τα ονόματα και την ταυτότητα τους. Τους έδωσε την χαμένη φωνή τους!

Λονδίνο, Νότινγκ Ντέιλ: Ο πύργος... της κοινωνικής ανισότητας

“Τ’ ότι όμως, στον κύκλο που χάραξαν ο πλούτος, η χαρά κι η πολυτέλεια, τ’ ότι δίπλα στη βασιλική μεγαλοπρέπεια του Σαιν Τζέιμς, στις προσβάσεις του παλατιού του Μπεϊσουότερ που αστράφτει, κι όπου συναντιόνται η παλιά αριστοκρατική συνοικία και η καινούργια, σ’ ένα τμήμα της πόλης όπου το εκλεπτυσμένο γούστο της νεώτερης αρχιτεκτονικής φυλάχτηκε στοχαστικά απ’ του να οικοδομήσει την παραμικρή καλύβα για τη φτώχεια, σε μια συνοικία που φαίνεται να είναι αποκλειστικά αφιερωμένη στις απολαύσεις του πλούτου, ωστόσο εκεί ακριβώς ήρθαν να εγκατασταθούν η αθλιότητα και η πείνα, η αρρώστια και η διαστροφή μ’ όλη τους την ακολουθία από φρικαλεότητες, που κατατρώγουν το ένα σώμα ύστερα απ’ τ’ άλλο, τη μια ψυχή ύστερα απ’ την άλλη!” Το προηγούμενο απόσπασμα είναι από άρθρο των αγγλικών «Τάιμς» στις 12 Οκτωβρίου του 1843. Το παραθέτει ο Φρίντριχ Ένγκελς στο μνημειώδες έργο του για την κατάσταση της εργατικής τάξης στη βικτωριανή Αγγλία. Βρίσκεται στο κεφάλαιο με τίτλο Οι Μεγάλες Πόλεις στο οποίο περιγράφει τις συνθήκες κατοικίας των εργατών στο Λονδίνο και στα άλλα βιομηχανικά κέντρα. Ο άγνωστος συντάκτης, αν και με διαφορετική πρόθεση, μέσα σε λιγοστές γραμμές σκιαγραφεί δύο διαφορετικούς κόσμους στον ίδιο σχεδόν χώρο.

Ντέρσιμ, Τουρκία: Άταφοι νεκροί, άγνωστοι τάφοι

Το Ντέρσιμ στην ανατολική Τουρκία είναι ένα από τα ιστορικά κέντρα της κουρδικής αφύπνισης. Μετά την μεγάλη σφαγή στα 1937-1938 το τούρκικο καθεστώς άλλαξε τα ονόματα των πόλεων και των χωριών όλης της περιοχής στα πλαίσια μιας βίαιης επιχείρησης αφομοίωσης. Είχε προηγηθεί ένα σχέδιο μαζικών εκτοπισμών του πληθυσμών με σκοπό να αποδυναμωθεί η αντίσταση στο νέο κράτος. Οι Κούρδοι και άλλες εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες αντέδρασαν και ακολούθησε η μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση από ξηρά και αέρα. Ακόμη και ο Ερντογάν πριν μερικά χρόνια αναγκάστηκε να παραδεχθεί το στίγμα της μεγάλης βαρβαρότητας με τους χιλιάδες νεκρούς αμάχους ρίχνοντας τις ευθύνες στους κεμαλικούς.

Κολομβία, Κάουκα Ποιος οπλίζει τα χέρια των σικάριος;

Ο Φαιβέρ Σερόν Γκομές, πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Δράσης στην Εσμεράλντας, ένα χωριό στον δήμο Μερκαδέρες στην Κάουκα το απόγευμα του Σαββάτου 18 Φεβρουαρίου μόλις είχε τελειώσει μια συνάντηση με τον δήμαρχο και τον διοικητή της περιφέρειας στο δημοτικό κτίριο. Επιστρέφοντας στο σπίτι του δύο ένοπλοι που παραμόνευαν τον πυροβόλησαν πολλές φορές. Ο Σερόν Γκομέζ ήταν ηγετικός στέλεχος του κινήματος ενάντια στις παράνομες εξορύξεις στην περιοχή και στην καταστροφή του ποταμού Σαμπίνγκο. Επίσης συμμετείχε στους αγώνες των αγροτών που ζητάνε οικονομική στήριξη και προγράμματα ενίσχυσης για την υποκατάσταση των καλλιεργειών κόκας. Ο νεαρός ήταν ο εικοστός νεκρός στην σειρά από την ημέρα της επίσημης έναρξης της δεύτερης ειρηνευτικής συμφωνίας που υπογράφτηκε τον Νοέμβριο του 2016. Προστέθηκε σε μια μακάβρια λίστα δολοφονιών κοινωνικών αγωνιστών της αριστεράς στην Κολομβία που έχουν διαπράξει παραστρατιωτικές και παρακρατικές ομάδες τον τελευταίο καιρό. Η περιφέρεια της Κάουκα, στην νοτιοδυτική Κολομβία είναι πρώτη και με διαφορά σε τέτοια ή ανάλογα βίαια επεισόδια αφότου ξεκίνησε η εφαρμογή των συμφωνιών ειρήνης και αφοπλισμού ανάμεσα στην κυβέρνηση και την ηγεσία του αντάρτικου FARC-EP. Ο Φαιβέρ Σερόν Γκομές ήταν στέλεχος της Πατριωτικής Πορείας, ένα αριστερό κοινωνικό-πολιτικό κίνημα που συνασπίζει εργατικά συνδικάτα, αγροτικές οργανώσεις και φοιτητικές ενώσεις και επιδιώκει την ανεξαρτησία, την ειρήνευση και την εφαρμογή πολιτικών κοινωνικής δικαιοσύνης στην χώρα. Ξεκίνησε την δράση της το 2009 και πρωταγωνίστησε στην κίνημα υποστήριξης της ειρήνης ειδικά όταν ξεκίνησαν οι τετράχρονες διαπραγματεύσεις στην Αβάνα.

Περού Μια άγνωστη γενοκτονία

Η τριαντατριάχρονη ιθαγενής αγρότισσα Μαρία Μαμέριτα Μεστάνσα Τσάβες ζούσε μαζί με τον άνδρα της, τον Χασίντο Σαλασάρ Χουάρες και τα επτά παιδιά της στο χωριό Άλτο Σορογκόν, της επαρχίας Ενκανιάδα στην περιφέρεια της Καχαμάρκα στην βόρεια περουβιανή Σιέρρα. Φτωχή και αγράμματη, ήταν μια από τις ιδανικές περιπτώσεις γυναικών τις οποίες οι τοπικές κυβερνητικές υπηρεσίες τοποθετούσαν στον κατάλογο ως υποψήφιες για στείρωση. Από το 1996 μπήκε παρά την θέληση της στην λίστα και από εκείνη την ημέρα για δύο χρόνια αντιμετώπιζε αφόρητες πιέσεις στις συχνές απρόσκλητες επισκέψεις στο σπίτι της από τις ομάδες για το Εθελοντικό (!) Πρόγραμμα Χειρουργικής Αντισύλληψης. Ύστερα από εκβιασμούς και απειλές η Μαμερίτα και ο άνδρας της υπέκυψαν και δέχτηκαν να πάνε στο νοσοκομείο της Καχαμάρκα. Στις 27 Μαρτίου 1998 υποβλήθηκε σε επέμβαση στείρωσης με την μέθοδο της απολίνωσης σαλπίγγων. Σε αυτήν την περίπτωση ο χειρουργός κόβει και κλείνει τις σάλπιγγες της γυναίκας έτσι ώστε τα ωάρια να μην μπορούν να κατέβουν και τα σπερματοζωάρια να ανέβουν. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, όταν γύρισε στο σπίτι της μετά την επέμβαση ένιωσε ζαλάδες και έκανε εμετό. Την επόμενη ημέρα επέστρεψε στο νοσοκομείο αλλά οι γιατροί την καθησύχασαν αποδίδοντας τα συμπτώματα στην δόση αναισθησίας και την έστειλαν πίσω στο σπίτι της. Από τότε η κατάσταση της άρχισε να επιδεινώνεται, ο πυρετός δεν έπεφτε, τα άκρα της άρχισαν να παραλύουν αλλά οι γιατροί συνέχισαν να αδιαφορούν στις εκκλήσεις για βοήθεια. Στις 4 Απριλίου η Μαμέριτα πέθανε αβοήθητη αφήνοντας πίσω επτά ορφανά. Την Πασκουάλα, την Μαβίλα, την Αλινδόρ, τον Ναπολέων, τον Αμάνθιο, την Ντέλια και την Αλμανσόρ, ηλικίας από δεκαπέντε χρόνων έως τεσσάρων μηνών.

Τουρκία - Γκρουπ Γιορούμ Θα τραγουδάμε και μέσα στα κελιά μας!

Κατά πάσα πιθανότητα πρέπει να είναι το πιο πολύ-κυνηγημένο από κρατικές διωκτικές αρχές μουσικό συγκρότημα στον κόσμο. Σίγουρα όμως στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια δεν έχει ταίρι! Με τετρακόσιες τουλάχιστον δικαστικές διώξεις και συλλήψεις το Γκρουπ Γιορούμ στην υπέρ- τριαντάχρονη παρουσία του στην μουσική σκηνή της γειτονικής χώρας είναι η ζωντανή απόδειξη της διαρκούς μάχης για ελευθερία και δικαιοσύνη, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Η τελευταία περιπέτεια ξεκίνησε στις 23 του περασμένου Νοέμβρη. Εκείνη την ημέρα έγινε η δεύτερη στην σειρά αστυνομική επιδρομή στο πολιτιστικό κέντρο Ιντίλ, στην συνοικία Ορτάκιοι της Πόλης, μια από τις βάσεις και τις μουσικές σκηνές του συγκροτήματος. Αυτήν την φορά οι μαινόμενοι αστυνομικοί δεν κατέστρεψαν τα υπόλοιπα μουσικά όργανα στο κέντρο όπως είχαν κάνει στην πρώτη επιδρομή τους όταν πήραν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, περιοδικά και χειρόγραφα. Σκοπός τους ήταν να αρπάξουν ανθρώπους. Έτσι τόσο στο Ορτάκιοι όσο και σε σπίτια και λέσχες στο Οκμειντάν έκαναν οκτώ προσαγωγές που αργότερα μετατράπηκαν σε επτά συλλήψεις. Και οι επτά, κορυφαία μέλη του γκρουπ, στην κυριολεξία η ραχοκοκκαλιά του. Οι κατηγορίες δεν προξένησαν καμία έκπληξη! Όπως και στις προηγούμενες φορές οι συλληφθέντες θεωρήθηκαν συνεργάτες και υποστηρικτές τρομοκρατικής οργάνωσης, όπως ονομάζουν οι φασιστικές αρχές την αριστερή οργάνωση Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Κόμμα - Μέτωπο γνωστή με το ακρωνύμιο DHKP-C. Πειστήρια του εγκλήματος μερικά περιοδικά, οι ομοιόμορφες στολές του συγκροτήματος και περίπου δύο χιλιάδες τουρκικές λίρες! Το κατηγορητήριο συμπληρώθηκε με τα συνηθισμένα σε τέτοιες περιπτώσεις. Προσβολή της αστυνομίας, αντίσταση κατά της αρχής και παράνομος έρανος!

Ιαπωνία, Καρόσι Εργασία... μέχρι θανάτου!

Η Ντεντσού, ένας ιαπωνικός επιχειρηματικός γίγαντας στον κλάδο της διαφήμισης και των επικοινωνιών, έχει μια υπέρ-εκατονταετή ιστορία. Ξεκίνησε το 1905 ως γραφείο διαφημιστικών αγγελιών και πρακτορείο ειδήσεων. Eνόψει του πολέμου, το πρακτορείο αναγκάστηκε να συγχωνευτεί με τις κρατικές υπηρεσίες και η εταιρία αποσύρθηκε απρόθυμα για να συνεχίσει στον τομέα της διαφήμισης. Το κτίριο των γραφείων της γλίτωσε από τους αμερικάνικους βομβαρδισμούς και μετά τον πόλεμο αναπτύχθηκε ως μονοπώλιο, φέρνοντας στη χώρα τις αμερικανικές τεχνικές επικοινωνίας. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο στα 1964 ήταν μεγάλη επιτυχία για την Ντεντσού. Έκτοτε συνέχισε ως προνομιακός κρατικός διαφημιστής και χωρίστηκε σε τμήματα για να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ιαπωνικών εξαγωγικών μονοπωλίων. Από το 1925 η Ντεντσού συνεχίζει μια παράδοση. Κάθε Ιούλιο όλοι οι εργαζόμενοι με επικεφαλής τα στελέχη πραγματοποιούν ανάβαση στην κορυφή του ιερού βουνού Φούτζι. Εκεί, ύστερα από μια κοπιαστική ημέρα, προσεύχονται στο ναό Σίντο για την ευημερία της εταιρίας και των πελατών της. Παρά τις προσευχές όμως η Ντεντσού είναι μια καταραμένη επιχείρηση εξαιτίας της πολιτικής της απέναντι στους επτά και πλέον χιλιάδες εργαζόμενούς της.

Πενταδάκτυλος, Βόρεια Κύπρος Η κακιά... ώρα!

Όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο η κυβέρνηση του Χουσεΐν Οζγκιουργκιούν στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου ανακοίνωσε πως δεν θα αλλάξει η θερινή ώρα στο τέλος του Οκτωβρίου, ακολουθώντας ανάλογη απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης, δεν υπήρξαν ιδιαίτερες αντιδράσεις. Μόνο ορισμένοι στα κοινωνικά δίκτυα και στις στήλες των εφημερίδων στο βορρά αλλά και στο νότο βρήκαν αφορμή για σχόλια και ανέκδοτα για την παροιμιώδη προσήλωση της τουρκοκυπριακής διοίκησης στις εντολές του σουλτάνου Ερντογάν. Όμως από τις αρχές του Νοεμβρίου και όσο η ημέρα γινόταν μικρότερη η απόφαση αποδείχτηκε προβληματική τόσο ανάμεσα στο βορρά με το νότο, ειδικά στις οικονομικές σχέσεις και τις κοινές δραστηριότητες, όσο και στα πλαίσια της τουρκοκυπριακής κοινωνική ζωής. Έτσι, δεν άργησαν να πυκνώσουν οι διαμαρτυρίες και να παίρνουν και πολιτική χροιά, μιας και δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν τη λεγόμενη κυβέρνηση Οζγκιουργκιούν απόλυτο πιόνι της Άγκυρας. Κανείς όμως δεν περίμενε να πάρουν τέτοια δραματική τροπή τα πράγματα και η ώρα να γίνει το επίκεντρο μιας μίνι-εξέγερσης στα κατεχόμενα με επικεφαλής τη νεολαία.

Γκρίνσμπορο, Βόρεια Καρολίνα Η διαδήλωση που δεν ξεκίνησε ποτέ

Στο νεκροταφείο Maplewood, στο Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας, ανάμεσα στους χαμηλούς τάφους ορθώνεται μια μεγάλη επιτύμβια μαρμάρινη πλάκα για να μνημονεύει τους πέντε δολοφονημένους αγωνιστές του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος (CWP). Την Σάντι Σμιθ, την μοναδική μαύρη από τους πέντε, νοσοκόμα στους εργάτες της τοπικής κλωστοϋφαντουργίας και αγωνίστρια για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων. Η Σάντυ είναι η μόνη που δεν είναι θαμμένη εδώ αλλά στην Νότια Καρολίνα. Τον Τζιμ Γουόλερ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και επικεφαλής του συνδικάτου κλωστοϋφαντουργών, φοιτητή ιατρικής. Τον Μπιλ Σάμσον, απόφοιτο Θεολογίας του Χάρβαρντ. Τον Σέζαρ Κάουσε, κουβανό μετανάστη, απόφοιτο του Ντιουκ και συνδικαλιστή. Και τέλος τον Μάικ Νάθαν, παιδίατρο, γνωστό σαν ο «γιατρός του λαού» σε κέντρο υγείας στο γειτονικό Ντέρχαμ. Από τους πέντε ο Νάθαν ήταν ο μόνος που δεν ήταν μέλος του κόμματος, αλλά υποστήριζε την δράση της γυναίκας του Μάρτι, η οποία κατάφερε να επιζήσει από τον τραυματισμό της. Κάτω από τα ονόματα είναι γραμμένη η προτροπή: « Ζήσε σαν αυτούς, τόλμησε να αγωνιστείς, τόλμησε να νικήσεις!» Οι δημοτικές αρχές στο Γκρίνσμπορο, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να εμποδίσουν την τοποθέτηση της επιτύμβιας στήλης με την αιτιολογία πως μετέδιδε πολιτικά μηνύματα!

Πάιν Ρίντζ - Νότια Ντακότα Μια Αϊτή στο κέντρο των ΗΠΑ!

Η δωδεκάχρονη Σαντάνα Τζάνις, που ζούσε σε ένα παλιό τροχόσπιτο δύο μικρών δωματίων μαζί με το παππού της και μια δεκάδα αδέλφια και ξαδέλφια, εγκαταλειμμένη από την αλκοολική μητέρα της, αποφάσισε πως δεν ήθελε να ζει πια. Την βρήκαν κρεμασμένη μια κρύα ημέρα του περυσινού Φεβρουαρίου κοντά στο σπίτι της. Το 2015 στο Pine Ridge Indian Reservation περισσότεροι από εκατό νέοι ηλικίας από εννέα ως είκοσι τεσσάρων, προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν και δεκαεννέα από αυτούς το πέτυχαν. Στους αυτόχθονες Ινδιάνους το ποσοστό των αυτοκτονιών είναι το ψηλότερο στις ΗΠΑ αλλά στην νοτιοδυτική Ντακότα είναι τετραπλάσιες!

Οντίσα, Ινδία Αίμα στον κόκκινο....παράδεισο!

Ήταν μια μαύρη Δευτέρα αυτή που ξημέρωσε την 24η Οκτωβρίου για το ναξαλίτικο κίνημα στην Οντίσα, το ινδικό κρατίδιο στα ανατολική ακτή της Ινδίας νοτιότερα του κόλπου της Βεγγάλης. Σε μια πανέμορφη απομακρυσμένη δασώδη και δύσβατη περιοχή, στο Μπεντζίνγκι της επαρχίας Μαλκανγκίρι, κοντά στα σύνορα με το Άντρα Πραντές και τη Τσατίσγκαρ, το βράδυ της Κυριακής, ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας αφού περικύκλωσαν μια ομάδα ανταρτών τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ. Με την πρόσθεση και μερικών που σκοτώθηκαν τις επόμενες ήμερες στην διάρκεια της καταδίωξης οι νεκροί έφτασαν τους είκοσι επτά ! Την επιχείρηση οργάνωσαν από κοινού οι αστυνομίες από το Αντρα Πραντές και την Οντίσα ύστερα από πληροφορίες που είχαν για επικείμενη συγκέντρωση στελεχών του μαοϊκού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού στην περιοχή. Το κυνηγητό οργανώθηκε με επικεφαλής ειδικές ομάδες καταδρομέων, τους διαβόητους Greyhounds και την συνδρομή εναέριων μέσων. Η αστυνομία και οι κρατικές αρχές επιμένουν πως προηγήθηκε μάχη αλλά όλα δείχνουν πως οι πιο πολλοί εκτελέστηκαν δίχως να προλάβουν να αντιδράσουν. Ανάμεσα στους νεκρούς επτά γυναίκες και ορισμένα γνωστά καταζητούμενα ηγετικά στελέχη του αντάρτικου. Σύμφωνα πάντα με τις επίσημες ανακοινώσεις οι αστυνομικές δυνάμεις είχαν δύο τραυματίες ένας εκ των οποίων πέθανε στο νοσοκομείο.

Σέονγκτζου, Νότια Κορέα Ανεπιθύμητοι πύραυλοι!

 Υπάρχουν δύο φρούτα που αντιπροσωπεύουν το καλοκαίρι στην Κορέα. Το ένα είναι το καρπούζι και το άλλο το τσάμουι, το κίτρινο πεπόνι. Όταν γεμίζουν οι πάγκοι των υπαίθριων αγορών από τα κίτρινα μικρά πεπόνια σημαίνει, πως στην κορεάτικη ύπαιθρο το καλοκαίρι έχει έρθει για τα καλά. Η περιοχή γύρω από την Σέονγκτζου στη Βόρεια Γκεονγκσάνγκ, στα ανατολικά της Νότιας Κορέας, τριακόσια χιλιόμετρα από τη Σεούλ, είναι η πατρίδα του κορεάτικου πεπονιού και παράγει τη μεγαλύτερη ποσότητα που καταναλώνεται ετήσια. Συντηρητικοί αγρότες, δεμένοι με τη γη και τις παραδόσεις, οι κάτοικοι της Σέονγκτζου ακολουθούσαν για δεκαετίες πιστά το κόμμα του αιματοβαμμένου δικτάτορα Παρκ Τζονγκ-χούι, ο οποίος κατάγονταν από αυτήν την επαρχία. Στις τελευταίες προεδρικές μάλιστα υποστήριξαν με ποσοστό που ξεπέρασε το 85%, τη νυν πρόεδρο Παρκ Γκουν-χιε, κόρη του δικτάτορα. Όλα λοιπόν κυλούσαν αργά και ήσυχα, μέχρι να μαθευτεί πως η αγαπημένη τους πρόεδρος και η κυβέρνηση της αποφάσισαν να εγκαταστήσουν, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Σέονγκτζου, το αμερικάνικο αντιπυραυλικό σύστημα THAAD. Ένα πανάκριβο και αμφιλεγόμενο υπερόπλο - καταστροφέα εχθρικών πυραύλων με η χωρίς πυρηνικές κεφαλές, το οποίο, όπως ισχυρίζεται η κατασκευάστρια Λόκχηντ Μάρτιν, θα τους εξουδετερώνει στα ανώτερα τμήματα της ατμόσφαιρας.

Ράιντα-Υεμένη Η εξόριστη Σέφερ Τορά

Η Τορά για τους πιστούς Εβραίους είναι η θεϊκή οδηγία, η συλλογή των σπουδαιότερων κειμένων της Ιουδαϊκής θρησκείας, τα πέντε βιβλία που υπαγόρευσε ο Θεός στον Μωυσή. Γραμμένo σε δέρμα ζώου ή πάπυρο, σε μορφή κυλίνδρου το Σέφερ Τορά, όταν αυτό μάλιστα έχει ηλικία μερικών εκατοντάδων χρόνων αποτελεί το πολυτιμότερο κειμήλιο της κοινότητας, το ιερότερο αντικείμενο της συναγωγής. Μια τέτοια Τορά, ηλικίας τουλάχιστον εξακοσίων χρόνων πήραν κρυφά μαζί τους οι δεκαεννέα Εβραίοι Υεμενίτες, οι οποίοι μεταφέρθηκαν με μυστική επιχείρηση που οργάνωσαν από κοινού το Ισραήλ και αμερικάνικες εβραϊκές οργανώσεις από την Σαναά στο Τελ-Αβίβ, τον φετινό Μάρτη. Την Τορά κουβαλούσε ο ραβίνος Σαλμάν Νταχαρί από την Ράιντα μια πόλη στην βορειοδυτική Υεμένη. Η οικογένεια του ραβίνου ήταν οι τελευταίοι Υεμενίτες Εβραίοι που εγκατέλειψαν την πόλη, στην οποία για αιώνες ζούσε μεγάλη εβραϊκή κοινότητα. Η είδηση της κρυφής μεταφοράς της Τορά στο Ισραήλ, εξόργισε την κυβέρνηση των σιιτών Χούτι, η οποία κατηγόρησε το Τελ-Αβίβ ως υπεύθυνο για την αρπαγή ενός εθνικού κειμηλίου, ζήτησε την επιστροφή του και προχώρησε σε συλλήψεις και ανακρίσεις. Μερικές δεκάδες άλλοι Εβραίοι κυρίως από την Σαναά, αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και βρίσκονται υπό την προστασία κυβερνητικών δυνάμεων στην συνοικία με τις ξένες πρεσβείες.

Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος Εργατική αντίσταση, στρατιωτική καταστολή

Στις 22 του περασμένου Μάη η πλειοψηφία των δυόμισι χιλιάδων εργατών στα ναυπηγεία της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο ξεκίνησαν καθιστική διαμαρτυρία, μέσα στις εγκαταστάσεις της επιχείρησης. Χωρίς να σταματήσουν την παραγωγή, άρχισαν την κινητοποίηση μετά το τέλος του ωραρίου και για όλη την διάρκεια της νύχτας. Με τον ίδιο τρόπο την επανέλαβαν και την επόμενη ημέρα και είχαν σκοπό να συνεχίσουν αν δεν καταλάμβαναν στην κυριολεξία τα ναυπηγεία στις 24 Μαΐου οι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Η εργοδοσία κήρυξε λοκ-άουτ, ο στρατιωτικός εισαγγελέας της Αλεξάνδρειας κατηγόρησε εικοσιτέσσερις συνδικαλιστές ως πρωταίτιους που παραβίασαν τον άρθρο 124 του ποινικού κώδικα και δεκατρείς από αυτούς κλείστηκαν από τότε στα βρώμικα κελιά της αστυνομικής διεύθυνσης της πόλης. Η δίκη ξεκίνησε τον Ιούλιο και ύστερα από αναβολές, αναμένεται στις 18 Σεπτεμβρίου η ετυμηγορία. Οι ποινές που προβλέπονται για δημοσίους υπαλλήλους όταν θεωρηθεί πως απέφυγαν εσκεμμένα την εκτέλεση των καθηκόντων τους είναι φυλάκιση από τρεις μήνες έως ένα έτος και πρόστιμο πεντακόσιες λίρες. Παρά το γεγονός πως δεν είναι ένστολοι αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι μιας και εργάζονται σε επιχείρηση συμφερόντων του αιγυπτιακού πολεμικού ναυτικού.

ΗΠΑ-Φυλακές Από την σφαγή στην Αττικα στην σύγχρονη δουλεία

Φέτος συμπληρώνονται σαράντα πέντε χρόνια από την μεγαλύτερη εξέγερση και την πιο άγρια σφαγή φυλακισμένων στην σύγχρονη βόρειο-αμερικάνικη ιστορία. Ήταν 9 Σεπτεμβρίου του 1971, που ύστερα από ένα εκ πρώτης όψεως συνηθισμένο επεισόδιο ανάμεσα σε δεσμοφύλακες και κρατούμενους, περισσότεροι από χίλιοι διακόσιοι από τους τελευταίους, κατέλαβαν το μεγαλύτερο τμήμα των σκληρών φυλακών Αττικα της πολιτείας της Νέας Υόρκης αιχμαλωτίζοντας μια ομάδα σαράντα και πλέον δεσμοφυλάκων. Οι κρατούμενοι στην πλειοψηφία τους μαύροι μαζί όμως με λευκούς και λατίνος δημιούργησαν σχεδόν αμέσως μια οργανωτική επιτροπή μέσω της οποίας συνέταξαν το μανιφέστο της αποκαλούμενης Attica Liberation Faction. Έναν κατάλογο είκοσι επτά αιτημάτων στα οποία κυριαρχούσαν οι διεκδικήσεις για ανθρώπινες συνθήκες κράτησης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, δικαίωμα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, σταμάτημα των βασανιστηρίων, δικαίωμα στην νομική υποστήριξη, διαχωρισμός των κρατουμένων, αμνηστία κλπ.

Ρίο -Βραζιλία Ολυμπιακό άθλημα: Σκοποβολή κατά ανθρώπινου στόχου!

Η ανακοίνωση της στρατιωτικής αστυνομίας ήταν συνοπτική και δεν περιείχε καμιά πρωτοτυπία περιγράφοντας όσα συνέβησαν το βραδινό της Πέμπτης 30 Ιουνίου, στην Μπορέλ, μια φαβέλα στην Τιζούκα στη βόρεια ζώνη του Ρίο. Μια ομάδα αστυνομικών επιχείρησε να ελέγξει δύο άνδρες επάνω σε μια μοτοσυκλέτα, ύποπτους για διακίνηση ναρκωτικών. Εκείνοι ήταν οπλισμένοι και μπροστά στον κίνδυνο οι αστυνομικοί -όπως ισχυρίζονται- πυροβόλησαν για αυτοάμυνα. Όταν σταμάτησε ο καταιγισμός από σφαίρες στη διασταύρωση Κούρβα ντο Οράσιο, ο δεκαεξάχρονος Ζονατά Νταλμπέρ Μάτος Αλβες βρέθηκε καταγής με μια σφαίρα στο κεφάλι. Όσοι έτρεξαν να δουν τι συνέβη, τα έβαλαν με τους αστυνομικούς οι οποίοι κακήν-κακώς φόρτωσαν σαν σακί τον νεαρό στο πίσω μέρος ενός περιπολικού, φεύγοντας γρήγορα για να γλυτώσουν από την οργή της γειτονιάς. Στο ομοσπονδιακό νοσοκομείο Ανταράι, οι γιατροί βεβαίωσαν τον θάνατο του νεαρού ενώ ήδη πολλοί δρόμοι στην φαβέλα πήραν στην κυριολεξία φωτιά. Εκατοντάδες νέοι άρχισαν να πετροβολούν τους αστυνομικούς, να βάζουν φωτιές σε σωρούς σκουπιδιών και να σπάνε λεωφορεία. Το Σάββατο, που έγινε η κηδεία του Ζονατά, όλα ήταν ξεκάθαρα. Ο έφηβος δεν είχε καμιά σχέση με τα ναρκωτικά και την υποτιθέμενη ένοπλη συμπλοκή. Στα χέρια του κουβαλούσε ένα πακέτο ποπ κορν, το οποίο οι αστυνομικοί το πέρασαν για συσκευασία ναρκωτικών! Οι επικεφαλής της αστυνομίας ψέλλισαν κάτι για αδέσποτες σφαίρες και με σκοπό να ηρεμήσουν τα πνεύματα, διέταξαν έρευνα αναθέτοντας την υπόθεση στο τμήμα ανθρωποκτονιών. Δεν παρέλειψαν φυσικά να διαβεβαιώσουν πως τα αστυνομικά μέτρα θα ενταθούν στην γειτονιά!

Ροχίθ Βιμούλα. Το απελπισμένο ταξίδι από τις σκιές στα άστρα.

Παρά το γεγονός πως ο Ροχίθ Βιμούλα, στο ιδιόχειρο σημείωμά του, κλείνει με τη φράση πως για την αυτοκτονία του δεν ευθύνεται κανείς, η είδηση ότι ο διδακτορικός φοιτητής βρέθηκε κρεμασμένος, ξεσήκωσε τους φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Χαϊντεραμπάντ προξενώντας αίσθηση και αντιδράσεις σε όλη την Ινδία. Σε μια χώρα στην οποία οι αυτοκτονίες φτωχών ανθρώπων ειδικά στην ύπαιθρο είναι καθημερινό φαινόμενο, μπροστά στα ανυπέρβλητα προβλήματα επιβίωσης, η αυτοκτονία του νεαρού φοιτητή ίσως περνούσε απαρατήρητη αν δεν συσχετιζόταν με τις ιστορικές κοινωνικές διαιρέσεις και τις απίστευτες ανισότητες που διαπερνούν τη μεγάλη χώρα.